Chapter

 1 1 |        i rzitelnich Kaszubóv sę dzeje, że przëstąpjił człovjek
 2 1 |     rębë. Remus vjidzącë, co sę dzeje, przëstąpjił i ji tutkę
 3 3 |         svjatu lud, wo chternim dzeje dovno pjisac woprzestałë
 4 7 |     chodzi!~— Co to sę dzis nje dzeje! — pomesloł jem sobje i
 5 13|        beł sę doznoł, co sę tam dzeje za woknem. Vezdrzoł jem
 6 14|       svjece na ten przikłod sę dzeje. Nje wod razu z głębokjigo
 7 14|         Bog na nji pjisoł svoje dzeje. Ale mnogji pokolenjô procovac
 8 14|     potrzebni viżavë. I ludzkji dzeje mogą jisc taką drogą: Vërosnje
 9 14|         svjatu lud, wo chternim dzeje dovno pjisac woprzestałë
10 14|       chterni be zapjisani bełë dzeje naszigo ludu kaszubskjigo.
11 14|    wuvzął jem sę napjisac nasze dzeje som. Ale daleko wod wojczeznë,
12 14|        rod luostavjil napjisané dzeje naszigo ludu, ale zamjast
13 18|       Wodecknjiże, bo tu sę cos dzeje. Tam v nim cemnim norce
14 18|       to bes vjidzoł, co sę tam dzeje.~Ale mje sę nje chcało,
15 18|       sę doznac, co sę na rzece dzeje i co tak mocno vëstraszeło
16 19|       sobje przëboczeł Smętkové dzeje v norodze naszim i żol mje
17 19|         mocné vjino.~— Takji są dzeje nasze! — pomesloł jem sobje, —
18 26|        mjoł czasu wuvożac co sę dzeje, bo skoczeł na mje nen policejant
19 29| Dozerocz vjidzącë, co sę ze mną dzeje, vëdobeł ze serca kąsk ludzkji
20 30|         na svjece cos novigo sę dzeje. Trąbą na zjavjenjé sę Czernjika
21 31|          co sę v naszich dnjach dzeje. Koscołë zamikają, a słudzë
22 33|   wobrechunkji. A jednak sę tak dzeje na drodze, chterną svjat
23 33|  dovjedzałasma, co sę na svjece dzeje. A te novjinë coroz przëchodzełë
24 33|       vjidzec, co sę na jezerze dzeje. Sedzącë przë naszim kominku
25 34|           Cuż sę z tobą, Remus, dzeje? —~Pocuż jô sę vroceł na
26 36|        wod pjęcset lôt i dłużij dzeje sę tak, że nom z njemjeckjigo
27 36|         poprovdze, co sę ze mną dzeje. Le to vjem, że pjerszi
28 40|         vjedno co strasznigo sę dzeje. A ma ze smjercą v woczach
29 41|     duchë, rade zazdrzec, co sę dzeje v ti samotni chałupje.~Ale
30 41|    Julką.~— Cuż sę tam tero nje dzeje? — pomesloł jem sobje. Ale
31 41|            Co sę z tobą, Remus. dzeje? Jak nje vëbłądzisz na dobrą
32 43|       dochodzi, co sę na svjece dzeje. A vjédz, że jô jedinô jezdem
33 44|      Zdrzë noprzod v dol, co sę dzeje kol stóp gorë.~Vjidzoł jô
34 44|         zdrevnjałi na to, co sę dzeje. Poznoł jô Czernjika. Takji
35 45|       wopovjodoł mje dovné moje dzeje na pustkovju.~Po długjich