Chapter

 1 1 |          wodpustë v zelonim, wod svojich lip tak przezvanim Lipuszu,
 2 1 |  granjice provinceji zazerelë do svojich braci za mjedzą. V Suleczinje,
 3 1 |   ludzkjich, co to je na renkach svojich mjast Njemcë dovnji stovjelë,
 4 1 |          spji v zaboczonim przez svojich braci grobje.~ ~
 5 7 |   zchvecą, to żevigo cebje z rąk svojich nje vëpuszczą.~Tej mje poł
 6 13|          pana, wuzbrojił chłopóv svojich, żebe bronjilë pustkovjô.
 7 14|     dzecko nad grobami starszich svojich i boczë, że mjedze njimi
 8 14|   wopusceł. Kozoł won tede senóv svojich zavołac i podoł jim pęk
 9 14|          wogrodzilë  wubetk vsóv svojich i kontin. Przistanje nad
10 17|     sobje tam gburzë v Lipnje na svojich woborach. Jô jim nje zodroszczę.
11 17|       karze a Trąba z letką forą svojich dvoje jinstrumańtóv na plecach.
12 18|        starżą mają, kjej legną v svojich verach? Czimu të też njick
13 20|        Nen stari jozc mô naju za svojich. Vje won, że më jimu krzivdë
14 20|         movë i wobeczajóv wojcóv svojich.~To ma Zoborskji na Zoborach
15 21|         jich lepji njiż vłosnich svojich senóv. Ale ti, co sę tam
16 22|        won sę rozsodł z vojskjem svojich stolemnich bukóv, dębóv,
17 22|      przezeranjô sę v zvjercadle svojich vód. Nańdzesz v dołach zataconich
18 22|        strząsnąivszë szadi czubë svojich drzév, zaczął spjevac las.
19 23|        sę vësuszi. Że też slepji svojich wotvorzëc nji może i zdrzec
20 24|        wobeczajem poskrelë sę po svojich pustkovjach i vsach. Worzą,
21 24|       seją, łovją, ale vłodze na svojich vodach i na svoji zemji
22 24| rozlotają sę ptochë vjeczorem do svojich gnjôzd.~Vjidzoł jem, jak
23 33|    krolevjonce tich vód, chterna svojich poddanich wodvjedzô. Zabovjała
24 33|       povjodô, to rovnak v procë svojich rąk wokozelë sę provdzevimi
25 35|       Rebi Renk, tej jô wuzdrzoł svojich i jich godkę rozumjoł. Tam
26 36|       ksążkach abo v gazetach wo svojich bliznich złe pjiszą, tim
27 36|         Njemce jich rechovelë do svojich, ale v svojim pjekle wonji
28 36|       sercu pogadac z ludzami ze svojich stron! A możebesta sę ze
29 37|          mogła, jak retovac nas, svojich nobliższich braci. Tede
30 38|     szterech tidzenji. Po zajęcu svojich dober gvoli njemożlivoscë
31 39|       vołającë tesącami gordzeli svojich dun, chterne wono nekô do
32 41|      przë tim strasznim mrozu po svojich legovjiskach. Ale jô vjedzoł,
33 44|         vëbjerelë starszi z ludu svojich ksążąt. A kjej vibor stanął,
34 44|         i mje, i spjevoł do notë svojich groczi:~— Tańcuj, człeku,