Chapter

 1 1 |  żetka na polach za Juszkami. Dlotego tile gubóv vjidzec beło
 2 1 |     wukaroł za svoję krzivdę. Dlotego mje przëszło do głovë zapitac
 3 5 |        ale jô tego nji mogę i dlotego mje tak boli.~— To jô naszimu
 4 6 |    movjilë na najim puskovju. Dlotego jô rosł chiże vzviż, bo
 5 8 |    Bog som i to zëcé je Jego. Dlotego Won vëdoł na gorze Sinaji
 6 17|    voz turkotoł po kaminjach. Dlotego młin stanąc muszoł. Kjej
 7 18|       v granju strona pęknje? Dlotego nacągom novą stronę, bo
 8 18|       i vjelgą pjesnją proce. Dlotego sę znaję na tim. I rzekę
 9 19|     Provda! rzekł Czernjik. — Dlotego też vaju sin mô rozum że
10 20|        bo srodze mje sę boją. Dlotego momë dzis bezpjek i możemë
11 21|       z cebje dzirżkji chlop. Dlotego cë dom dobrą radę: Za to,
12 21|   stałigo mjescô przebivanjô. Dlotego nje lezë jim na woczë. A
13 22|       zviczajné chodzec boso, dlotego beła zawostanô slode. Njedługo,
14 24|     do mje jesz nje wodezvoł, dlotego jô vezdrzoł na njego z wuvogą
15 24|  vaspon na nogji i vstoł:~— I dlotego jô nji mogę povjesëc tego
16 28|  żoden męczenjik nje trafjił. Dlotego mje sę żol zrobjiło szadigo
17 29|  Smętkové wod razu przecąc? I dlotego rozgji naszich, co kvjitłë
18 30|       te nasze pruskji czase. Dlotego të sedzisz, a won wumarł
19 30|     za pazecha. Vojna jidze i dlotego serce krolevskji pełné je
20 33|   topjelcach i wo stolimach i dlotego sę boji.~—V tich povjostkach —
21 33|    dziso jak sledz na sobotę. Dlotego bem gvesno co zjodł z daróv
22 35| długjimi latami vojnë domoci. Dlotego jô jem wudbë, że cebje za
23 35|   głovę pełną svojim hańdlem. Dlotego mje sę nje dzevjilë tak,
24 36|       vjedno po naszimu godô. Dlotego njemjeckji sąsedzë zovją
25 37|    wumrze, a tim jô jezdem. I dlotego jô rzekł, że jô wostatni
26 37|    całi ładunk Remusovi karë. Dlotego dozvolce mje, żebem z mojimi
27 39|      zevi wogjiń loł z njeba. Dlotego ma so wudbała wostac ve
28 40|    jezdes a krevji ricerskji. Dlotego też zgjinjesz jak nasze
29 42|       nje vjedzoł, co robota, dlotego nje wostavjił, za co go
30 43| Naszedł czas ju vedle połnjô, dlotego nje beło możnoscë zańsc
31 43|  grzech to szczescé rozbjije. Dlotego smutk srogji mje zaloł duszę
32 45|        anji lud anji ricerze. Dlotego ji vëbavjic nji mogą Tej
33 45|      wukorunovaną jarzębjiną. Dlotego jô przegrol spravę, a dobeł