Chapter

 1 1 |        człovjeka. Kjej go sę pitelë, czimu lepji jich nje wużije i
 2 4 |         reszce wona rzekła: ~— A të, czimu njick nje movjisz?~— Ko
 3 4 |              studnję. A słuchej tero czimu! —Tam pod jarzębjiną njedobré
 4 5 |          Rzekł jem tede do Gnjotë:~— Czimu të, głupi, mje znovu navrocosz?
 5 5 |            zdrzała i sę dzevovała:~— Czimu të jész na stojączce? ~A
 6 5 |             wustojec anji wuleżec.~— Czimu to nji możesz anji wustojec
 7 14|          povjedzoł tak:~— Pitosz sę, czimu naszi sę nje wobronjilë. —
 8 15|         wostatni drodze, bo won vje, czimu tęde jadze!~— A cuż vë tu,
 9 15|              njiże moja. Pon Bog vje czimu i jak.~I vzął jem sę i szedł
10 17|           Trąbë.~—Dopitejże sę jego, czimu nje jidą do pana z prozbą? ~
11 18|              legną v svojich verach? Czimu të też njick nje godosz?~—
12 20|          Chto mô cziszczec na zemji, czimu be sę nji mjoł po smjercë
13 20|          kopjicą sana. Tero jô vjem, czimu moja kanona, choc jem z
14 22|         młodich lôt i pitałam dusze, czimu jô vjidzę, czego ludze ze
15 22|            ludze ze vsë nje vjidzą i czimu te zogodkji na mje vëvjerają
16 24|         Kalvarijach Vejherovskjich. ~Czimu krol jezora nje povjeseł
17 24|               Jô cë też zaru povjem, czimu jô som jisc nje chcę. Jô
18 26|         zaczęło mocko bjic, nje vjem czimu, kjej won przëstąpjił i
19 29|            pjeck i będzesz rozumjoł, czimu jô wod vęglovnjika ve vejherovskjim
20 29|           woddzękovac...~To to beło, czimu dusza ve mje płakala, choc
21 30|            njiż torba pjenjędzi. Ale czimu va sę tak vërzasła. Ko jô
22 31|            klasnąc v to brzedalstvo, czimu nje vënekol na zemję jakjigo
23 33|             falę v morzu. Cze vjesz, czimu jidą po vjidomich drogach,
24 33|             so głovę zeblekającë sę, czimu to mje poku njed aje, jaż
25 33|       szandarami. Tero jô sę dobroł, czimu mje duch nje dovoł bezpjeku:
26 33|             baro njeszczestlevi. Ale czimu be nji mjoł lubjic po smjercë
27 34|           mają. Terojô też rozumjem, czimu wonji sa gorą nad nami nobożnimi
28 35| woddzękovanjô.~—Vjem! — rzekł jem.~— Czimu të so tede tak brzedko postąpjił?~—
29 35|              z tobą jisc nji mogę.~— Czimu nje?~— Bo wostanę doma.~
30 36|       vezdrzoł na mje i sę pitoł:~—A czimu ten tvój kamrot njic nje
31 37|             rod, ale won zrobjił to, czimu Smętk przeszkodzeł wu ksążąt
32 38|       pravjił dalij:~— Jô cë povjem, czimu jô cebje v grepje z tvojim
33 38|           służi. Som Pon Bog le vje, czimu të tero v ti żorotni postaceji