Chapter

 1 3 |       Jednigo dnja zbjerało sę na njebje na grzmot. Grubé i czorné
 2 3 |     svjece wod chmur na pobjegłim njebje. A Mjichoł przëpodł do mje,
 3 7 |     vjidzołjem gvjozdë szklącé na njebje, jak Marcijanna mje na sznurku
 4 9 |         gasëc słuńce i gvjozdë na njebje! Koż, abem cë scignął z
 5 11|         vozu, co nocą vëchodzi na njebje. Jô jezdem vognjem żolącich
 6 13|        vjedno, że takji wogjiń na njebje v Svjętigo Mjichała Pon
 7 13|  czervjoni wostavjivszë woblok na njebje. Jezoro svjeceło modro od
 8 18|        vëcignął rękę do gvjôzd na njebje. A mje won v ti chvjilë
 9 18|         jedzącim i tcącim Boga na njebje, a njiżodnim złim duchem
10 20|         godzenje vińdze ksężec na njebje a ten vjaterk dokę rozgonji.
11 20|     drugjich tile gvjozd zasoc na njebje.~Vtim sę dałë czuc krokji,
12 20|         masziną navetk gvjozdë na njebje porachują. Ale jô jem ti
13 21|            com sę le Pana Boga na njebje i njiczego vjęcij nje bojoł,
14 24|       wubjił ?~— Jô sę le Boga na njebje boję  — wodrzekł jem. —
15 25|          chdze v jakjim norciku v njebje położeł spac.~— A cuż cë
16 27|         planeta muszała stojec na njebje, kjej żes z pustkovjô najigo
17 28|            A zdrzącë ku słuńcu na njebje rzekł jem:~—Żeli to dva
18 29|         ve gvjozdach vjecznich na njebje.~Latosigo roku lodë trzimałë
19 29|       duszë, to le som Pon Bog na njebje vje. Ale procem nich pruskjich
20 31|          ko jednak Wona kroluje v njebje i mô v wopjece korunę svoją
21 33|       zaszło krevavo, a wogjiń na njebje kłodł sę na ceché vodë jezora,
22 33|      Gvjozdë pomału vëchodzelë na njebje. Noc wobjimovała zemję v
23 33|        kjerunku diszle Furmana na njebje. Nje rzekl jem ksędzu njick,
24 34|           na zemji nas raj, le na njebje nas raj! — Ale to je poprovdze  
25 38|          jesz słonuszko veszło na njebje, i długo wusnac jem nji
26 38| wostavjivszë slode dużi wogjiń na njebje. Łuna tego wognja woblevała
27 38|            Wob ten czas wogjiń na njebje gusł. Damë i ricerze zdovalë
28 38|          łiszczącimi gvjozdami na njebje a przed nami njizko mrugała
29 39|         jakji dobri nasz patron v njebje mô nad nami zlitovanjé.
30 41|         gvjozdë vëjiskrzełë sę na njebje i mroz straszni zesłałë
31 45|         sę bojoł wobrazëc Boga na njebje, chturen Som je panem zëcô
32 45|        grzemot. Ludze patrzilë po njebje i pokozivelë małą chmurkę