Chapter

 1 1 |            i zapadłim zomku kozałë ludzom nje dovjerzac Remusovimu
 2 1 |         njich v podzartim na woczé ludzom jidze vampsu, tej ju z rzitelni
 3 2 |           zemji a roznosilë nowukę ludzom i zbavjenjé vjeczné. A moglë,
 4 3 |         połnjé i v nocë njico szło ludzom na woczë, czego sę bojelë.~
 5 5 |    dzisodnja njicht nje jezdzi, bo ludzom strach.~Dzivno też mje beło,
 6 9 |            też złô pokusa jakô, co ludzom zgrezotę njese i wutropjenjé.~
 7 9 |     Poprovdze to tu mol, chternigo ludzom wunjikac trzeba!~Na brzegu
 8 13|            Mjichała Pon Bog zesełô ludzom na wostrzegę, że będze vojna
 9 14|            pjora. Słovo moje cuzim ludzom, jak granjé vjatru v suchich
10 16|           ze svojim pińdlem. Vjele ludzom zazeroł v woczë, wuszoma
11 16|          patrzi, njiże nim robocim ludzom na pustkovju. Jô cë povjem:
12 16|         wode vsë do vsë. I będzesz ludzom przedovoł pjękné ksążkji
13 18|           wukozkji tu gospodarzą i ludzom żevim womonę na woczë kładą.
14 18|       womona i sztołt bez cała, co ludzom jidze na woczë.~Ale jô wodrzekł
15 20|          jego to varë, chterne won ludzom przedaje: ksążkji, szkaplerze,
16 20|          slode. Bo choc won naszim ludzom jesz njigde żodni krzivdë
17 22|           karę i nje chcoł jem nją ludzom na pjętë najeżdżac. V procesiji
18 23|     czotuje. Poj! Jô cę zaprovadzę ludzom z woczu. Pogodoma co robjic.
19 26|   Straszkas vëpusceł z krijovkji i ludzom na pustkovju narobjił wutropjenjô!~
20 31|            Z Trąbovi godkji vjedno ludzom beło do smjechu, ale mje
21 33|            wodrzekł Trąba. — Pokąd ludzom nje zaroscą za karę wuszë,
22 33|       wużiczeł Pon Bog, żebes mogł ludzom svoję duszę vëjavjic. Choba
23 34|           nom bjednim, njewuczałim ludzom radë wudzeli i pocechë?
24 36|          przeskurzëc procem Bogu i ludzom co takjigo, wo czim svjat,
25 36|            Może to jakô womona, co ludzom na woczë jidze, abo jakji
26 36| człovjekjem. Pjęknô je jak anjoł a ludzom njick złego njezrobji, ale
27 38| tovarzeszem zabroł z drogji. Mojim ludzom to ju njeje dzivno, bo są
28 38|        krzevi gębje, njiż tuteszim ludzom. Cużbe to beło, kjejbem
29 39|          Wurzas i że tu nje dobrze ludzom nocovac.~Pevné dlo mje beło,
30 40|         vëszedł woknem vëbjitim, a ludzom, chterni wob ten czas vëbjilë
31 41|            wopovjodoł: Zemą womona ludzom woczë manji i provadzi jich
32 42|            nom bjednim smjertelnim ludzom, bivszë całą vłosnoscą zemji