Chapter

 1 2 |   cebje bo to pjiszę, knopku, cos wodrzekł na moje pitanjé:~—
 2 4 |       A zdrzalë na mje, jakbe cos povjedzec chcalë. A jô stojoł
 3 7 |    Jak won vëstrzeleł lej mje cos mocko szarpnęło v głovę
 4 7 | napominała.~— Knopje! Wo tim, cos të zrobjił, nje będę tero
 5 9 |       na gorę.~Ale tam na mje cos żdało tak njespodzevanigo,
 6 9 |       v teł głovę skrąci. Ale cos jinszigo mje gnało i godało
 7 10| Marcijanna. Mjichoł wuprovjoł cos przë vasążku a Morcin njosł
 8 15|     na tę godkę jak Mjichałem cos strzęsło a jak Marta sę
 9 18|     strupjałim drevnem.~Trąba cos grzeboł v norce naprocem
10 18|  Remus! Wodecknjiże, bo tu sę cos dzeje. Tam v nim cemnim
11 18|   zervoł sę Trąba.~— Czo? Tam cos stavjidła spuszczô i vodę
12 18|      zostavë na grubim camrze cos sedzało i zdrzało na mje.
13 18|     mje woczë vëtrzeszczeło i cos vrzeszczało v pjekjelni
14 18|   Sedzoł na płenącim camrze i cos mestrovoł przë zostavach.
15 20|      duch tego pana ze Zvadë, cos të mu vczora szablę złomoł,
16 21|     cë dom dobrą radę: Za to, cos të nabrojil ve młinje i
17 23|    smjejącé sę lica Klerikové cos trzasło i rozprisło, poczim
18 26|     vłose sę zjeżelë i zaczął cos mocko vrzeszczec. A beł
19 26|     mje, zaczął bormistrzovji cos chiże po njemjecku rozkłodac.
20 27|      będze porajił do pjekła. Cos na pustkovju potrafjił,
21 29|       skri.~Terom vjedzoł, że cos strasznigo sę stało v gnjozdze
22 30|      jô vjedzoł, że na svjece cos novigo sę dzeje. Trąbą na
23 33|    rzekł ksądz  — a woboczisz cos.~Jak jô przënjosł zvjercadło,
24 33|    mje sę wodrazu zdovało, że cos szlapje v gonku do naszi
25 35|      vzął do jidzenjô, jaż tu cos na mje vësunęło ze za krza:
26 39|  karku i skarnji. — Tu mje sę cos nje vjidzi. Ten tam przode
27 40|       zvonjenjé czuł jem jesz cos: Tec tam v tim koscele verazno
28 41|    coroz krocij nachodzeło.~— Cos sę tero stanje! — pomesloł
29 41|      Pjęknô Sidonjo Borkovno, cos przëznała sę do czaróv,
30 44| vszelkjigo poruszenjô, że mje cos tchnęło. Vezdrzoł jem v
31 45| zabroł mje moc cudu. Ale jesz cos jinszigo mje tam nje dostovało,
32 45|        rzekła wona. — Z tich, cos të znoł na pustkovju, żije