Chapter

 1 1 |            vłosóv na wuszë, kark i skarnje.~Lica mjoł brodaté i vłosaté.
 2 5 |           mje chcoł karac. To belë skarnje wukozkji, chternąm vjidzoł
 3 6 |           zdovało. że vjidzę bladé skarnje i zeloné woczë dużé i dzevé.
 4 7 |     połikającë godzenë, pełne mjoł skarnje słuńca, smjoł sę do mje
 5 7 |  Golijatovji bjelô smjercë pokreła skarnje, wocze mu wucekłë vteł,
 6 10|           muszoł jem patrzëc na te skarnje bladé i krevavé pod drzonovą
 7 14|       luognja z komina malovala ji skarnje tak czervjono, jak lica
 8 14|          bojkę povjodoł pon Jozef. Skarnje jimu sę wob ten czas zapolełë
 9 14|      vjidzoł zdrzącë na zegar, jak skarnje mu sę mjenjiłë na sposob,
10 15|            nobożnô, jô sę vzeroł v skarnje wosobë przede mną. Vesokji
11 18|        vądołu i wosvjeceł mu bladé skarnje, z chternich szklełë woczë
12 20|          nje je takji bjołi jak ji skarnje bełë. Stolimovji zapoleło
13 26|        ręką za ruchna na pjersach. Skarnje mu sę gorzem zapolełë, woczë
14 31| wopovjedzce, jakji mô vłose woczë, skarnje, nos i wurodę, a ma go z
15 34|          vjidu woblevoł taką krosą skarnje pannë Klemë, żem nji mogł
16 34|  rozvjeselelë serca i rozpogodzelë skarnje, jak wod łunë, co v zemni
17 34|            żoleł sę jakjis wogjiń, skarnje ji pjękné bełë bladé. Chvjilę
18 36|         mjedze vąse i brodę, nadął skarnje, jakbe v kożdi mjoł kuklę
19 37|         ksążąt naszich vjidzita tu skarnje wuczałich, vojevodóv i ricerzi.
20 38|         wurodą przëboczosz vjadomé skarnje, leno nje vjem czije? I
21 38|          tich, chdze szklelë bladé skarnje Sidonji z rodu Borkóv, mocnimi
22 41|          tak że vjid wobsvjecoł ji skarnje.~Smjercë belbem sę prędzij
23 41|        bjedné cemné ruchna i bladé skarnje Julkji z Garecznjice, jak
24 41|           Słuchała chvjilę, tej ji skarnje zaczęłë sę krzevjic jak
25 41|        wokjem v doł. Tak jô nakreł skarnje zmarłigo tovarzesza mjeszkjem
26 42|             Ale jô zdrzącë v zemni skarnje serdecznigo drucha, takjem
27 43|            postavnô wuroda i cudné skarnje tak wudałë, jakbe to vjidné
28 43|           ji zaszłë łzami, zakreła skarnje rękoma i zaczęła barzo płakac.
29 44|            jakbe wurosła. Ji bladé skarnje nabrałë vezdrzenjô jak no
30 44|         tchnęło. Vezdrzoł jem v ji skarnje i vjidzoł wod razu, że nje