Chapter
1 1 | czornim jezerze głębokjigo lasu tajemnjica, wo chterni njicht
2 3 | łavë chmur pobjegałë ze za lasu tak njisko, napjité deszczem,
3 3 | głębokjim stavje czornigo lasu.~Woczë v woczë z njimi wuczuł
4 4 | żesma wobaji dobjeglë kuńca lasu. Ku moji spokojnoscë jô
5 5 | dzeleł gorę wod pola i lasu. Wod brodu szedi także vądoł
6 5 | zchovało za lasem i cenjô z lasu vëchodzeła na pole, tej
7 9 | czas, że jak jô v lestach lasu nocovoł będzesz, a njemi
8 9 | chterną chdzes v głębji lasu wodprovjoł dlo njich duch
9 9 | jarzębjinę po ti stronje lasu, poznoł jem trzë chojnë
10 12| vëzerałë, jak ze zelonigo lasu. Mjichała nje beło, bo z
11 15| vandrovji, chturen z cemnigo lasu vëbłądzi na vjidné pola.
12 20| wuzimkji vesokjich drzév lasu.~Kjej jesma doszła pokuńc
13 20| czas sadnjima nad kańtą lasu pod drzevami.~I szedł przede
14 22| to jak norcik v czornim lasu, chdze za drzevami skrełë
15 22| gorą letko vędruje Duch Lasu i cę provadzi na pevną smjerc,
16 22| państvo i volą.~V głębji tego lasu kjile mołich vsi sedzi nad
17 22| woblecoł zemnjeszi dech lasu, wuzdrzoł jem jak mój tovarzesz
18 22| drzév na mechovati gruńt lasu. Zachvjądałë sę rade jim
19 22| tego vjelgjigo grającigo lasu i tego vojska duchóv, jak
20 22| mje pevno za jakjigo ducha lasu, svojigo przijocela. Ale
21 23| czornô podpjerała njebo scana lasu: to ju bełë wostatni lase
22 25| leste i scekoł na gruńt lasu. Tak mje sę jednak njemjirno
23 31| wucekoł, kjej jô v rovje kol lasu sodł, be so przëszekovac
24 31| bliżij, tej postacejô z nad lasu vstała i wobroceła sę do
25 31| tede drogę v bok przeka lasu ku brzegom jezora Vdzidzkjigo...~
26 33| kjej wod zochodu nad rębem lasu vëpłinęła bjeżącô ponad
27 34| pustô a za pustą las. Na lasu chdzes daleko sparłë sę
28 40| ve vjeskjich wogrodach. Z lasu kvjotkóv strzelałë v gorę
29 41| chterna provadzeła wod jednigo lasu do drugjigo. I wod razu
30 41| mocë:~— Hej! Trąbo!~Scana lasu wodbjiła moje vołanjé i
|