1-500 | 501-1000 | 1001-1366
Chapter
501 18| rznął łbem v doł pod vodę. Ale won sę v ti chvjilë zervoł,
502 18| njijak nje je straszno. Ale beła to noc! Nje vjem, czebem
503 18| żłopac, jak njemé bidlątko, ale pożdejle... Ale słuchej
504 18| bidlątko, ale pożdejle... Ale słuchej tero. Przemovję
505 18| movjic, żem sę nje bojoł. Ale nen tam v vodze, kjej go
506 18| vjem lepji, chto to beł. Ale Trąba rzekł:~— Nje smjij
507 18| v Boga i mocnigo gnota. Ale żebes mjoł aż taką sełę,
508 18| pjekjelną vonją?~— To nje! Ale kjej jem go mocko scesnął
509 18| vërvoł mu sę pjord valni, ale to beło jak zveczajnô ludzkô
510 19| kavałk li zemji naszi wurvje. Ale krom tego jô szedł, bo tak
511 19| będze kuntrakt spjisivoł.~Ale mje jak bech tovaru do serca
512 19| robji i prava provadzi.~Ale co tam ten bjedni Trąba
513 19| tego nje vjem povjedzec, ale rozesmjol sę, poklepoł mje
514 19| mjimo vjidu dvoje lamp, ale vëzdrzało vszetko po pańsku.
515 19| sę! Njicht vaju nje zje. Ale jak won sę obroceł na boczni
516 19| nje namiszlającë naloł, ale jô nje pjił le patrzeł,
517 19| chternich jim Smętk naprovodzoł. Ale jich potomk ję dziso przedaje
518 19| wod njewubetku dusznigo. Ale mje sę zdovało, że v ti
519 19| zaczął skrzepjice strojic. Ale pon sę nom tero nopjerv
520 19| vlozł v takji tovarzestvo? ~Ale Czernjik smjoł sę:~— Ha
521 19| machnąt ręką.~— Provdę mô! — Ale rovnak mój rod tu sedzoł
522 19| a Remus njech spjevô!~ Ale Trąba sę rozesmjoł:~— Tec
523 19| godkę.~— To njech dô poku. Ale jô cë movję, że won jesz
524 19| Trąba vzął skrzepkji i groł. Ale jô sę sparł wo stoł i zdrzoł
525 19| bjerze stvor i karno ztąd.~Ale kogo rodzi Noc, ~timu z
526 19| jô rożné godkji ludzkji, ale takji jô jesz nje czuł.~—
527 19| Vëji jesz nje rozumjece, ale za chvjilę małą będze wona
528 19| szklonkę z vjinem szumjącim. Ale mje njico wosamętało, żem
529 19| nje bela vimovą Remusovcj, ale czestô i wostrô i cvjardô,
530 19| lica jego czorno zalecałë. Ale jô nje boczeł na to, lem
531 19| go szarpoł zdrovą ręką. Ale Czernjik rzekł:~—Won nje
532 19| Czernjik rzekł:~—Won nje żije! Ale kuńtrakt podpjisani. — I
533 19| jakjims vstec groł a groł.~Ale nen z żołtą brodą vezdrzoł
534 19| Chcoł sę na mje porvac, ale namesloł sę i wodemknął
535 19| Zrobjiło sę cecho na woborze. Ale Czernjik sę vëchileł z wokna
536 19| rękę jidze sę do młina. Ale żodne dzesęc konji mje tam
537 19| dregji roz nje zacigną. Ale tu navprost całą noc nom
538 19| zańsc do ludzkjicli chat. Ale jô jem vjarë, żebe le żevo
539 19| spjevoł jes godką Remusovą, ale pozdnji, jak ksądz v koscele.
540 19| zdrząci na dalekji dvor. Ale jô vjidzoł, jak bjoli sztołt
541 19| drągu łiszczala sę kosa. Ale nje szedł za nami, lev stron
542 20| szari i komudni. Zemno beło, ale vjater popusceł. Trąba sę
543 20| takjigo jesz njevjidzoł. Ale rozvożivszë so v rozumje
544 20| krovca jô nji mjoł sposobu. Ale kjej jô dorosł, tej jô ju
545 20| bełobe na Bożim svjece. Ale bodejże jedno vjeczné wutrapjenjé
546 20| vjilgocë z gorë wochronjic. Ale Trąba ju wo tim som mesloł.~—
547 20| mogę sę wod razu rozeznac. Ale pożdejma godzinkę, jaż mjesądz
548 20| barzo i mje dobrze znają. Ale mają wonji tu vjele gôdk
549 20| gburstva na njim stoją. Ale jak wonji chcą z krovą na
550 20| vëposają.~I chcoł vstac, ale sę zatrzimoł, pokozoł polcem
551 20| Cze mje le sę tak zdaje? Ale przisągłbem, Remus, że ta
552 20| vjidzec beło jak za dnja. Ale na kopjica z drążkjem stojała
553 20| sę nje ruchô — rzekł jem. Ale ledvjem to povjedzoł, tak
554 20| Vdzidzkji, bleżij ludzi.~Ale jô beł czekavi doznac sę,
555 20| stojała całą chvjilę cecho. Ale ledvje Trąba woprzestoł
556 20| Sprobuj jesz roz! — rzekł jem.~Ale njim Trąba vëdmuchnąc zdołoł
557 20| po plecach przelotivalë. Ale mój tovarzesz na głos "tuńca"
558 20| vjekóv. Amen — uwodrzekł jem. Ale won sę do mje nje przëbliżeł.
559 20| torfovim błotem jaż po szeję, ale jednak sę mocko ceszeł,
560 20| pokąd të groł svoję pjesnją? Ale nje vjesz të, że zveczajem
561 20| Cepło tu kol wognja, ale na koszulë sedzec jednak
562 20| pełen rożnigo bogactva. Ale njicht nje vje do njego
563 20| Tero won pevno tam szedł, ale jô bem njikomu nje radzeł
564 20| chcoł co do wucha povjedzec, ale sę wodmesleł, machnął ręką
565 20| Panem Bogjem wodpovjodô! Ale to cë rzekę, że zle nom
566 20| vesokji wognja i troje skri. — Ale jak ten wogjiń wupadnje,
567 20| długjim vampsu sę zervoł zaru, ale noprzod sę vëvroceł, bo
568 20| biczk, bele celątko beło! Ale celątka jak nji ma tak nji
569 20| won powukłodoł na trovje, ale butelkę zatrzimoł v ręce,
570 20| jaż wogjiń począł gasnąc. Ale żevi vęgle dovałë tile cepła,
571 20| przë ksężecovim vjidze. Ale vęgle na wognjisku sę żolełë
572 20| sana. Dzis to beł żort. Ale vjerztamje: Tą sztuką jô
573 20| z moją vjerną strzelbą. Ale won jeszna mje njedobeł.
574 20| cepło dziso przë tim wognju, ale jidą długji tidzenje, chdze
575 20| bezpjek i możemë wogjiń polëc.~Ale povjedztaż, co vaju dvuch
576 20| jak pilątko ze skarupë. Ale ma nocovała na Zvadze ve
577 20| moglë łovjic przeszłi nocë.~Ale Trąba jął mu wopovjadac,
578 20| przeszło v nasze dokumańtë. Ale Muchovje sę njigde krzivdzëc
579 20| më ricerzami i szlachtą. Ale jak naszlë Prusocë, tej
580 20| gvjozdë na njebje porachują. Ale jô jem ti wudbë, że ta maszina
581 20| jezora przë naju na zemji. Ale jô długo nje zamknął woczu,
582 20| chlichanjé rebockjich dusz, ale dalij z jezora szło ku mje
583 20| vëbavjenjé zaklętigo zomku. Ale jakuż jô do njego przemovję
584 21| stanął, njibe to krol jezora ale v jakji postaceji! Skrzevjoné
585 21| chturen sę slepi wurodzeł, ale jak przezdrzo tej vjidzoł
586 21| jim not na kompanjiją. Ale jô vjem, chdzejô wostanę...~ ~...
587 21| vjelgji Mjirachovskji las! Ale anji krose anji muzekji
588 21| vłosnich svojich senóv. Ale ti, co sę tam zchodzą do
589 21| jô sę zataceł za mjastem. Ale jak vjeczor kanął, tej jô
590 21| lôt sodze — vëszczekoł. Ale kjej nje chce jich wodsedzec,
591 21| chvjilę na nogę przëstąpjic, ale dzękovoł jem mojimu Anjołovji
592 21| skoczkóv v rovje przëdrogovim. Ale jô vëcignę notę ponad noveższi
593 21| potcevigo kuńsztu muzikańtóv.~Ale kamrot Veber jim przervoł
594 21| przesodivelë bogatszi mjeszczanje. Ale v ti dużi jizbje beło vjeselnji.
595 21| poznoł? — Krola jezora! Ale won le blesnął do mje woczoma
596 21| mjedze njimi perorovoł Trąba. Ale nje długo a do njich zazdrzoł
597 21| Stachu! — zavoloł Trąba. —Ale vasze wosmë talaróv gvesno
598 21| wodezvoł sę njevjelgji ale przësadni mjeskji chłopok
599 21| przeżevjił ze svoji kobjołkji. Ale nje rob tego, bo som Klarneta
600 21| Matkji Boskji v proceseji. Ale po proceceji woddają wonji
601 21| wonji dostaną wosmë talaróv. Ale Stach chcącë wopchnąc detka
602 21| jesc, jak le będze chcoł. Ale jô nje vjerzę, żebe won
603 21| won sena dac na ksędza, ale go przed wukuńczenjim szkołë
604 21| mjeszczańskjich wopjisivoł Trąba. Ale wonji sę tero zasedlë z
605 21| dlo naju — rzekł Stach. Ale Klerik vezdrzoł na mje i
606 21| będzesz mjoł wolej v głovje. ~Ale som vząt i vëtrąbjił kjeliszek
607 21| vëtrąbjił kjeliszek dużi.~Franck ale sę gorzeł, że jego kolega
608 21| njebelno gadac — rzekł Stach. — Ale wuvożej som: ztądka jaż
609 21| svój kjeliszk jak bocon. Ale krom tego nje wopusceł żodni
610 21| prożnô. Tej zażądelë novą. Ale kanął som karczmorz i rzekł:~—
611 21| szedł jak svjeca do njeba.~Ale wonji krom tego wusłuchelë
612 21| virok na mje vëszczekoł. Ale jak go vjidzę, to jakbe
613 21| Jinszą razą na Glonku... Ale povjem cë to może pozdnji...
614 21| vjększi jesz leczbje nadińdą. Ale meszlę, że żoden z njich
615 22| njeslë szterzeji wobraznjicë, ale anji Stacha, anji Francka,
616 22| ludem, tak to wudovało. Ale strzode samigo ludu podnjosł
617 22| berło grubé jak kosesko ale z krziżem pokuńc. Ale porządk
618 22| kosesko ale z krziżem pokuńc. Ale porządk i bez njich sę trzimoł.~
619 22| na mołą gąsorkę i na mje. Ale jak spjevanjé i zvonë wucechłë,
620 22| za jezorami i za lasami.~Ale tich dvoje młodich ludzi:
621 22| wodpuscë na Kalvarijach. Ale tej wonji szlë vgromadze
622 22| na tę njezvekłą kobjetę, ale wona zdrzącô mje vjedno
623 22| chcało mję sę pravje jesc, ale żebe ji wuczinjic do voli,
624 22| rozlegoł sę jaż po te viże. Ale za timi żijącimi slode szło
625 22| płinął nad jich rzędami. Ale wod njich anji spjevu czuc
626 22| przodkóv! Nabjerzta krevji! — Ale zev mój povtorzełë viże
627 22| won nad jezorem v pola. Ale vojsko cenji pędzeło dalij.
628 22| co tu dziso przelecalë. Ale v nen czas sreberné blachë
629 22| dziseszich ludzi?~— Remus!~— Ale jô vjem, że të jezdes Vjitosłavem.
630 22| drodze. I tede sę co stanje. Ale dnja i godzenë i molu naszigo
631 22| vëstraszi cę i movji: Zgodnji! Ale smjertelni człovjek nje
632 22| vëvjerają svoje dzivné woczë. Ale wodpovjedzë nje wodebrałam.
633 22| wodpovjedzë nje wodebrałam. Ale tero, kjej ju mom lata i
634 22| lica i zeszło mje z woczu. Ale ve vsë jô vszeskjim dzeckom
635 22| Vjitosłavje, co to znaczi?~Ale jô nje wumjoł zgadnąc ti
636 22| sobje zając pod mjedzą, ale łovce wo njim nje vjedzą...~—
637 22| Szandarzë na cebje pjilują. Ale nje wurzasnji sę! Ma jich
638 22| chvjilą przepovjedzała!...~Ale Trąba mje nje doł czasu
639 22| karuje karę z tovarami". Ale të znajesz naszich ludzi:
640 22| bobes beł vlozł jak jadro. Ale ledvje ma muzekańcë wodegrelë
641 22| tądka won jim przińsc muszi. Ale jô mu tero pudę naprocem.
642 22| chcoł jegomoscë co zagrac. Ale jak naju wuzdrzisz z Remusem
643 22| chterni wonji ztąd nje vjidzą. Ale żeli wonji stoją przed karczmą
644 22| notę wo svjętim Jozvje. Ale ledvjebëlësma z robotą do
645 22| Tam cę szukac nje będą.~Ale jô jednak grac nje wumjem —
646 22| noprzod v Mjirachovskjim lese. Ale czo, co kamrot Veber graje:~—
647 22| też do sodze potrzebuje. Ale njechże sę vëmaluje zeloną
648 22| vëtrzeszczelë, żebe cę wupatrzëc. Ale prożno. Na chitrosc kaszubską
649 22| bëlë chcelë gvołtem brac. Ale Matka Boskô nje chcała,
650 22| kaszubskji pokrivają lase, ale żoden nje je takji vjelgi
651 22| a muchë po njim chodzą. Ale nocą v godzenę duchóv won
652 22| Łebë: Bor, Bącz, Szopë. Ale na skraju wusadła dużô vjes
653 22| graje v tim dużim lese. Ale na drogę szerokę, co lasem
654 22| pokażą drogę do nieba... ~Ale z vjększą jesz mocą, strząsnąivszë
655 22| jeleń podnjosł rogati łeb, ale nje zlęklë sę, bo vjedzelë,
656 22| szor: Jidą naszi potomcë! Ale las ju spjevoł całi, jakbe
657 22| za ludem płinęła chmura, ale v ti chmurze rozeznoł jem
658 22| lasu, svojigo przijocela. Ale njigde przenjigde nje zaboczę
659 23| Wostanji wu nas i wodpocznji! Ale kjej wobroz Nosvjętszi Matkji
660 23| kogo! — smjoł sę Klerik. Ale kjej të ji tak służisz,
661 23| dvje dużé pękaté kobjołkji. Ale won njich nje vzął zaru
662 23| karczmarze jim wuszekovelë leżą. Ale të sę nje vożë tam jisc.
663 23| to z Klerikovi kobjołkji!~Ale jô mu podzękovoł i nje vzął,
664 23| vjelgą pomstę mjec na cebje. Ale prożnô jego robota. Të pudzesz
665 23| Njebo pobjegło — rzekł. Ale noc nje będze takô cemnô
666 23| daleka nas njicht nje vjidzi. Ale z blizka, jak nańdze, woboczi.~
667 23| slepje na vjechrz vëlazłë.~Ale szandarovji nje beła namjenjonô
668 23| chodzeł do svojigo wojca, ale sę nje dowuczeł, kjej wojc
669 23| provdzevi przezvjisko Dżonk. Ale ludze mje movją Prdzonk,
670 23| To i jinszim sę trafji. Ale wu mje, to jesz vjęcij njiże
671 23| wucha vëvarła wod smjechu. Ale won sę strzimoł, przëbroł
672 23| chrzebce slepigo konja. Ale możece sę v kompanjiji dopitac:
673 23| nogorszi, jak kożdi zaprzańc... Ale czekavi jem, chdze sę też
674 23| to — vestchnął Trąba. — Ale kjej to tak, tej nje będzece
675 23| jesma wopuszczała Strzepcz, ale njimësma doszła do Luzena,
676 23| kuńcem naszi pjelgrzimkji.~Ale Złemu pevno mjerzała ta
677 23| wobcerającë chdzeroz svoję stenkę ale copoł sę vjedno vjęcij v
678 23| jem sę chiże za Leonem. Ale won ju nje trzimoł ręce
679 23| won na njego nje vadzeł, ale podnjost te dvje połovë,
680 23| wukrodł z moji kobjołkji.~Ale panjence żol sę zrobjiło
681 23| rzekł Klerik do pannë. ~Ale wona sę wod njego plecoma
682 23| Strzepcza jisc z wobrazem, ale pomste so zachovoł. Somem
683 23| kogo be mjoł pomeszlenjé. Ale njim doszlë do spravë, stało
684 23| pozimku stojała v njim voda. Ale wonji nje zatrzimivelë kompanjiji,
685 24| Nalezenjô Krziża Svjętigo. Ale choc wona takô njevjidzałô,
686 24| wurodzoni dzedzece ti zemji. Ale wonji dzis na nji są le
687 24| vsach. Worzą, seją, łovją, ale vłodze na svojich vodach
688 24| Gorze? Przëboczë sobje.~Ale jô dobrze pamjętoł te słova:
689 24| gorę czężkô vjodła droga, ale jô nje czuł ti czężkoscë.
690 24| płinął nad nobożnim ludem, ale mje belo jakbem chodzeł
691 24| kjej won ku reszce vstoł. Ale jô żdoł na njego, bo mje
692 24| bladé a woczë jakbe zgasłé. Ale won vzął mje pod remję,
693 24| i poddac sę voli Boskji. Ale nji mogę. Trzë dnji drogji
694 24| do gnjozda wojcóv mojich, ale jô tu vjidzę te modré vodë
695 24| povjedzot krolovji jezora. Ale won zvjeseł smutno glovę
696 24| cë: Jô zabjił człovjeka. Ale nje beło to anji za vjarę,
697 24| flińtę, be mje zastraszëc. Ale jô go wurechleł. — Trup
698 24| poplinął na vjelgji vodë. Ale kjej przë knjeji vëpłinął,
699 24| Tak zrobjilë mje pravo. Ale jô sę skreł, a bjałka doma
700 24| wosamętoł sąd i sędzich.~Ale jô ti karë przëjąc nji mogę
701 24| svjat a moja ze svjata. Ale tak mje na duszë, jakbesma
702 24| przë vożni worędzë spotkac. Ale tero mje czas v drogę. Vrocec
703 24| pałacu na Vdzidzkjich vodach. Ale tu v lese znaję vęglovnjika,
704 24| vjidzała takô rada vaspana. Ale jednak jô sę muszoł vrocec
705 24| dusza moja vëzdrovjeje. Ale movji mje, może të sę bojisz
706 24| nje łazec po nocach som. Ale jô vjedno movję: Dovno be
707 24| żid po cemnich nocach. — Ale pojle ze mną! Kamrot Veber
708 24| krolem jezora v gromadze, ale mom wumovę dotąd i nazod.
709 24| mój mjech i chcoł jisc. Ale Trąba mje nje pusceł le
710 24| też wużivała vjesołoscë, ale njigde nje zaboczeła wo
711 24| Tak wonji sę tam spjerelë. Ale jô nje żdoł jaż wonji przińdą
712 25| przidkji gorë nje leno mje, ale i cebje, choces młodszi,
713 25| mô dac sełę. Krol jezora ale vzął krom tego voruszk drevnjannich
714 25| sobje wogjiń wobskacëc, ale nje vjem, cze tu chdze nje
715 25| Vëtrafjic jô vëtrafję i wocemką, ale jakbes czuł krzik sovë to
716 25| jô wukłodoł na vjechrz. Ale że jesz mjozga v njich sę
717 25| wucha, cze vaspon nje jidze. Ale jô nje czuł anji krokóv
718 25| z mjedze mogjił v gorę, ale przodem sobje vëszukoł suchigo
719 25| zapolic pęczk mojigo mechu. Ale przë pjerszich skrach wuczuł
720 25| całi rok njic nje zrobji. Ale wodjim mje te dva pękji,
721 25| Potęgovo będze njedaleko, ale hene po drugji stronje vodë.
722 25| dosc pozdno postąpjiła, ale mje sę spac nje chcało a
723 25| woczë jidze i go tropji. Ale mje nen lesni po smjercë
724 25| ma sobje psotë robjiła, ale jô jim vjedno podvojną mjarą
725 25| podvojną mjarą płaceł. Ale krev ludzkô sę mjedze nami
726 25| i łaknę ludzkji pocechë. Ale tam na Kalvarijach kozelë
727 25| drogę z tego wutropjenjô. Ale won cignąl dalij dim ze
728 25| njeproszonich cemjęzcóv naszich.~Ale jak tego dokazac?~I vezdrzoł
729 25| mje doł wodpovjedz i radę. Ale leno bladi wuzimkji bukóvjak
730 25| tej znovu sę woddaleło, ale vnet znovu naszło krocij
731 25| nadsłuchivelësma v gromadze, ale las stojoł cechi nad nami,
732 25| jezdem. Zemno mje gurdżeło. Ale zarazem wuczułjem cepłé
733 25| stegnami, kęde sarna chodzi. Ale za to v połnjé ma ju sedzała
734 25| sobje mogą przikłod brac. Ale może za dovnich czasóv mjeszkelë
735 25| na dziseszich ludzi.~No, ale tero sę fefka vëpoleła.
736 25| sercu, kjej jem ję wuzdrzoł, ale rovnak przeszło mje cepło
737 25| sę v moji jizbedce Trąba. Ale jakżeż won vëzdrzoł zmjenjoni!
738 25| na lecirzu, tej strzimom. Ale jô cë povjem: Tego razu
739 25| go jego bjałka sprała.~— Ale za cuż wona sę na tobje
740 25| svjęté gorë kalvarijskji. Ale vjidzisz: sobje samimu jô
741 25| glińgotalo v moji kjeszinji. Ale na dregji dzeń reno beło
742 25| svojigo talara z Mjechucena. Ale jak przëszła kolij na Klarnetę,
743 25| kompanjijô na noc zaszła. Ale że won nji mjoł pjenjędzi,
744 25| Tvoję karę jô cë przëvjozł. Ale Trąbjinô zamkła ję v chlevje
745 25| i mje je barzo markotno. Ale cuż zrobjisz z bjałką? Pożiczë
746 26| zapłacivszë poszedł precz. Ale to sę zdarzeło le kęde vęde,
747 26| szkolni zapjisoł mje novi. Ale pokąd wone nje nadeszłë,
748 26| nje pragnjesz ji wobudzëc. Ale toć rzekę: Dobrim beł jes
749 26| na to njic nje wodrzekł, ale serce mje zaczęło mocko
750 26| kupji ksążkę do koscoła? ~Ale won ksążkę vłożeł nazod
751 26| położeł go nazod i szedł. Ale za mołą chvjilkę won sę
752 26| mjastach Sodomje i Gomorze. Ale na uwostrzegę woceleła sę
753 26| nabivają wod cebje vszetkji.~Ale jô vjidzoł, że won ragoł.
754 26| njiże no bormistrzové celę.~Ale won sę nje wobrazeł, le
755 26| moji godkji nje rozumjoł. Ale trzimoł kosz v ręce, v chturen
756 26| sę zabjerelë, żebe jisc.~Ale jô takjim jinsztom nje chcoł
757 26| z mjeskjimi lontrusami, ale nje ze mną!~Tero przëstąpjił
758 26| karë. Krzik sę rozległ, ale jô nji mjoł czasu wuvożac
759 26| nen policejant mjeskji, Ale ten procem szandarë le beł
760 26| wodebroł kosz z ksążkami, ale jak won nje woprzestovoł
761 26| jezdem v svojim pravje. Ale vkoł mje zaczęło sę zbjerac
762 26| dosz!— pomesloł jem sobje.— Ale kjej mosz zgjinąc v wobronje
763 26| może z njimi so doł radę, ale dvuch skoczeło na mje z
764 26| do koze. Wodjijma jim go!~Ale njim przëszło do jakji spravë,
765 26| tam na renku i z tovarami, ale po prożnim rozmiszlanju
766 26| vjedzoł jem zkąd? Tich dvuch, ale chternich jô tak poczestovoł,
767 26| vjększą wuvogą mje przëzeroł, ale jednak mje poznac nji mogł,
768 26| jiesz beł mołim knopem. Ale jö go poznoł. To beł poprovdze
769 26| mscëc, kjej sę tego doznają. Ale krom tego nje będzesz sę
770 26| pevno dobrze nje rozumjoł, ale poznoł mje po moji skażoni
771 26| Vjem! — rzekł jem na to. — Ale jeden dostol za bluznjerstvo
772 26| rękach i vjodł do ni sodze. Ale nje provadzeł mje przez
773 26| cë tak dobrze do tvarzë. Ale możesz bëc pevni jak amen
774 26| też i za vjele nabrojił.~Ale ne kajdanë rovnak mje zjęlë
775 26| rovnak mje zjęlë z rąk, ale za to mje zamklë v jedni
776 26| rozumjoł movë kaszubskji. Ale to moje przesłuchanjé szło
777 27| roz przëskrzenją, Remus, ale żebe to sę tak chutko stało,
778 27| chternim je jedna vjelgô broma. Ale krom ti jedni vjelgji bromë
779 27| głovą v gorę podnjesoną. Ale są i takji, przez chterne
780 27| przijemné woddzękovanjé ze sądem ale ludze volą wostavjic kavałk
781 27| głovë, jaż wobarchnjejesz. Ale jak noprzod będzesz mjoł
782 27| rzodkji rozum cë sę zetnje Ale przëstąpmë do spravë: Jô
783 27| bo ve mje cknjesz Smętka. Ale to cë njic nje pomoże. Som
784 27| dostanjesz sę na pevno. Ale pitanjé na jak długo? Będze
785 27| dopjeru co z jaja vëlęgłé. Ale dvuch rzeca cë njc vëboczi:
786 27| nje zańdzesz na svjece. Ale żart v stron! Za ten knopjęci
787 27| rzecze, sprava przedavnjonô. Ale jankorkji i mscevoscë to
788 27| konfiskované?~— To jô czuł. Ale jô nje vjedzoł, że jak złodzejstvo
789 27| rabunk! — rzekł Czernjik Ale to takji, chternigo nje
790 27| kara v domu spravjedhvoscë. Ale mjij le za sobą sto chłopóv
791 27| sędzovje sedzelë, stojoł krziż. Ale jô vjedzoł po rozmovje z
792 27| svjata kara mje nje minje, ale jak mje sądovnjik rozpolszczeł
793 27| pustkovjé burzon Zobłockji. Ale wod pomstë prava chronjiła
794 27| przëznelë, nje tile won som, ale i ludze z pustkovjô, przëmuszoni
795 27| nobożnich ludzi do Vejherova, ale nje na wodpust, ale żebe
796 27| Vejherova, ale nje na wodpust, ale żebe wob drogę wobmovjic
797 27| tak nazvanigo krda jezora, ale chcącë go v nazodni drodze
798 27| stovjoł procem remjenju prava, ale gvołtem wuderzeł na szandarę
799 27| porachovoł za ten złoti ząb, ale że z tim nje dobeł, bo kjej
800 27| wodszczekivoł jim po njemjecku, ale ku reszce mje rovnak wosądzilë
801 27| virokjem jezdem kuńtant. Ale jô vjedzącë, że ju njick
802 27| vrzucają na vjechrz moji karë. Ale vjęcij mje sę ju nje pitelë,
803 27| woszkaradzi za naszę krzivdę!... Ale boczë, Remus: Jô wo tobje
804 27| cë vrzucilë to vrzucilë, ale przënomnji pokozoł jes jim,
805 27| pustkovjô najigo nekoł v svjat. Ale na mój głupi rozum të njick
806 27| kjejbe cę chcoł kusëc, ale val pjęscą, nopjętkjem abo
807 27| przijacele ducha dodovelë. Ale jak to vszetko sę skuńczeło,
808 28| vszetkjimi jego pravami. Ale njim jô to provdzevje mjoł
809 28| mje znadz vłose wobstrzic. Ale jô nji mjoł chęcë i rzekł:~—
810 28| wodrzekł ten z nożiczkoma.— Ale za vjikt darmovi, co cë
811 28| nje rozumjelë, com godoł, ale doznelë sę rovnak, że nje
812 28| rzekł do mje golorz. — Ale żebe dobëc pravo na volni
813 28| taką mordarską smjercą. Ale wonji mje rąk nje puscilë,
814 28| bëlëbe ze mje skorę zdzerlë. Ale dozerocz sodze rzekł rągającë:~—
815 28| svjat i serca jich zranjił.~Ale że tam za murami chtos wo
816 28| vjedzoł, że won to beł. Ale po ti pjerszi pjesnji przësżła
817 28| jednigo i dregjigo vëpjic. Ale wob całé Svjęta jô wo njim
818 28| domovnjikach wu mjeszczanóv. Ale Czernjik, jak ma zaszła,
819 28| zorobku ma njigdze nji mjała. Ale ma zaru wotmjenjiła nasze
820 28| vëszczekac letszą karę, ale gvesno mjoł gorz za no rąganjé
821 28| wona wod cebje dostała. Ale cuż dzevczę zrobji, jak
822 28| modrigo njeba nad sobą. Ale kjej jem chveceł za sekjcrę,
823 29| zomku zdrzi na drugji svjat. Ale przed smjercą won chce konjeczno
824 29| człovjeka wumjerającigo? Ale kjej jem sę wobuvoł, to
825 29| vszeternostką sełę vëduszają. Ale v tim razu dusza moja ju
826 29| poscelë leżoł człovjek. Ale jak won sę licami ku mje
827 29| rzekł— i mosz z czego. Ale vërozumjesz vszetko, kjej
828 29| won straceł volę do żëcô. Ale won jak przëszedł do sebje,
829 29| jako wofjarę na krziżu, ale Pon Bog zesłoł na mje takji
830 29| nagjąc karkji pod jarzmo. Ale vjem jednigo, co karku nje
831 29| cë z vszetkjim do voli. Ale tu jich nje woboczisz. Volę,
832 29| ze zamknjętimi woczoma. Ale jego mocnô dusza przemogła
833 29| Daleko to za lasami i vodą, ale jô czuję, jak jimu zvonë
834 29| Wojc tvój za tobą jidze! Ale të wostanjesz, Remus, i
835 29| vjilczé pravo gardło dusi, ale wonji są mądri, ti naju
836 29| vërzucëc jakjis czężor. Ale jak go popusceło, tej povjodoł
837 29| vjelgjich vodach sedzi, ale żoden z njich tak nje je
838 29| probovac ruszëc z molu. Ale boczë: Won sę daje ręką
839 29| jego spodku stoji voda, ale vnetk vińdzesz na suché
840 29| jeden roz lesni jeden... ale të ju vjesz!..~Znovu spomnjenjé
841 29| mojimi woczoma i moim wuchem. Ale nje minął dzcń, żebem po
842 29| szamotałë i słuńce pjekło, ale won vjedno takji som patrzeł
843 29| spokojno zińsc z tego svjata.~Ale cuż znaczi wudba ludzkô,
844 29| sanje v nę stronę pobjegłë. Ale mje woblecało takjim njewubetkjem,
845 29| mesloł jem skonac na mjejscu, ale ku reszce jednak pusceło.
846 29| jich sę zrobjiło srodze. Ale łzë jem svoje ju beł vëptakoł,
847 29| mój njosł a wucho łovjiło, ale dusza moja njesmjertelnô
848 29| cecho i zdrzała na jezoro, ale jak jem naszedł, rzuceła
849 29| Vëdobeł dzevczątko zdrové, ale som sę potłukł wo lod tak
850 29| provdzevi ricerz i pon. Ale bohaterstvo jedną chvałą
851 29| Stój!" nje sfolgovoł kroku ale wobroceł strzelbę lufą v
852 29| A beło jich kol tuzena.~Ale moje dzevczątko vjidzącë,
853 29| sena be mje zastapjiło. Ale bjegu moji spravë zavrocëc
854 29| wuskoczilë znovu za płot. Ale jô ji vëjął strzelbę z rękji
855 29| dzecko moje pobjegło do dom. Ale v poł drogji do jezora zubjeglë
856 29| mje sceskałë pęta żelazné. Ale won bjedni vezdrzoł na svoję
857 29| som Pon Bog na njebje vje. Ale procem nich pruskjich slug
858 29| cvjurdi i ze suchimi woczoma. Ale kjej mje wostavjilë samigo
859 29| nalozł znovu v moji celë. Ale chvecivszë ręką za pjerse,
860 29| krola jczora nje wuzdrzoł, ale do kuńca dnji mojich nje
861 29| codzeń chadzac po woborze. Ale to sę na njick nje zdało.
862 30| njiże jego v tim molu. Ale won nje żdoł, le chveceł
863 30| ti sodze po kjile razi, ale të bjedoku wodtrąbjic sę
864 30| zapovjedzoł, że sę dom vpakovac. Ale tego Morcena głupigo mje
865 30| przed svjętim voltorzem. Ale njechle mô svojigo za wuzdę,
866 30| przërodzoni szek v głovje! Ale co sę mô do nich zomkóv
867 30| rzekl, żes të gnota robocigo ale v głovje mosz mesle, co
868 30| sedzisz, a won wumarł v sodzë. Ale pogrzeb mjoł ve Vjelu z
869 30| dodałë mje chęcë do żëcô. Ale v drugjim tigodnju jô wodebroł
870 30| zrobjiło njiż zveczajnje. Ale won sę do nas zarzechotoł
871 30| vorté njiż torba pjenjędzi. Ale czimu va sę tak vërzasła.
872 30| może zaczervjenji lica, ale papjor sę njigde nje zaczervjenji,
873 30| njeszczescé dziso spadnje na mje?~Ale Trąba vestchnął głęboko
874 30| wodecknął v stogu na polu. Ale to cë povjem: Zmovję na
875 30| cebje z ti sodze vëbavji.~Ale jô wodrzekł:~— Kjej będze
876 30| zdrov z ti sodze vińdę, ale pjekjelnimu duchovji jô
877 30| a jô znovu wostoł som. Ale na svjat szła krevavô burza.
878 31| karę a navetk ksążkji. Ale kjedem so z wuvogą jeden
879 31| Boskji tak samo zamalované. Ale jô so wuvożoł:~— Jakji va
880 31| wodemkłą do vadzenju gęba. Ale jak won wuzdrzoł mje, tej
881 31| wuzdrzoł mje, tej nje tile gębę ale i woczë wodemknął szeroko
882 31| wobu czestovoł wu Neumana Ale będzë pevnim, Remus, że
883 31| bjicô za krola pruskjigo.~Ale na moję godkę wonji srodze
884 31| chłopóv puscilë mje na volą. Ale naszich drugjich chłopcóv
885 31| trzimoł mje kompanjiją. Ale pokąd Trąba sobje vjesoło
886 31| robjic, jakô cë je nadanô? Ale jô njeszczestlevi nje vjedzoł,
887 31| vjęcij jemu not nje beło. Ale choc won mój nolepszi druch,
888 31| że nastaną czase lepszi. Ale bëlë drudzë, chterni głovami
889 31| stołem pjęsce zaciskelë, ale v woczë njicht sę jim nje
890 31| so przëszekovac stravę. Ale ku reszce ju tak Pon Bog
891 31| svjat wod rena do vjeczora. Ale v tim svjece beło nom lepji,
892 31| nje chcącë nje vëgadała. Ale kjej będzeta pozdnji spominelë
893 31| Naszi bëlëbe jim pokozelë, ale som ksądz proseł, be sekjerë
894 31| sekjerë i kłonjice pochovelë. Ale mje markotno beło, że Pon
895 31| jim dac zopłatę rzitelną. Ale jegomosc je głodni. Będze
896 31| Wumarł won v sodzë pruskji, ale pochovani leżi mjedze svojimi
897 31| jegomoscë be nje vëpenetrovoł. Ale i tak, na mój głupi rozum,
898 31| njesposobnigo człovjeka ale na to cë z woczu nje patrzi, —
899 31| dalekji jidzemë drogji.~Ale Trąba nje doł wodpovjedzec
900 31| zlotą sę chłopocë do tuńca. Ale tero, ko momë ksędza mjedze
901 31| ju czas meslec wo mirzu, ale chlopocë ji sę boją.~Na
902 31| i njeszekovni z wurodë.~Ale jô sobje v ti chvjilë przëboczeł
903 31| pjersach a z njim pravo do nji.~Ale ksędzu sę srodze vjidzało,
904 31| volô wojca cë svjętô.~Tej ale zaczął kąsk podkarbjac:~—
905 31| zaczął kąsk podkarbjac:~— Ale jak chcesz, żebe tcn tvój
906 31| nopjęknjejszi pannje nad jezorami? Ale pożdejle! Zaru ma cę tu
907 31| nje mjodnô gąbka pannë, ale cvjardi mjetelok na cę czekô
908 31| ludzom beło do smjechu, ale mje smjeszno nje beło, bom
909 31| njimi wukrivoł na jezerze. Ale won ju nje żije a jego krijovkji
910 31| nje przëvikłszë do nji, ale won mô statk i rozum za
911 31| dno dusze zazdrzec chcała. Ale jô strzimoł ji vezdrzenjé,
912 31| tam v gromadze sedzala. Ale v jego woczach jô czetoł
913 31| naszigo znaku rodovigo?~Ale na takji njemé pitanjé nje
914 31| i rzekło:~—Movjice mało, ale dzirżko i dobrze z woczu
915 31| rękę panna Klema, rękę małą ale mocną, i mje żiczeła dobri
916 32| vëczosałam tę Bożąmękę. Ale nji ma v tich naszich vjelgjich
917 32| levi to z pravi stronë. Ale woczë moje ze zdzevjenjim,
918 32| vjedzołbem tego povjedzec, ale tak mje sę zdavało, że gromadzi
919 32| probovac ruszëc z molu. Ale boczë: won sę daje ręką
920 32| roz i drugji całi wostrov, ale takjigo molu i gromadë kaminji
921 32| jak przmjele, szandaróv.~Ale mje nje beło do żarlóv,
922 32| Jednak to tu bëc muszi! Ale żebe przeszukac tę gromadę
923 32| cuż wonji mje moglë pomoc? Ale jak jem veszedł v vodę,
924 32| człovjek go mogł z mola ruszëc. Ale jô, przëboczivszë sobje
925 32| żivcem na tak długji czas!~Ale jô nje namiszlającë przeżegnoł
926 32| jem jaż do kolon v vodze. Ale po jakjich dzesęc krokach
927 32| beło możno czetac pjismo. Ale dalij v całi jomje sedzała
928 32| gładzonô, gleną pokretô, ale statkóv żodnich do vigodë
929 32| navetk łożkam nje vjidzoł. Ale dzevczę wusadło na skrzenji,
930 32| głovę, jak zvjerz dzekji!~Ale mje jednak dzivno beło,
931 32| dochodzełë cenkji parminje vjidu, ale woczë nasze przëvekłë do
932 32| pjękną krijovkę wuszekovoł. Ale jesz barżij jem sę zdzevjił,
933 32| vkoł tich dzivnich wokjen. Ale z tego beło sę doznac, że
934 32| vczora pjerszi roz na woczë, ale mom vjarę ve vas, bo dzirżko
935 32| I vëcignęła do mje rękę. Ale jô sę chvjilkę namiszloł
936 32| zomku më vas zaprovadzimë. Ale krosnjęta nom nje robjiłë
937 32| nji mjoł nad njimi starże.~Ale kjej sę wodemkła przed nami
938 32| bo cuż vama tu po mje? ~Ale jô povjedzoł:~— Do bjałkji
939 33| pokąd jem żeł na svjece.~Ale mój tovarzesz Trąba nji
940 33| cvjardé serce zmjękczeł. Ale czego krom klonovigo lestu
941 33| Napolijon i jego vojsko. Ale żol po szkodze njick njepomoże.
942 33| sę mjoł strachac bjałkji. Ale Trąba nje zvożoł, le broł
943 33| chcołbem cebje namavjac.~Ale Trąba wodezvoł:~—Njech mje
944 33| cebje! — rzekł ksądz. — Ale żebe cebje bjałka svojimi
945 33| dobrą volą, zarvono Bogu.~Ale ksądz vëłożeł Trąbje, że
946 33| mu taką wusługę zapłacëc. Ale to je dorunk za muzikę i
947 33| chternigo szandarzë szukają ale provdzevi krijovkji nje
948 33| mogł. Vjelgą mosz duszę, ale ji zemskji wobleczenjé takji
949 33| povjedzą ludze, że stoł sę cud. Ale cudem zovją, co mili bjedni
950 33| Nje leczba spravji cud, ale duch, chturen v ti leczbje
951 33| panna Klema z Koscerznë. Ale te ksądz muszoł nama czetac
952 33| sę to dłużij, to krocij, ale njigde nje wopusceła worędzë,
953 33| leżało na lądze i vodze. Ale poczęło mje procem voli
954 33| Vszetko v ręku Boskjim. Ale jedno bem cë rzekł z pevnoscą.
955 33| na svjece i sę rozpodałë, ale wopoka svjętigo Pjotra,
956 33| mogł nje tile ku Zoborom, ale i v stronę Plęs vjidzec,
957 33| wognjisku nad zvjercadłem. Ale njick sę vjidzec nje dało,
958 33| mjedze brzegjem i wostrovem, ale jak dojachalë naprocem jałovcóv,
959 33| wusmjechnął sę ksądz Paveł. Ale ma tero vjedzała, że wonji
960 33| vodze njick sę nje reszało. Ale na brzegu łiszczalë szołmë
961 33| wonji nom zeszlë z woczu, ale czuc beło jak lądovelë i
962 33| połnjé i jesz znaku nje beło. Ale jak ju nachodzeł czas podvjeczorku,
963 33| njiżodnigo znaku wod pannë Klemë.~Ale człovjek przëveknje do vszetkjigo.
964 33| całi mocë na vodë i lase.~Ale v naszą stronę wonji nje
965 33| vjosła, be jim wujachac. Ale kjej szandarzë vëcignąvszë
966 33| czołna stanęłë wokoma sebje, ale kuńc beł takji, że szandarzë
967 33| Poznołbem go po granju, ale jem też pevni jego wurodë.~—
968 33| zdaje! — rzekł ksądz. — Ale jak wonji naju pjilują!
969 33| kaszubskjich a jô pitoł i słuchoł.~Ale na tim nje kuńc. Vjidzącë
970 33| wognje mołnji v cemną noc. Ale czim dalij won mje provadzeł
971 33| kros z nich młodich lôt, ale za to won mje provadzeł
972 33| mje ju też grzeszk morzeł, ale vjedno mje beło, jakbem
973 33| jem go, be sę rozezdrzec. Ale deszcz klepoł głosnim grzechotanjim
974 33| Żevich won sę nje strachô. Ale vszelkjich duchóv dobrich
975 33| szlapje v gonku do naszi jomë. Ale njimem sę dobrze doczuł,
976 33| svojim raptovnim pojavjenjim. Ale won sę s rząsł, jak wopadani
977 33| butelkji dobri gorzołkji. Ale nom żodne jesz do ręku nje
978 33| bes të gvesno zapłakoł. Ale tero mje ju cepło ! Pojma
979 33| vama tu nje dostanje jodła. Ale jak go dotegovac, kjej wod
980 33| wonji ji vząc strzelbę, ale zlęklë sę rovnak, kjej jim
981 33| mje jeden ze szandaróv, ale jeden z tich starich, co
982 33| I na tim mje doł poku. Ale nocą ma wuradzeła z panną
983 33| wostrov słuchô do Zobór — ale navetk podjeżdżac zabronjilë
984 33| momance mjiłim i ceplim. Ale muzika mje scignęła zaru
985 33| ręką na Glonk — zatacilë. Ale dokazac jô cë tego nji mogę
986 33| na takji gvołt wodvożilë?~Ale ksądz sę smjoł.~— Wo to
987 33| do złego jim nje zbivô. Ale na to krol pruskji nji mô
988 33| grzesznjikovji! — rzekl Trąba. — Ale jô jem słabi człovjek, a
989 33| przëjimje dobrim wokjem. Ale wona, jak ji daję v pokorze
990 33| smjałasma sę z bjednigo Trąbë. Ale won sę wo to na naju nje
991 33| chronji duchovnô sukjenka. Ale të, Remus, pożdejle, jak
992 33| v to njeszczescé zalezc. Ale rągac ze mje: pjękno to
993 33| kaczkę i dravo nekała do dom. Ale na vjeczor kaczka beła na
994 33| le baro njeszczestlevi. Ale czimu be nji mjoł lubjic
995 33| Boże, dej mu njebo vjeczné. Ale kjejbe won tak na ten przikłod
996 33| przë wognjisku wogrzevac. Ale jô vjedzoł, że won zazdrzi
997 33| zmovma pocerz i pojma spac! Ale Trąba dodoł cecho:~— A jutro
998 34| sę długo vjidzało będze.~ Ale ksądz spozdrzoł na te dużé
999 34| jak wu Boga za zopjeckjem. Ale kożdimu z naju jego drogji
1000 34| mje le ruchen svjeckjich, ale tich pevno bem tu wu naszich
1-500 | 501-1000 | 1001-1366 |