Chapter
1 1 | tile chto przëchodni. ale choba le vłosnô matka rodzonô,
2 1 | Ale tak postąpjił sobje choba chto z dalekjich parafiji,
3 1 | bełasma ti wudbë, że won so choba za nas spravji novi vamps,
4 1 | vjater gołą piersą.~Nogavjice choba tim sę pesznjic mogłë, że
5 2 | godkji njigdem sę nje wuczeł. Choba duch tego, co z progu drugjigo
6 7 | nen Straszk mjeszkoł.~— Choba nje przëszedł njeprzijocel,
7 9 | Marcijanna sę dzevovała.~— Choba, Remus, nje zachorujesz,
8 9 | tak czężko nje bluznjił. Choba som Pon Bog cë pomoże, bo
9 11| morzi. Cużbe to mogło bëc? Choba przegrzecha jakô.~Przeżegnoł
10 13| vzęlë, rzekł Mjichoł — choba, żebe ju vszetkjich potracilë
11 14| wuvożoł jem v sobje. — Choba porządk svjata na wopak
12 18| wodrzekł Trąba — të jes choba njespełna rozumu!~Cuż jô
13 20| gvołtovji nje wustąpji, choba wuspji go sama smjerc...~
14 24| letką karę: Pjęc lôt sodze! Choba z pomocą Złego wosamętoł
15 27| pustkovju potrafjił, to choba i v sodzë pruskji potrafjisz
16 28| porobjic na svoje roboci konje. Choba nje chcesz vłosnigo krola
17 30| wodtrąbjic sę żes nji mogł. Choba bes beł czarovnjikjem i
18 31| Jedna pocecha, ze v pjekle choba dosc grôp i smołë mają,
19 32| jem sę, a wono rzekło:~— Choba mje dozvolice szukac też
20 32| krzami vjidzec nje beło, choba kjejbe przë wodemkłich wokjennjicach
21 33| ludzom svoję duszę vëjavjic. Choba ten wogjiń, co sę v tobje
22 33| harbatę wugotovac. A wonji choba przez mjesąc całi woblegacnaju
23 34| może i żëcé vëzbëc. — Tero choba vjece dosc i dejce mje poku!~—
24 34| vom furmonkji nje najimic. Choba, besce sę zabrelë v gromadze
25 34| głupi, jak tobaka v rożku. Choba bëlë vëortovani! Bo jak
26 36| co rok na chvałę Bożą, to choba dosc, żebe Złé do mje przistęp
27 39| co? Jô na njego zavołom! Choba drogę przez te błota znaje,
28 39| popłinjemë.~— Tak chiże choba voda sę nje podnjese!~—
29 42| vzął slub v koscele, to choba vjęcij wode mje nje żądosz.
|