Chapter

 1 3 |       na bocznoscë! — Nogorszé wono.~A jimję jego: — Njevorto!~
 2 4 |       gnjozda. Ale jô vjem, że wono daleko v jinszim molu, a
 3 6 |       wudoji? A to knapsko, co wono mô? Mo wono krovę? — Nji
 4 6 |        knapsko, co wono mô? Mo wono krovę? — Nji mô! Mô wono
 5 6 |       wono krovę? — Nji mô! Mô wono porvoz? — Nji mô! Tej njetile
 6 8 |  pękani mroze scęłë jezoro, że wono nocą strzelało jak grzemot.
 7 9 |       podjął jem dzevczę, choc wono sę bronjiło. Ale kjej vjidzało,
 8 11|        i strzęsło łożkjem, jaż wono letko skrzepjało. Tej znovu
 9 12|       co robjic, rozesmjało sę wono do mje na vszetkji zębë
10 18|        na mje. Przëboczoło mje wono no straszedło, chterno mje
11 18|  rozvaloné vjerzeje. Roznekało wono womonë nocné, vësvjeceło
12 20|           a żeli to je Złé, to wono sę zaru wuspokoji.~Moje
13 21|        sebje, a jô vjidzoł, że wono wod kuńca je barzo grubé
14 24|        sę wod razu przëboczeło wono straszedło z pod korunovani
15 24|      sę na bocznoscë. Nogorszé wono a jimję jego: Njevorto.
16 25|    pjes na zomkovjisku — muszi wono stojec njedaleko — i wodpravjił
17 29|      jedną chvałą sę poli: cze wono vołtorz mô v rebackji pjersë,
18 31|     stovjającë krokji. Vesokji wono sę vëdovało, a przez plece
19 32|      nom mjało co wobjavjic, a wono vëcignęło rękę ku szklącim,
20 32|        mną. Wobroceł jem sę, a wono rzekło:~— Choba mje dozvolice
21 37|        mój i mojigo dzecka, bo wono mje nje przeżije. Ale ti,
22 38|      cę pokozac mojimu dzecku. Wono mje povje, chto të takji.~
23 39|      jisc v jezoro. Snodkji bo wono takji, że navetk jich letkji
24 39|       chterne tak chiże zajęłë wono wod kuńca do kuńca, jakbe
25 39|  gordzeli svojich dun, chterne wono nekô do jezora Łebskjigo.
26 39|  vjęcij nje woprzestało. Grało wono dalek i szerok po błotach,
27 40| njedzelë ksądzz apovjedzoł, że wono sę vjęcij wodbivac nje będze. ~
28 43|   rozmjiłovoł sę v njim. A jak wono przëjachało roz na ten wostrov