Chapter
1 6 | Noprzod le tero njech go ksądz jegomosc nawuczi provdë chrzescijańskji
2 6 | moją skażoną godką. Ale jegomosc sę ze mje nje smjoł, bo
3 8 | przëvjozł skopa setigo. Tej go jegomosc też zaproseł, A kjej ju
4 8 | Boskô! Komu namjenjoné — Jegomosc — tego nje mjinje!Na mój
5 18| mjałabe pravo. Navetk ksądz jegomosc be ję pochvaleł, bo pocuż
6 24| tego talara, chternigo mu jegomosc doł v Mjechucenje za jego
7 30| wodtąd popravji. A krol jegomosc na takji pjismo podaruje
8 31| uwo ksędzu Pavle.~— Ach, Jegomosc! rzekł na to Trąba. — Jak
9 31| dac zopłatę rzitelną. Ale jegomosc je głodni. Będze lepji,
10 31| jakbe zgodł moje mesle:~— Jegomosc! Kjile lôt nazod żeł tu
11 31| jesz żeł, to be won vas, jegomosc, tak zchovoł, żebe żoden
12 32| Tak też vnetk i beło, jegomosc! A do tego zapadłigo zomku
13 33| Rzekł won jednigo dnja:~— Jegomosc i të, Remusu druchu! Co
14 33| przënjesesz.~Na to Trąba:~— Jegomosc, jô znaję vejherovskjigo
15 33| Trąba wodezvoł:~—Njech mje jegomosc nji mô za Mackové celę!
16 33| wopadani pjes, i rzekł:~— Jegomosc! Mom list. Le dzevję sę,
17 33| pjekarnjiku. Jô sę na tim znaję... Jegomosc njech dlo wutcenjô woczu
18 33| spomnjoł. Jak vë meslice, jegomosc? Cze uwonji be sę na takji
19 33| pjęscach mom bjałkę. Dobrze jegomosc mesloł, jak mje doł dlo
20 33| pitoł jem sę Trąbë.~—Jegomosc povje, że to babskji bojanjé.
21 34| rzekła panna Klema:~— Tero, jegomosc, możece bezpjeczno wu naju
22 34| pjerszi wodezvoł sę Trąba:~— Jegomosc! Kjej nji może jinaczi bëc,
23 34| bogobojnigo karczmarza, mogłbe jegomosc navetk v potrzebje wob noc
24 34| Klema wodezvała sę tak:~— Jegomosc! Norod rebackji vkoł tich
25 34| vszetkjim chiże v drogę Jegomosc, żebe ne kęsi psë nalezlë
26 34| naleze. Bo v svoji suknji jegomosc daleko nje zańdze, chocbe
27 34| pitoł sę ksędza:~— Vëboczce Jegomosc. Nen wodrzemjech povjedzoł,
28 42| chterno jô seję po vsë. Som jegomosc kozoł mje przińsc i mje
|