Chapter

 1 1 |       Cuż z Remusem?~— Remus nje żije! — wodrzeklë mje.~Czężkjim
 2 3 |       dzevjic sę będze, że znovu żije.~A kjej jem cecho słuchoł,
 3 8 |    kjejbe nje won. Sto lôt njech żije! Co movję? Tesąc lôt, milijon
 4 10|         lese, a dziso le v bojce żije.~Przejachoł jem kole łav
 5 14|       dzevjic sę będze, że znovu żije.~A won mje wob ten czas
 6 14|      truma. Ten lud won wumarł a żije. Na bjołi Arkonje stolemni
 7 14|        doł krzik Marcijannë: Nje żije! Zervoł jem sę a Mjichoł
 8 19|         Czernjik rzekł:~—Won nje żije! Ale kuńtrakt podpjisani. —
 9 19|         i ceszta sę, bo pon vaju żije! ~Z dołu wodpovjedzalë mu
10 20|    paraluż ruszeł i chto vje cze żije.~Vaspon vezdrzoł z wuvogą
11 20|        rzekł:~— Zvadzkji pon nje żije! Złé novjinë lecą pjorunovą
12 27|    chterna nje bivszë sama, dzis żije v strachu, żebe dzecko nje
13 28|     jeden z njeszczescô dregjigo żije! Gvesno też to vjeselé będze,
14 29|      kjej cë povjem: Sin mój nje żije!~Jak te słova vërzekł, pjerse
15 31|          jezerze. Ale won ju nje żije a jego krijovkji jô nje
16 33|     chturen v ti leczbje zaklęti żije. —~Tak movjił ksądz. A mje
17 34|  vjeczorem tak povjodoł:~— Pokąd żiję na svjece, takji szpos mje
18 36|        stronë? Bo i tu, pokąd jô żiję, są jesz Kaszubë.~— Jidzemë
19 36|         żc to sobjc szczestlevje żije v kavalerskjim stanje, potrzebë
20 37|        mosz nanjich sposobu. Tam żije rod vjelgjich rogatich zvjerząt,
21 38|      cudovné bidlę, że bez trovë żije. Vsadzą ji zeloni wokulorë
22 40| vędrującé dinë. Godka nasza jesz żije tu i za Pustinką po Gardzkji
23 41|     svjodk, że starô chojna jesz żije.~Pod tą cliojną jô nalozł
24 41|      doznoł jô sę, że won ju nje żije. Leżoł na vznak, zgasłé
25 42|      kjej sę doznała, że won nje żije, zaczęła sę jiscec i lamańtovac,
26 44|         vjidzoł wod razu, że nje żije. Woczë mjała zamklé a z
27 45|        cos të znoł na pustkovju, żije le pon i panji. Krom njich