Chapter

 1 2 |      sama ji słuchała. Bëlë też dvaji parobcë: Mjichoł i Morcin.
 2 8 |      lepszi hańdel zrobjima, ma dvaji. Tobje nje je pjisané, żebes
 3 14|         Mjichała i do mje:~— Va dvaji, że nji mota strachu, jidzta
 4 16|      lepszi hańdel zrobjima, ma dvaji. Tobje nje je napjisané,
 5 16| pustkovju przë ni worędzë? — Ma dvaji zrobjima jesz lepszi hańdel.
 6 17|     vanogom i smjecochom jak ma dvaji?~— Mosz provdę! — rzekł
 7 17|         czopkę na kjij i rzekł: Dvaji są dvaji! — Ve dvojkę jô
 8 17|       na kjij i rzekł: Dvaji są dvaji! — Ve dvojkę jô sę też nje
 9 17| wostatni roz, że takjich jak va dvaji na folvark vpuszczają.~—
10 19|     wodrzekł pon Czernjik, — le dvaji Kaszubë, co wumjeją co vjęcij
11 22|       Roskji v bjołą płachtę, a dvaji mocni chłopë vzęlë go na
12 22|         jako strożovje porządku dvaji mjeszczanje koscerskji,
13 22|     wopovjodoł:~— Wustavjilë sę dvaji szandarovje i slepje vëtrzeszczelë
14 23|         jimu Stach i Klerik. Ti dvaji sę wob drogę vjedno trzimelë
15 24|     spjerzesz.~— Do tego noleżą dvaji! — smjoł sę Franck.~— Jakuż
16 26|    jinszimi przestępcami. Co ti dvaji przeskurzelë, tego nje vjem
17 27|         vjelgą bromę. Tam stoją dvaji, co cebje wobleczą bjołim
18 27|    zbrojił!— wodrzekł jem. — Ni dvaji zabjerelë mje mój tovor,
19 30| zarzechotoł i rzekł:~— Znovu va dvaji v gromadze jak no ve Zvadze
20 31|       svobodnim ptochom, jak ma dvaji. Pożdej le! Nasz vjater
21 34|  vdzarła. Bo krom Rezego i mje, dvaji wopoczni szandarovje sę
22 36|     rzekł:~— Tero sadnjijta, va dvaji!~Ale Trąba sę bojoł i rzekł:~—
23 36|      sztuk kaszubskjich, jak va dvaji, nje vjidzoł na woczë. Nomjilij
24 37|         stopë gorë Revekoła.~Va dvaji pochodzita z ti częscë Kaszub,
25 39|          I tak v ti cemnoscë ma dvaji wopuszczoni ludze szekovelësma
26 41|       ludze strzelevi zemje. Ma dvaji z Trąbą vzęlasma sę v ten
27 45|      vstoł i szedł ji naprocem. Dvaji knopjicë trzimelë sę ji