Chapter

501 27|          chorovoł na sercovą chorosc tak czężko, że lada chvjilę
502 27|              z przërodzonigo członka tak, że Szabelka przëszedłszë
503 27|              cuż naju woboje Pon Bog tak srodze navjedzeł? Przëznajësz
504 27|            grivoł wod czasu do czasu tak mocno, że moje granjé naksztołt
505 27|          pruskji potrafjisz zrobjic.~Tak mje moji przijacele ducha
506 28|              sę poddac jich nożicom. Tak vzęlë i zavołelë sobje trzecigo
507 28|             vjelgjim nożem do woczu. Tak jô so poprovdze wuvożoł:~—
508 28|              pjerze pjerzą z baliji, tak wonji nade mną procovelë.
509 28|              svjata, tej czuł jem sę tak wopuszczoni, jak na starô
510 28|            po svjece samimu chodzec. Tak jem zaszedł na pustkovjé
511 28|              kjejbe vjesół nje beło. Tak to jeden z njeszczescô dregjigo
512 29|         sadnąc na zedlu przë łożku — tak mje sę v głovje krącëc zaczęlo.
513 29|           przëszedł do sebje, zacząt tak movjic.~— Nje chcoł jô słuchac
514 29|         wukrziżovanjô.~Spomnjenjé go tak rozebrało, żc znovu długą
515 29|            polcami, a z ti prziczinë tak lecho nom sę vjedze. Bo
516 29|        przëszedł z koruną na głovje. Tak dej mje tede wumrzec spokojno
517 29|         Czimuż ma wostatni Zoborskji tak marnje ze svjata zchodzema? —
518 29|            jô jesz tobje, senje — bo tak cę nazevac będę wobznajmję.
519 29|         jeden kjerz srodze vesokji a tak stari, że go zovjemë matką
520 29|             sedzi, ale żoden z njich tak nje je przëdatni na tacevjisko,
521 29|          daje ręką jedni o człovjeka tak letko wodchilëc, jakbe vjisoł
522 29|           pudzesz z pochiloną głovą, tak v njim njizko. Na jego spodku
523 29|           położeło na jego pjersach, tak że noprzod po długji chvjilë
524 29|              vszetko v svojim szeku!~Tak minęłë bezmała trzë lata.
525 29|            bober. Całi szturk to mje tak męczeło, że mesloł jem skonac
526 29|              brzeg. A kjedem naszedł tak krotko, że cepło wod polącigo
527 29|            ale som sę potłukł wo lod tak mocko, że go muszelë zanjesc
528 29|     njeszczestlevô sprava jednak mje tak zmorzeła, żem zaczął schnąc,
529 29|           czężeło jakji namjenjenjé, tak jô sę pomału pogodzeł z
530 29|            nje zdało. A kjcj jem roz tak na probę vząl v gorsc sekjerę
531 30|             murami spjevę skovronka. Tak jô rzekł głosno do sebje:~—
532 30|            ju dłużij nje strzimję!~— Tak lë nje gadej! Boczë: Dobrą
533 30|             jô ju mom lata.~Kjej jem tak rozmiszloł wo tim, co mje
534 30|              z grulką i mjetelokjem. Tak tede wuvożej, Remus, żebes
535 30|       męczennjikjem, kjej mu sę tego tak srodze chce.~— Mje co jinszigo
536 30|              Trąba jakbe sę vërzasł, tak na mje wotvorzeł woczë i
537 30|              wotvorzeł woczë i długo tak patrzeł, njim pokrąceł głovą
538 30|            kopjice sana, chdze jô sę tak srodze wurzasł...~Te dva
539 30|           pjenjędzi. Ale czimu va sę tak vërzasła. Ko jô mom dobré
540 30|       povjedzoł:~— Nje movjił jô, że tak będze? Mjichałovji beło
541 30|              wucisku na naszi zemji. Tak tede chocem żodnigo przeproszenjô
542 31|            vezvanjé do Matkji Boskji tak samo zamalované. Ale jô
543 31|     vjelgjimu dzevovanju sę ludztva. Tak wonji mje wodprovadzilë
544 31|           społ trzë dnji i trzë noce tak, jakbem z noczęższi robotë
545 31|          Bogu dzeń krodł v ni sodzë. Tak jô sę doznoł pjerszi roz
546 31|               żebe dokazac, że ti co tak povjadelë, mjelë provdę.
547 31|         Smętk beł gorą!~Kjile lôt jô tak przekarovoł po svjece, znajomi
548 31|             stravę. Ale ku reszce ju tak Pon Bog chcoł, żebem sę
549 31|      Przerębelskji Huce. Ładno to sę tak jidze, kjej człovjek sę
550 31|             szczestlivoscë.~Kjedesma tak drogą vędrovała, jô moję
551 31|         jedna nji mô sztołtu kopeta.~Tak ma szła. A jakżesma naszła
552 31|         Czekavi jezdem, co won mô tu tak daleko v lese som do robotë.~
553 31|             vje Won gvesno, dloczego tak mô bëc a nje jinaczi.~Trąba
554 31|             i pomeslol sobje:~— Żebe tak ksędza zchovac v krijovce
555 31|              won be jegomoscë wukreł tak, że navetk pon Czernjik,
556 31|              nje vëpenetrovoł. Ale i tak, na mój głupi rozum, mje
557 31|          kroluje rebackjimu ludovji.~Tak jô povjedzoł:~— Wukrijema
558 31|              żëcô i zbavjenjô dusze. Tak chodzeła po jizbje postavnô
559 31|         podnjesc! Dlotegom so wudboł tak:~— Nje dosz żodną mjarą
560 31|          srodze vjidzało, że dzevczę tak tci volą wojca svojigo.
561 31|              tci volą wojca svojigo. Tak rzekł:~— Njechże cë, paneszko,
562 31|              jak na vęglach. A panna tak robjiła jakbe njick nje
563 31|              szandarami. A jak jeden tak a drugji jinaczi radzeł,
564 31|         radzeł, rzekła panna:~— Żebe tak mój njeboszczik wojc jesz
565 31|             to be won vas, jegomosc, tak zchovoł, żebe żoden sługa
566 31|         nadpjise. Po chvjilë wona sę tak wodezvała:~— Som nalezlisce
567 31|           woczë pannë nje dalë spac. Tak jem vstoł i patrzeł v mjesądzovim
568 31|          rozcigała remjona Bożomęka, tak nad vszelkji zveczoj vesokô,
569 31|             poleł sę kjerz mateczni.~Tak jem wukląkł skarnją ku jego
570 32|               panna Klema povjedzała tak:~—Z noveższi chojkji naszich
571 32|       vjedzołbem tego povjedzec, ale tak mje sę zdavało, że gromadzi
572 32|          daje ręką jednigo człovjeka tak letko wodchilëc, jakbe vjisoł
573 32|             wuzdrzec nje beło możno. Tak jô so pomesloł: Może jakji
574 32|            kraju nę gromadę kaminji. Tak jem doł znak pannje Klemje,
575 32|           suchą nogą nje beło możno. Tak jô sę wobroceł do drugjich
576 32|             novimi vrotami. Żebes lë tak mogł, jak v ni bojce rzec:
577 32|         trzeba beło je vodą wobińsc. Tak jem sodł i jął zebuvac botë. ~
578 32|            wojc zakopoł sę żivcem na tak długji czas!~Ale jô nje
579 32|         początku wo cvjardi kaminje, tak żem muszoł sę zchilac barzo.
580 32|              v cemnim norce stojącô. Tak rzekę dalij:~— Może to też
581 32|      Korzinje gruboscë chłopa v pasu tak bełë rozkoscerzoni na vszetkji
582 32|             strzodka beło vëtrupjałé tak, że przez jego wuzimk v
583 32|         jiscec:~— Bjedni mój wojcze! Tak vë, pon całich Zobór, muszelë
584 32|          posovą z deli. Na podłodze, tak samo delovani, leżalë jak
585 32|      przemeslnoscë tego, co sobje tu tak pjękną krijovkę wuszekovoł.
586 32|              zachodzec i sę dzevjic.~Tak ma sobje podała rękę na
587 32|        przërzeczenjé, a jô povjedzoł tak virazno, jak mje beło możno:~—
588 32|          czasu svojimi krotofilami.~ Tak ma sę vrocela.~Nalazłasma
589 32|             na svjat nje vëpuscilë.~—Tak też vnetk i beło, jegomosc!
590 33|       wokazivoł vjarę i dobré serce, tak żem jimu wokna i dvjerze
591 33|          moją njevjastą Trąbjiną. Bo tak mje nakozoł ksądz za pokutę
592 33|           vojennich, chternimi uwona tak spravno robjic wumje: mjeteloka,
593 33|        vestchnał i rzekł:~— Jô bem i tak noterë vodnigo szura nje
594 33|             i zavjeszoł svoję trąbę. Tak ksądz pozerô na njego z
595 33|            wob drogę grivoł jesz roz tak vjesoło, vjedzącë, że jô
596 33|       svojimi wubjijczimi norzędzami tak nje woszkaradzeła, cobes
597 33|              dac svojigo lestu.~Kjej tak, to Trąba doł sę namovjic
598 33|           dozdrzec nji mogą". A kjej tak vjerzëc i robjic będzesz,
599 33|            wobrechunkji. A jednak sę tak dzeje na drodze, chterną
600 33|              leczbje zaklęti żije. —~Tak movjił ksądz. A mje sę zdovało,
601 33|      wotmikoł duszę na vjid, chturen tak njespodzevano v krijovce
602 33|              przëvekł do moji godkji tak, żesma mogła rozmavjac svobodno.
603 33|             v njim panna KIema. Kjej tak v rożovim słuńcu stojącô
604 33|           roz dzevjiła, wodrzekła:~— Tak mje na duszë, jakbem grob
605 33|     wobjimovała zemję v svoję vłodzą tak cecho, jak matka drzemjącé
606 33|         svjętigo Pjotra, jak stojała tak stoji i stojec będze, krom
607 33|            przed godzinką wopusceła: Tak tu njespodzevano czuc sę
608 33|          żelazni hok sę doł zamknac, tak że jinaczi be naju vëdostac
609 33|             jô przënjosł zvjercadło, tak ksądz je położeł pod nę
610 33|            czasem vjid nje zdradzeł. Tak won na wobje stronë vjedno
611 33|             nadarmo nje vëstrzeleła. Tak ksądz sodł przë lukach ku
612 33|           też wostavjilë jaką vartę. Tak ma tede dzękującë Bogu za
613 33|            jego wurodë.~— Mje sę też tak zdaje! — rzekł ksądz. —
614 33|          gęsti jął bębnjic po vodach tak rovno i wochotno, jak won
615 33|            sę nom czężorem na dusze, tak że długa chvjilę sedzałasma
616 33|              stronë na hok założoni! Tak ma sobje wudbała, jesz żdac
617 33|             ksądz. — Dołbe Bog, żebe tak beło. To pożdejma jesz na
618 33|            navetk jesz wosmi nji ma! Tak to milą deszcz i doka! Bełbem
619 33|         wonji może z wurodë nje bëlë tak vjelgjigo cała, jak lud
620 33|       kożuchóv długjich i krotkjich. Tak jô vzął dużi wovczi kożuch
621 33|            jesta corką krola jezora, tak smjercą padnje, chto sę
622 33|              wojcem nje beło żartóv, tak tede sę wumovjilë, że ji
623 33|        wodpovjedz won kąsk zgłupjoł, tak że jô mogł na wodlev pitac:~—
624 33|            sę prędzij do dom dostoł.~Tak won uwobezdrzoł nokoze,
625 33|             puszczę! Bo dlo tich tam tak a tak ju nji ma retunku.
626 33|       puszczę! Bo dlo tich tam tak a tak ju nji ma retunku. Boczë,
627 33|              nich kanonach spomnjoł, tak jô wuvożoł za svój wobovjązk
628 33|            timi, co sę tam zatacilë!~Tak jô sę wob drogę wumovjił
629 33|       podbjeżała pod wostrovy. Znadz tak Pon Bog chcoł. Tak rebocë
630 33|             Znadz tak Pon Bog chcoł. Tak rebocë mje podvjezlë krotko
631 33|            vjechrzu mokri. Brr! Żebe tak vjedzec, chdze njeboszczik
632 33|           przë pomocë Boskji wudało.~Tak to ju na svjece, że z chłopem,
633 33|         Procemno: Smjeją sę z njego. Tak i jô a navetk ksądz smjałasma
634 33|          nazod v Juszkovskjim lese i tak sę wurzasła, że wostavjiła
635 33|              vjeczné. Ale kjejbe won tak na ten przikłod beł tam
636 33|           topjelca abo krosnjęca, le tak na svoję krotofilę, smjerc
637 33|              won sę do naju vroceł i tak povjedzoł:~— Vëmoczeł jem
638 33|           zjodł z daróv pannë Klemë.~Tak ma so wuszekovała vjeczerzą.~
639 34|             njeprzijoceli ju njima! ~Tak ma sę chiże woblekala z
640 34|            ręką i woczoma sę smjała. Tak ma vëszła z naszigo kretovjiska —
641 34|          dzeli. Dobri Trąba, chturen tak dzirżko i wodvożno przënjosł
642 34|              Boskjim svjece.~— Njech tak będze! — rzekł ksądz Paveł. —
643 34|             panna Klema wodezvała sę tak:~— Jegomosc! Norod rebackji
644 34|             żebe ksądz dobrodzij beł tak dobri i dlo njich wodpravjił
645 34|           rebackji czołnami zjeżdżoł tak mnogji, żebem sobje njigde
646 34|        wuvożoł, że jezoro jich żevji tak vjele. Czołna z rebokami,
647 34|          głosóv gorovała Trąbova gra tak mocnô, jakbe te gorë bjołé
648 34|             wofjar, ale żodna mje sę tak mocko nje vbjiła v duszę,
649 34|            do ludu, zaczął sę trząsc tak vjelgjiin placzem, że słova
650 34|            że słova nji mogł vërzec. Tak le przeżegnoł ludzi i czołna
651 34|        vłoscicel Hutë rozpravovoł sę tak srodze ze svojimi starkami,
652 34|              gbura Formele z Łebna. —Tak povjedzoł Trąba.~Zajechałasma
653 34|             vas.~ — Nje movjice tego tak głosno — rzekł Trąba, przëstąpjivszë
654 34|              wob żnjiva na Zoborach.~Tak jô so wuvożoł, że Trąba
655 34|            Zoborë? Znadz v gvjozdach tak beło namjenjoné. A jednak
656 34|            takô pogoda a woczë mu sę tak szelmovsko smjałë, że nom
657 34|          jakjim jesz svjat nje czuł.~Tak muszałasma naszą czekavosc
658 34|          vjeczora.~A Trąba vjeczorem tak povjodoł:~— Pokąd żiję na
659 34|              nje wupjitoszą. To beło tak:~Zaszedłszë do Korsina z
660 34|        naszich ludzi na svoję vjarę.~Tak jô so wuvożoł, Remus, cobe
661 34|               Chdze tu ksądz Krauze?~Tak jô wudovoł, jakbem sę srodze
662 34|              ptoszka, chturen sę nom tak długo vëmikoł. Pokożce le
663 34|            szandarovje sę kańtovelë, tak że wod tile ludztva małô
664 34|             z Krolevca.~— A chdze vë tak wokurzilë svoje botë i płoszcz,
665 34|            wokjem, a ten mu kjivnął. Tak nen pjerszi położeł rękę
666 34|              tego człovjeka, chturen tak sę vaju vëpjerô?~— Njech
667 34|           nje chcoł jisc dobrą volą, tak jeden z njich przëskoczeł
668 34|         povąchoł z pastorem Krauzem, tak won jim pjekło takji zrobjił,
669 34|              rachuję za swoję zmudę. Tak jô zełgoł, że jô beł zgodzoni
670 34|         gorzu szandarzë nje vëlelë.—~Tak wopovjodoł Trąba svoje przigodë.
671 34|        wostro czimus na moji pjersë! Tak mje vzął strach, żebe może
672 34|      czującimu to krolevskji dzevczę tak blizko sebje. Ale jô jednak
673 35|              jem.~— Czimu të so tede tak brzedko postąpjił?~— Tego
674 35|          moję jizdebkę wu szkolnigo. Tak Trąba vzął sę i szedł. Kole
675 35|             potimu mojeskrzepkji mje tak nje grałë, jak v nen czas!
676 35|         przechodzeł częższi terminë.~Tak Trąba szedł.~Prożno won
677 35|       nodalij będzesz nekoł, Remus!— tak rzekł jem do svoji dusze.—
678 35|          Dlotego mje sę nje dzevjilë tak, jak Trąba mje straszeł.
679 35|              pod drzevami i chrostem tak v lese jak i v polu. Tovarë
680 35|         vispami v njemjeckjim morzu. Tak jô so wudboł, że pudę.~Tej
681 35|    Darżlubskji Pusti straceł vjater. Tak jô so wuvożoł, że pudzesz
682 35|         wuscu mjeszkają naszi bracô.~Tak Trąba chvjilę przemiszloł
683 35|             Remus, kjej jes sobje ju tak wudboł, to pudę z tobą.
684 35|              ju poszłë na njemjecką. Tak ma doszła jaż krotko Sorbskjigo
685 36|         Trąba vëdobivszë skrzepjice, tak movjił:~— Zorobk tu nje
686 36|                 Cuż ten Njemc nom sę tak mô przëzerac? Woboczisz,
687 36|             i not vama wodpoczinku z tak długji drogji. Panje Derda —
688 36|              będzesz głupstva godoł!~Tak ma vzęła sę i sadła, a pon
689 36|            zaczął gadac:~— Dovnom ju tak pesznich sztuk kaszubskjich,
690 36|              Trąba rągoł też:~— Żebe tak zgrzebło i kjile vjader
691 36|             Derda. Jak służka szedł, tak Trąba wobroceł sę z pitanjim
692 36|            Panje Derdo! Vëboczce, że tak pitom. Ale rod bem vjedzoł,
693 36|             ti jim zos wodpłocają. I tak wode łba do łba lotają te
694 36|              trenku pjekjelnigo jich tak rozpjerô, że tełem i przodkjem
695 36|        pjęcset lôt i dłużij dzeje sę tak, że nom z njemjeckjigo pjekła,
696 36|       kaszubskô skora, cze nje? Zeli tak, to njeszczestlivimu porę
697 36|              Czasem ta cuzô skora je tak cenkô, jak pajęczena. V
698 36|        zeszorują. Ale czasem wona je tak grubo narosłô, że trzeba
699 36|             żol zrobjiło tovarzesza. Tak jem wuvożoł sobje: — czort
700 36|            nje vpuszcz tich djobłóv! Tak jô trzimoł mocno.~Jak wonji
701 36|        gvołtem nje wodemkną dvjerzi, tak wonji po dobrimu:~— Czotale!
702 36|            Trąba pravjił dalij:~— Bo tak nom povjedzoł nen czort,
703 36|              zrobjic, że vama grozi.~Tak Trąba mu vszetko wopovjedzoł,
704 37|           vjisus Derda, chternigo va tak polubjita, jak jô, żeli
705 37|        jakjim sposobem va sę jaż tu, tak daleko, zapusceła?~Na to
706 37|             jakjich va stron, bracô?~Tak Trąba jął mu vszetko wopovjadac
707 37|           wob drogę mje rzeklë, żebe tak naju v butelkach ze szperetusem
708 37|        granjice godkji kaszubskji?~ —Tak won so wudboł, panje! Zkąd
709 37|            mesle przëszłë, povjedzoł tak:~— Dzivno vama będze, żc
710 37|            Ale to prożnô nodzeja!... Tak tede, co va tu vjidzita,
711 37|        vjelgji wokna vpuszczałë vjid tak, że rum bliżij wokjen beł
712 37|            podeszła do nigo malarza, tak uwon zakreł svój wobroz
713 37|            Panje! Kjej vë chcece bëc tak łaskavi i nom bjednim vanogom
714 37|            sę smjoł i rzekł:~— Njech tak będze!~Kjej ma sę na noc
715 37|         njeszczescé i zgubę!~— Pevno tak będze, jak movjisz! — vestchnął
716 38|          dzejóv kaszubskjigo kraju i tak povjodoł:~— Przez całé zëcé
717 38|         vezdrzoł i pokjivoł głovą:~— Tak i jô mesloł v tvojich latach.
718 38|           leno nje vjem czije? I mje tak je, jakbem cebje ju roz
719 38|          rzekł:~— Vsadz go na głovę!~Tak jô vsadzoł nen ricerskji
720 38|       zapłacenjô talk vjelgji sumë v tak krotkjim czasu, poszedł
721 38|         rovnak przëboczoł Czernjika! Tak jô zjąl szołm z głovë, a
722 38|             beł vjesołi i rozprovjoł tak:~— Remus! tam dalij ku morzu
723 38|           bivszë wudbë, że to trova. Tak mje rzeklë rebocë z nad
724 38|         morza! Kjejbe wonji njepjilë tak dobri duńskji vodkji, tobe
725 38|             bełbem sę gvesno wurzasł tak srodze, kjejbem beł mjoł
726 38|             mjoł spokojné sumjenjé.~ Tak plestoł Trąba, kąsk podchmjeloni,
727 38|          tvojich żelach, kjej jes sę tak krotko spravjił z mojim
728 38|            vłosach, cudovni wurodë a tak subtelnô, że modri żełë
729 38|             i vëcignęła ręce ku mje. Tak stojala całą chvjilę, jaż
730 38|              i mocnim głosem movjiła tak, że kożdé słovo, jak kamiń
731 38|           bolenjé i zvątpjenjé dusze tak mną strzęsłë, żem wuczuł
732 38|           nje vjidzoł. Bjedok gvesno tak beł wurzasłi mojim womglenjim,
733 38|          wotmikô za progjem smjercë. Tak to zaczęłë duchë vanożec
734 38|   wodprovadzivszë daleko za folvark. Tak Trąba do mje rzekł:~— Pocuż
735 39|             ale pjic nama sę chcało. Tak ma poszła do małi karczmë,
736 39|              ksztoł starnjevkjenigo. Tak jô ju z tobą pudę na kuńc
737 39|           mje njesc nje chcą.~— Kjej tak — rzekł jeden z rebokóv —
738 39|         błota droga poprovdze zimkô.~Tak ma jich zgodzeła. Ale muszałasma
739 39|       kłobuku i szerokjim kołnjerzu. Tak ma szła za njim, bivszë
740 39|           przez te błota znaje, kjej tak som po njich vanożi.~I zavołoł
741 39|              pjekjelnich wotchłanji. Tak le przez njeboczenjé. A
742 39|           czorną łavą chmur, chterne tak chiże zajęłë wono wod kuńca
743 39|           jak Bog dô! — rzekł jem. I tak v ti cemnoscë ma dvaji wopuszczoni
744 39|           Podlazłasma pod naju dach. Tak cemno sę zrobjiło, że le
745 39|          Błota. Tej më popłinjemë.~— Tak chiże choba voda sę nje
746 39|            sę gruńt ziboce.~I mje sę tak zdovało. Po chvjilë Trąba
747 39|              Ale won krąceł głovą:~— Tak nje szczekają psë z gburskji
748 39|        trzoskjem, gvjizdem i szorem. Tak chiże ta zjava kanęła na
749 39|         trąbjic vekł na zbłądzonigo. Tak rzekł jem do Trąbë:~— Grej! —
750 39|          svjętim tego nje wodnekało. Tak Trąba dął dalij.~Ale jô
751 39|        muszoł milëc nigo z latarnją. Tak jô so przëboczeł, że mjedze
752 39|              Na szczescé płotno beło tak dechtovné, że paka njick
753 39|               A tero pojta za nami!~ Tak jô przevrocel moję karę,
754 39|            mogłbes i naju zgubjic. I tak będzesz sę mokł, njim duńdzcs
755 40|       poprovdze, Remus, czemu mje sę tak czężko zrobjiło. Może z
756 40|             Trąba, sedząci na zemji, tak przemovjił:~— Remus! Gvesno
757 40|             połovë i będze po tobje. Tak jô cë movję: Navrocma do
758 40|              cę, pokoż mje ten znak!~Tak jô rozpjął vamps i zjął
759 40|             zlecenjé czężkji.~— Żeli tak, to ringraf vroceł na pjerse
760 40|            bjałkovskjich Złé veznje, tak të będzesz mje mjoł na sumjenju!~
761 40|        będzesz mje mjoł na sumjenju!~Tak jô mu przërzekł, że sę nje
762 40|          nachodząci burze robjiło sę tak cemno, żem le z vjelgą starą
763 40|       koscele verazno chtos spjevoł! Tak mje to ruszeło, żem stanął
764 40|          całi mocë v wokjenni krziż, tak że całé wokno z łóż vëlecało
765 40|       szkolnigo! Njigdem jesz v żëcu tak sę nje ceszeł, że mom svoje
766 41|              mje, jak kamiń czężkji, tak że długjimi tidzenjami jô
767 41|          Klinë możesz na mje czosac, tak jô jezdem jesz zdrevnjałi
768 41|         pjekjelnim malorzem cze nje, tak wonji za sobą szlachują!
769 41|              krosnję tam gospodarzi. Tak won sę zestarzoł.~Jednigo
770 41|            nji mogł wodmovjic. Znadz tak ju beło namjenjoné.~Vëszłasma
771 41|          gvjozdka przënjese. Kjej ma tak naszła z mrozem v ruchnach,
772 41|          Juszk jak vjidzec nje beło, tak nje beło. Wokolica znanô
773 41|               a tu le njebo i smjeg. Tak stanovjił sę ku reszce Trąba
774 41|             procem kurzatvë vjidzec.~Tak jô sę rozzeroł na vszetkji
775 41|         ducha wostavji v tim smjegu.~Tak jô z woczoma v nen dalekji
776 41|           nji ma sposobu jisc dalij.~Tak ma tede v gromadze wodemknęla
777 41|             sę njigde nje dovjedzoł. Tak jô vzął za klamkę i wodemknął
778 41|          podnjesła i stanęła prosto, tak że vjid wobsvjecoł ji skarnje.~
779 41|               Sidonja z rodu Borkóv!~Tak wona no v Sorbsku v ni straszni
780 41|             do ti zogodkji?~Kjej jem tak stojoł i przemiszloł, Julka,
781 41|            płomiń wognja zgurdżeł sę tak, że v jizbje scemnjało.
782 41|          rozpoleł a vjidno wuczinjił tak, że cenje nasze dużi, jak
783 41|         Jadze Smętk!~A ceszij dodała tak, że le jô to czuł:~— I Smjerc!~
784 41|              człovjek wumrzec muszi.~Tak jô sę zląkł srodze wo mojigo
785 41|              doł sę vjęcij rozeznac. Tak jô sę stanovjił i zdrzoł
786 41|         sebje, ale ledvjem vezdrzoł. tak mje zemni pot na łosenje
787 41|              żelazo. A płenęla drogą tak spokojnô i cechô, jakbe
788 41|      wopusceł, muszoł bëc njedaleko. Tak jô stanął i vołoł z całi
789 41|              mroz cął jak żogovkami. Tak jem szedł dalij, srodze
790 41|              dalij. A na svjece beło tak cecho, jakbe vszescë ludze
791 41|        drogji do Juszk jak nje beło, tak nje beło.~Tak jô stanął,
792 41|              nje beło, tak nje beło.~Tak jô stanął, wobroceł sę i
793 41|            manji! — rzekł jem do se. Tak jô sę przeżegnoł, wukląkł
794 41|         drogę mjedze dvuma lasami.~I tak jô też zrobjił.~Alem znovu
795 41|               cobe nje milec drogji. Tak jem sę ku reszce dostoł
796 41|          wone mało zavjané.~Kjej jem tak spori sztuk wuszedł, trafjil
797 41|          jezora, stoji starô chojna. Tak vjelgô wona, że ludze z
798 41|            vnętrznosci wodemkł jomę. Tak to wudovało, jakbe skrzepkji
799 41|         njemigo norzędza, tej mje sę tak czężko zrobjiło, żem legł
800 41|      blészcząci jednim wokjem v doł. Tak jô nakreł skarnje zmarłigo
801 41|     Zdrevnjoł jem wod tego vjidzenjô tak, żem nje potrafjił vërzec
802 41|             wobrocelë. Całąm chvjilę tak stojoł, ale Czernjik, jakbe
803 41|              rzekł:~— Cuż të, Remus, tak po nocë vanożisz? A może
804 41|         gorzem na tego pjekjelnjika. Tak jem przëstąpjił do stołu,
805 41|             sedzi i pracuje. A że to tak długo jaż do pozdni nocë
806 41|            to człovjek, ten szołtes, tak że na jego słova bełbem
807 41|              galęzë blészczoł v doł.~Tak jô so wuvożoł:~— Przëprovadzisz
808 41|       zagjinął a chatë jak nje beło, tak nje beło. Le njedalek v
809 42|         mjerdzeło tojich targovanjé. Tak jem rzekł:~— Nje bójta sę
810 42|       povszedni dovoł mje mój hańdel tak dostatno, że jesz zbjegało.
811 42|        dzesęc vjekóv. Przemiszlującë tak, vjidzoł jem, że mje przëbivô
812 42|           robji, co cë dusza koże! — tak mje povjedzoł wonge ksądz
813 42|              dobrigo serca przëszła! Tak wostała, a jak beło po targu,
814 42|             Trąbjinô stoji kole mje. Tak jô sę pitom:~— Cuż të tak
815 42|            Tak jô sę pitom:~— Cuż të tak przëlnęła do mje, kobjeto?~
816 42|        svjętim a wod bjałkji czim? — Tak jô sobje povjedzoł i doł
817 42|              dalij, tej ji nje beło.~Tak minęło lato i jesiń i kanął
818 42|         dzevovoł sę Rzemiszk. — Kjej tak, to jô cë jako, że tak rzec,
819 42|          Kjej tak, to jô cë jako, że tak rzec, duchovnô wosoba le
820 42|             też jego mjono sę vzęło. Tak jô do njego rzekł:~— Vëboczë,
821 42|             jak gburom je detka żol. Tak pon Czernjik povjedzoł,
822 42|             to povjedzenjé Rzemiszka tak sę muszoł smjac, jak jem
823 42|              A cuż të za grof, że sę tak smjejesz? Pjękni të gvesno
824 42|              Chdziż jô be skrzivdzeł tak vjidzałigo człovjeka, jak
825 42|             Ale pevnje nje bełbem sę tak smjoł. kjejbem beł vjedzoł,
826 42|            szturk, njim jô przëszedł tak dalek do sebje, żem sę doznoł,
827 42|       zaczęła mje sceskac i całovac.~Tak jô sę zervol chiże, woblekł
828 42|             i sę z Trąbjiną wożenję.~Tak złi ludze ksędzu v wuszë
829 42|             jak jô mjoł do nji jisc, tak jô ji povjedzoł:~— Kobjeto!
830 42|             zrobję to przë leżnoscë!~Tak jô go proseł barzo i jem
831 42|            mje do głovë, że to będze tak prędko. Tej vzął jem i karovoł
832 42|            na to njick nje wodrzekł, tak won znovu:~— Remus! Ko të
833 42|            le takji babskji bojanjé?~Tak jô povjedzoł:~— Szołtesu!
834 42|          pełnô. Jô vstoł i povjedzoł tak:~— Jak długo ta vjes stoji,
835 43|             Tero povjedzoł jem sobje tak:~— Pudzesz na Glonk do krijovkji
836 43|          vesoko skovronkji spjevałë, tak że mje sę przëboczeła wona
837 43|              vjosła v njim nje beło. Tak jô nje namiszlającë sę,
838 43|      postavnô wuroda i cudné skarnje tak wudałë, jakbe to vjidné
839 43|             ji srogji żol zrobjiło i tak vjelgô mjiłosc do nji mje
840 43|              na mje pańskjim wokjem, tak żem sobje v ti chvjilë przëboczeł
841 43|            brzeg Zoborskji rzekła:~— Tak to nom roz namjenjoné, że
842 43|          vonjiło jezorem i kvjatami. Tak jô zjął z pjersë svoji ringraf
843 43|              vjosla, a czołen bjeżoł tak chiże, że ledvje kanął a
844 43|                 Anji tego czołna, co tak cliiże przebjeżało?~— Żodnigo
845 43|          czornô chmura. Zaczęła wona tak chiże pobjegac njebo, żesma
846 43|         wostrovë nové pokazują lica. Tak je poszarpje!~Jak na potvjerdzenjé
847 43|            nachodzi, będze strasznô!~Tak ma zeszła. Ale v gorze nad
848 43|          Moja krolevjonka, zveczajno tak wodvożnô, cesnęła sę do
849 43|          rzec, żebem sę beła bojała.~Tak jô vstoł i zapoleł gromnjicę,
850 43|       pochovje, jak v grobje.~Ledvom tak pomesloł, tak zatrzęsła
851 43|         grobje.~Ledvom tak pomesloł, tak zatrzęsła sę vkoł nas zemja
852 43|      vëzdrzało zburzoné vjatrem, ale tak, jakbe po njim v dzekjim
853 43|            ale trzirnałë. Kjej jesma tak podprocovała sę jaż chdze
854 43|         zavjeszę na jego pjersach.~I tak ma dvoje sę rozeszła pod
855 44|           słuńca do zochodu i rzekła tak:~— Jak dalek dozdrzisz wokjem
856 44|          wona przëczupnjętô na zemji tak cechô i bez vszelkjigo poruszenjô,
857 44|              ti nocë nje przeżiję! — tak uwona mje mjała movjonć.~
858 44|        drodze, a jô przegroł spravę.~Tak jô sę zchileł i vzął letkji
859 45|         bladła wod deszczu i słuńca, tak lata mazałë v moji pamjęcë
860 45|        pospode kozą brodę. Wudało to tak, jakbe trzë wukozkji na
861 45|    przënjesła na pole, kjej mje gbur tak srodze vëkoroł. Ale kjej
862 45|               To won beł ten som, le tak małi mje sę tero zdovoł,
863 45|             a jô poznoł że to Marta. Tak jô vstoł i szedł ji naprocem.
864 45|           mjarą sę nji mogł dogadac. Tak jo nim dzeckom wopovjodoł
865 45|           VJARË.~Jak wod łiskavjice, tak sę mje tero v duszë rozvjidnjało
866 45|              napjisané przez Remusa. Tak jem sę beł zaczetoł, żem