Chapter

 1 4 |       przëszedt. Gnjota priskoł wokoma mje. Chdzeroz trąceł mje
 2 6 |      lev kole sornjęca, a vjilk wokoma wovjeczkji, a jedno dregjigo
 3 8 |         chlevje na mojim łożku. Wokoma Liza i Gnjadi żarlë svój
 4 9 |     Pjęknô beła jak Anjoł Bożi. Wokoma ji szedł peszni pon młodi.
 5 10|       do serca...~Tam szła wona wokoma czorno wobleczonigo pana,
 6 16| wotmikoł. Strach i Nodzeja szłë wokoma mje i mje do wuszu szeptałë
 7 17|       szła przez las całi sztek wokoma sebje, jaż słonuszko vëszło
 8 18|    kręceł głovą, legł na słomje wokoma mje i tak povjedzoł:~— Co
 9 18|    Kjejbem zasodł sobje v zomku wokoma krolevjonki, zaru be mje
10 19|    pustkach. Trąba trzimjącë se wokoma mje, wobzeroł sę na vszetkji
11 21|         chvjilę szedł jak njemi wokoma mje, tej povjedzoł:~— Tës
12 22|        Vëcigającë krotkji nogji wokoma mje, rzekł Trąba:~— Remus!
13 24|      kompanjiji vędrovało. Szlë wokoma sebje trzimjącë sę za ręce.
14 27|       knopjęcich lôt, sedzącigo wokoma policejanta i szandarë z
15 31|      moję karę karującë a Trąba wokoma mje, raptem mój tovarzesz
16 32|         v chternim mogło stojec wokoma sebjejakji połkopë ludzi.
17 33|        kjej woba czołna stanęłë wokoma sebje, ale kuńc beł takji,
18 41|      wodezvało. Trąba sę trząsł wokoma mje jak v wogroszce, cze
19 41|    zrobjiło, żem legł na smjegu wokoma zemnigo tovarzesza i płakoł,
20 42|       zdzevovanju postavjiła sę wokoma mje — Trąbjinô, vdova po
21 43|       Ma dvoje sedzałasma cecho wokoma sebje v czężkjich meslach.
22 43|         jedno vjosło i sadłasma wokoma sebje na łavje. Mocnimi
23 44|    ludztva vjele. Julka stanęła wokoma mje. Ji zgarbjalô postacejô
24 44|         przełożoni przez remję. Wokoma njego czorno wobleczoni