Chapter

 1 6 |      mjeczami, a na svjece gorę vzęlë złosc i wutropjenjé... Moc
 2 8 |       zeschłi krevji. Tak wonji vzelë to rozpuszczac cepłą vodą,
 3 10|        z zokresteji vëszedłszë, vzęlë kłasc divan kvjacasti przed
 4 13|      naszim poku, ale ze stanji vzęlë konje, a navetk klacz wod
 5 13|      moji skażoni godkji be nje vzęlë, rzekł Mjichoł  — choba,
 6 14|        jem do tego dnja, że nom vzęlë cuzi i svobodę i panovanjé
 7 17|       zorobk. Mojigo tovarzesza vzęlë parobcë do stodołë, chdze
 8 20|       po tobje też v spodku nje vzęłë, bo jak ze svoją bjałką
 9 22|   płachtę, a dvaji mocni chłopë vzęlë go na pase i njeslë daleko
10 23|       jak ta, chterną wonji vom vzęlë.~—Won ję wukrodł! — rzekł
11 28|        poddac jich nożicom. Tak vzęlë i zavołelë sobje trzecigo
12 28|         mje rąk nje puscilë, le vzęlë i vrzucilë mje v nę baliję
13 28|       medła. Po medlenju takjim vzęlë procovac po mje dużimi końskjimi
14 28|       sobje lekji, ~A wob drogę vzęlë — vjilcë ję zarżnęlë. ~Nalezlë
15 29|         vjedze. Bo wuvożej som: Vzęlë ti Njemce nom zemję, vzęlë
16 29|      Vzęlë ti Njemce nom zemję, vzęlë svobodę, vzęlë panovanjé,
17 29|       nom zemję, vzęlë svobodę, vzęlë panovanjé, duszą nas dzis
18 29|     jich lepji znało. Pokąd mje vzęlë i provadzilë v stronę jezora,
19 31| dzirżkji, tich wonji vszetkjich vzęlë pod jiverę, be moglë tłuc
20 31|         mje dzivno, że wonji sę vzęlë do wobalenjô naszi svjęti
21 33|         vom nokoze. Mje ze sobą vzęlë, bem sę prędzij do dom dostoł.~
22 34|      zapłacę, tę furmonkę.~ Tej vzęlë naju ni szandarzë i bez
23 43|    nadeszlë jinszi stolimovje i vzęlë svojigo brata ze sobą na
24 45|      kjej jô dzecom kjivoł, tej vzęlë wucekac. Bo dzecë mje sę