Chapter

 1 4 |        bez dachu nad głovą i bez wognja do wuvarzenjô stravë tvojim
 2 13|         rącznjice, co krzeminjem wognja dovają. Dzis naszi ludze
 3 15|        wovjidnjoni krevavą rzozą wognja pochodnji, tej mje beło,
 4 20|  płominje a za chvjilę dużi słup wognja buchnąl pod gvjozdë i drugô
 5 20|      rzekł Trąba. — Cepło tu kol wognja, ale na koszulë sedzec jednak
 6 20|       ruchna na porę gałązach do wognja przëstavję, cobe sę vësuszelë. —
 7 20| povjedzoł, vëbuchnął v gorę slup wognja a z njego szłë pod gvjozdë
 8 20|   skazującë ręką na słup vesokji wognja i troje skri. — Ale jak
 9 25|          deszczovô rzoze naszigo wognja nje przepuszczi dalij v
10 25|     dokazac?~I vezdrzoł jem gorą wognja naszigo vlas, jakbeztąd
11 25|       mogjiłami dziso v nocë. Le wognja żodną radą nji możema zmjecëc.
12 29|       tonął v szerokjim gnjozdze wognja. Dim strzikająci z jego
13 33|         kuchnji nje beło dimnigo wognja, zasepoł jem zorzevje z
14 33|        To też nje trzeba takjigo wognja, be na njim vołu wupjec.
15 38|      wogjiń na njebje. Łuna tego wognja woblevała złotim vjidem
16 38|         sę bladi i zemni. Płomiń wognja v kominku zbjegoł sę v sobje,
17 38|   kaszubskji szlachtë... co gasi wognja narodovigo wostatni vjidë...~
18 41|        Tej ma sadła vkoł cepła z wognja, chterno chopało z kominka:
19 41|          Julka na zedlu naprocem wognja, a jô na dregjim zedlu v
20 41|           jaż na jizbę, a płomiń wognja zgurdżeł sę tak, że v jizbje
21 41|         tam vëprostovanô v łunje wognja stojała, krom bjednich ji
22 41|       vesokô i postavnô naprocem wognja v kominku, chturen zaczął
23 44|       potrafjiłë łunë Smętkovigo wognja żolącigo sę szeroko po Łisce.~—