Chapter

 1 1 |        gzel vkoł njego lotalë.~— Szczescé, że Remus mô svoje botë
 2 4 |          nje szukô szczescô, ale szczescé szukô jego. Ale to sprava
 3 11|     złotich botach chodzeło moje szczescé. Vjedzoł jem tero: Droga
 4 12|         paprocenigo?~— Pocuż mje szczescé, kjej jô i tak wumrzec muszę!~—
 5 12|      namjenjoné, tego nje minje. Szczescé wod Boga, żes vëbłądzeł
 6 14|  przelevoł krev, to za svobodę i szczescé braci v spravjedlevich vojnach.
 7 22| vgromadze trzimjącë sę za ręce a szczescé szkleło jim z woczu.~Wod
 8 22|         sę jednak grzechu. Tvoje szczescé, żes wostoł slode kole ni
 9 22|          wonji sę go doznają. Na szczescé won wostoł slode. Tero wuvożej:
10 22|      voze.~Tam sę nalezlë jak na szczescé wobraznjicë Stach i Franck
11 24|    naszich! Dlo njich wofjarovac szczescé svoje, kożdą meslą, kożdé
12 24|        rzekł:~— Vorto dac żëcé i szczescé za vëbavjenjé zaklętigo
13 27|         kjej cę będę bronjił. Na szczescé të nje rozumjesz po njemjecku,
14 28|        Marcijanna, chterni sę na szczescé żoden męczenjik nje trafjił.
15 33|        jachała do dom v nocë. Na szczescé spadła doka deszczovô na
16 34|          rzekłszë: Jidz! Dobędzë szczescé a dobędzesz, bo mosz zopjis
17 34|          za chternimi nęceło mje szczescé rożovim paluszkjem. A jô
18 39|        chto narna chce pomoc. Na szczescé płotno beło tak dechtovné,
19 39|   zadołbe so drogji przez Błota. Szczescé vasze, że ma czuła vaju
20 43|         v ti chvjilë, że to moje szczescé trvało nje będze, że grzech
21 43|          nje będze, że grzech to szczescé rozbjije. Dlotego smutk
22 44|         dô trunku,~Chteren njese szczescé svjatu, —~I paprocë kvjatu.....~
23 45|        jô przeżeł moje novjększé szczescé na Vdzidzkjich vodach i