Chapter

 1 1 |       bodej czasem takji zadoł pitanjé:~— A chcołbes të vëbavjic
 2 1 |      mje sę też na szkołach no pitanjé Remusové wo krolevjonce
 3 1 | kochanich Kaszub, pjerszé moje pitanjé beło: — Cuż z Remusem?~—
 4 2 |   knopku, cos wodrzekł na moje pitanjé:~— Chcesz vëbavjic zapadłi
 5 3 |       A v jich woczach stojało pitanjé i vjédzô, jak skarbë, zatopjoni
 6 9 |        njich takji szło do mje pitanjé:~— Cuż wonji cë zrobjilë,
 7 9 | nalazła, Marto? Ale wona na to pitanjé njick nje wodrzekła, le
 8 10|    jedno. A vstec mje tropjiło pitanjé, jak noparti gzel, co wob
 9 10|       i po głovje szło noremné pitanjé:~— Pocuż wonji tu jesz procują?
10 14|       godką. A będzesz zadovot pitanjé:~— Chcoł të vëbavjic zapadłi
11 18|        bjednimu Trąbje stavjił pitanjé nakozané mje przez njeboszczika
12 21|    naszło?~Dzevovało mje takji pitanjé vaspana, chturen na moję
13 24|       Nje wodzevosz sę na moje pitanjé. Może nje rozumjesz. Toc
14 27|    dostanjesz sę na pevno. Ale pitanjé na jak długo? Będze sądzeł
15 29|   scesnął jego woschłą rękę, a pitanjé samo mje vëszło z gębë.~—
16 29|         to wodpovjedz na tvoje pitanjé, chterne v woczach tvojich
17 31|        woczach jô czetoł takji pitanjé:~— Żeli wojc njeboszczik
18 31|   rodovigo?~Ale na takji njemé pitanjé nje beło z moji strönë wodpovjedzë.
19 39| vstovelë do robotë, a na nasze pitanjé rzeklë:~— To vjes Żarnovskô,
20 40|       i zazdrzało mje do woczu pitanjé:~— Czim i kjim të poprovdze
21 41|        stolemnô cenjô, noremné pitanjé:~— Chtuż të provdzevje jezdes,
22 41|     chdzeroz chodzeło do głovë pitanjé:~— Chdziż sę jednak podzałë
23 45|        wodpovjedzołjes na moje pitanjé:~— Chcę!~Nje vjesz som,