Chapter

 1 3 |  chcała wucekac a nji mogła, a dvje prosté. Ta krzevô mjała
 2 4 |        vërastałë, czim bleżij, dvje szeje, zagjęté na sztołt
 3 14|       jidą z połnjô ku nocë to dvje vjelgji rzekji: na vschodze
 4 17|      woprzestała rodzëc. Sin i dvje corkji wurodzełë sę naszimu
 5 20|   stojała cecho, jak te drugji dvje.~—Vjidzisz, że sę nje ruchô —
 6 22|     Tego mje doł ksądz za moje dvje pjesnje! — rzekł.~—Vjidzisz! —
 7 23|        vsë, ten mjoł do viboru dvje karczmë dostatné i rumné
 8 23|        tej Leon vëdobeł z voza dvje dużé pękaté kobjołkji. Ale
 9 23|     kjełbasa rozlecała zaru na dvje połovë. Vadzëc won na njego
10 23|        vadzeł, ale podnjost te dvje połovë, pokozoł je panjence
11 25|   njich wobińsc. V jednim molu dvje z njich tak krotko sebje
12 25|       ma zaszła na te mogjiłë. Dvje godzenë vaspon sę zabavjił
13 29|       vëgjinema do wostatnigo.~Dvje spravë jô jesz tobje, senje —
14 29|     przerębel. Mój Jonk porvoł dvje chochle, pod kożdą pochę
15 31|   porządku. Jesmë tero tu same dvje kobjetë z parobkjem i dzevcziną.
16 33|       żebe tamv knjeji zabrelë dvje chochle i puscilë mje na
17 34|       njigde nje beł zazdrzoł. Dvje moce cignęłë mje v procemné
18 36|     Tam sę przed nami wodemkłë dvje jizbë, bjoło vëkalkované
19 36|      służbę mają, lozują sę co dvje godzenë, bobe dłużij nje
20 40| pokozelë nom drogę. Dzeli wona dvje rozgji Kaszubóv: tich, chternich
21 41|       na rozestajnich drogach. Dvje kobjetë zabjegłë cë naprocem:
22 41|   vjeczni. I wudało jim, jakbe dvje moce sę lu probovałë, woba
23 42|       do nji, vëburklë z jizbë dvje bjałkji. czervjoné na licach.