Chapter

 1 14|        jesz dzisodnja, po szesc stach lôt, vjinnismë, że naju
 2 21|     Muzikańcë! — vołoł do njego Stach — przepjilë svoje talare,
 3 21|      dostaną wosmë talaróv. Ale Stach chcącë wopchnąc detka vzął
 4 21|   vjęcij będze dlo naju — rzekł Stach. Ale Klerik vezdrzoł na
 5 21|        na łacenje znaje — rzekł Stach — to be won gębë nje wodemknął.~—
 6 21| chternim njebelno gadac — rzekł Stach. — Ale wuvożej som: ztądka
 7 22|         na szczescé wobraznjicë Stach i Franck i Klerik. Wonji
 8 22|         zeloną krosą. Zdrzë! Ju Stach sprovadzeł wobu mjeszczanóv
 9 23|     zodroscą przëzerelë sę jimu Stach i Klerik. Ti dvaji sę wob
10 23|      znovu jem głodni. Mój brat Stach wopchnął na mje przënomji
11 23|         Tero jô pudę, njech mje Stach dô vjeczerzą! Bo chto vje,
12 23|         Ze stronë przëzerelë sę Stach i Klerik ze sercami pełnimi
13 24|         tich przidkjich gorach. Stach ju z wucechë przepjił svoje
14 24|       Leona ze stenką nje beło. Stach sedzoł smutni naprocem Klerika,
15 24|         prożno godka! povjedzoł Stach.— V kompanjiji szedł takji
16 25|   wostatnigo tinfa v Koscerznje Stach wodegroł?~Markotno mje beło
17 25|       mu sę zachcało spac. Tero Stach zaczął płakac, że Leon wucekł
18 25|  zaszedł do Neumana, bo tam mje Stach wobjecoł woddac moje pjenjędze.
19 27|         Beł też Leon ze stenką, Stach, Klerik i mój dobri tovarzesz
20 27|          to jô będę.~Przëszlë i Stach z Klerikjem i sceskelë mje
21 27|         sceskelë mje za ręce, a Stach rzekł:~— Co cë vrzucilë
22 31|         wonji też nje darovelë: Stach, Klerik, Franck a navet