Chapter

 1 1 |  bivszë takji wudbë, delë jimu poku i wuvożelë so za grzech,
 2 1 |   Remus sę nje bronji, dała mu poku i nje robjiła żodni przespravë.
 3 3 |      na korę vsadził i doł jem poku. Alem za to vjele pod ną
 4 8 |       dobjeroł, dovoł mje tero poku.~Moji puszczovkji jô njijak
 5 13|    Francuze. Delë wonji naszim poku, ale ze stanji vzęlë konje,
 6 15|        dalij. Ale mje nje dało poku, lem sę muszoł cofnąc v
 7 18|     bok.~Ale Trąba nje doł mje poku, jażem dobrze wodecknął.~—
 8 18|       ruchô.~Jak mje ju njijak poku nje doł, tak jem sę podnjosl
 9 19|   skażoną godkę.~— To njech dô poku. Ale jô cë movję, że won
10 23|      zrobji bjałka, to be delë poku. Leon ze stenką co knuje,
11 24|      go poznoł. I nje dało mje poku, le muszoł jem do njego
12 26|        sę kuloł. Bełbem mu doł poku, bom mu wodebroł kosz z
13 27|       kaszubskji pjęsce. Dejle poku. I na njich porvoznjik krąci
14 33|   zeblekającë sę, czimu to mje poku njed aje, jaż mje sę przëboczeło
15 33|       rzekę.~ I na tim mje doł poku. Ale nocą ma wuradzeła z
16 34|   choba vjece dosc i dejce mje poku!~— To je vszetko pjękno
17 34|       gjermanjizaceją...~— Dej poku — przervoł mje Trąba — jô
18 35|       Ale jô wodrzekł:~— Dejma poku tim głupstvom!~— Jakto?
19 36|      dvjerzi dobjijelë:~—Dejta poku! Jô sobje tu som dom radę!
20 38| jiscenjé, movjącë:~—Trąbo! Dej poku! Vińdze słuńce i roznekô
21 41|      Ale panu Czernjikovji dej poku, bo ma tu vszescë svjodkami,
22 41|  Czernjik sę wodezvoł:~— Dejta poku, ludze, Remusovji! Ten wostri