1-500 | 501-669
Chapter
1 1 | vsóv i mjasteczk, kanął won kożdą razą v przedednjé
2 1 | vampsu foliszovim sztoperczeł won tej głovą, wokretą mucą
3 1 | movë" naszigo Cejnovë, Mjoł won na svoji karze frantovkji
4 1 | rozvjeselenjé serca...~Zkąd won sę vzął?... Njicht tego
5 1 | jinszi mjarë. Nje proseł won ręką vëcignjętą wo detka
6 1 | bodejże, jak povjadalë, mjoł won sę njechcąci napjic v żëcu
7 1 | z kuchnji miskę bulev a won so dokupjił sledza. To beło
8 1 | njicht nje rozumjoł? Godoł won, co provda, rzitelnje po
9 1 | nje staną v meslach, kjej won wurosł na wojcovjisti roli.~
10 1 | Bogjem! — A jednak mogł won na jich wudbę mjec lepszé
11 1 | potvjerdzelë ludze, chternim won bodej czasem takji zadoł
12 1 | przëbivało v pasmje żëcô, tim won bodej mnji błądzeł, tak
13 1 | mjasta, do vsë wode vsë, tej won bodej mjoł mavjac:~— Zbjerom
14 1 | wochędovjiznje.~Bo chłopem won wurosł dużim jak stolim,
15 1 | mołi bełasma ti wudbë, że won so choba za nas spravji
16 1 | dodac przid. Nje zapinął won go njigde, bo guzóv nje
17 1 | przëbliżeł. Povjadelë bo, że won mô njedobrze v głovje i
18 1 | dobrze nje wodrzecze, tej won sę może straszno rozgorzëc.~
19 1 | przed Remusem.~Zakarovol won svój tovor do sąsada na
20 1 | go dostała na woczë. Jak won tero na woborę ze svoją
21 1 | Jô ju chcoł wucekac, ale won mje pitoł:~— A chcoł të,
22 1 | zapadłi zomk?~— Chcę!~Tak won vëcignął rękę i wuchveceł
23 1 | żem sę srodze wurzasł. Ale won mje trzimoł dzirżko. Tak
24 1 | sę vërivac z całi moce. Won czującë to, pusceł mje i
25 1 | Tej jô ju nje czuł, co won vjęcij godoł, bom vzął,
26 1 | wobleczenju i wurodze. Ale won żodni na njich nje doł wuvogji —
27 1 | karnje nobożnich ludzi, jak won z njimi pjelgrzimovoł po
28 1 | Matkji Boskji Rebackji. Tu won svoją viżavą tak nje podoł
29 1 | i jego dzevé woczë, jak won vołoł:~— Ojmuzd dobivô!
30 1 | r". Zamjast "r" movjił won "j". Chcoł bjedok gvesno
31 1 | jizdebkę pod wustrzechą, chdze won vrocoł sę ze svojigo vanożenjô,
32 1 | jozc do svoji jomë. Beł won jesz z tego szlachu szkolnich,
33 1 | dejce, komu noleżi.~Vjęcij won njick nje rzekł. Rozdzeleł
34 1 | zlcceł go na njikogo i tak won tu jesz svojim sposobem
35 2 | pjisanjô Remusovigo. Jak won posoł dobetk i jak sę dovjedzoł
36 2 | przëwoblekł żadną — vje Won gvesno dlo czego — a ruchna
37 2 | co vjisoł na scanje. Mjoł won bjegas długji na poł cigła,
38 2 | ten zegar tak połikô?~— Won połikô czas! — wodrzekla
39 2 | skarnją, jak człovjek. Mjoł won na nji dużé liczbë czorné
40 2 | so tak wuvożoł:~— Kjejbe won tak mogł gadac movą ludzką.
41 2 | gadac movą ludzką. Cuż be won nje nawopovjedzoł! A Marcijanna
42 2 | zegar jak jinszi zegarë. Won vje, co sę stanje v przëchodnim
43 2 | stanje v przëchodnim czasu — won vjidzi Smjerc!~—Jakuż won
44 2 | won vjidzi Smjerc!~—Jakuż won może Smjerc vjidzec?~—Won
45 2 | won może Smjerc vjidzec?~—Won stanje, bo won ję vjidzi
46 2 | vjidzec?~—Won stanje, bo won ję vjidzi na przededvjerzu,
47 2 | chterni jô sę boję, ti won jesz nje vëbjił.~Jô na to
48 2 | zegar, bo mje sę zdało, że won też vjedzoł wo tim Straszku.
49 3 | wone trzë chojnë. Do njich won sę woganjająci womonje dovlekł
50 3 | naprocem: Co jeden vjek ludzkji won vëchodzi na javę głęboko
51 4 | vëvadzeła małigo Remusa ~i jak won ji nokazu nje słuchoł. ~
52 4 | Mjichoł vsepoł. Ale ten roz won dobrze zrobjił. ~Jô na to
53 4 | mrugnął na Mjichała, choc won mje dzis vëszamotoł i jem
54 4 | Ale jô so wuvożoi: Pocuż won mô sę drzec nadarmo?Tak
55 4 | jidze le małi Remus. ~Tej won woprzestoł na mali szturk.
56 4 | zaszedł znovu mjedze drzeva, won dalij sę bojoł i vrzeszczoł.
57 4 | bełëbe co povjedzałë. A mje won też przervoł moję przigodę,
58 4 | tej ję muszi navrocëc. Tak won i mje navroceł wod zomkovjiska. ~
59 5 | gronk ~i złoti mjecz i jak won za to skorą zapłaceł. ~Zjavjitrzni
60 5 | jak nasze gronkji. Szklił won sę czorno a na brzuchu mjoł
61 5 | deszczem vëszlamovani. Gvesno won noleżi krolevjonce, bo jô
62 5 | vjerzbjinovi list. Dzevującë sę, że won nje je zaredzevjałi, le
63 5 | trzec rękovem. Ko wod tego won jesz barżij sę czernjił.
64 5 | takji chvatkji.~Ale jak won bedło vënekoł ze szkodë,
65 5 | bedło vënekoł ze szkodë, tej won minął Gnjotę i mje i szedł
66 5 | zdrzoł, a jô vjedzoł, że won chcoł rzec:~— Co gbur knuje,
67 5 | vëszedł z lasa. Trzimoł won v gorscë szligę leszczenovą
68 5 | probovoł ji gjibkoscë. Tej won zavołoł:~— Gnjota, pojle
69 5 | zaczęło vëc żałoblivje. Jak won z njim skuńczeł, tej won
70 5 | won z njim skuńczeł, tej won przëstąpjił do mje i sę
71 5 | sobje skazeł wo drzevo! Won na to wodrzekł:~— To cę
72 5 | cë mjoł przësądzoné!~Tej won mje czapnął, jak przode
73 5 | spravjedlivje skuroł. Koroł won mje dosc długo, tile czasu,
74 5 | Przikozanji koscelnich" won sę nje doprocovoł, bom tez
75 5 | i mjoł pelną mjarę. Jak won mje pusceł, tej jô podł
76 5 | stojałë lica gbura, jak won do mje ze szligą przëstąpjił,
77 5 | do mje przëczajił. Zevnął won porę razi głosno, jak człovjek
78 5 | strząsł sę, jaż kurzeło. Chcoł won rzec:~— Strzęsc sę, knopje,
79 5 | vezdrzala i rzekła:~— Vejle, to won cë jesz guz na głovje zrobjił
80 5 | te lica vjidzoł jego, jak won mje chcoł karac. To belë
81 6 | Straszka jô nje vjidzoł.~— Ko won jednak bëc tu muszi, kjej
82 6 | bjiła, Marcijanno?~— To won vje som nolepji!~Moglëbe
83 6 | muszoł vezdrzec na njego. A won godoł:~ — Jô vjem! — Jô
84 6 | szemarzi, co chce. Gonjic won za tim nje będze, bo żot
85 6 | dô njebo vjeczné! A mjoł won z nami dzecoma bjedę, mjoł.
86 6 | gorz broł na Jadoma, choc won vej rovnak je najim pjerszim
87 6 | pjerszim rodzicem. Pocuż won zgrizł jabłko, chterno jimu
88 6 | rozumioł. A razu jednigo won do mie rzekł:~— Boczë, knopku,
89 6 | przëlgnął mje do serca David, bo won, mali pastuszk jak jô, lvu
90 6 | pitała:~— A nasz tatk, kjim won je?~— Tvój tatk? — Pożdejle! —
91 6 | je prorok Jermijosz, bo won vjeczorami pjesnje spjevô!~—
92 6 | sobje zrobję puszczovkę, jak won, i zabjiję Golijata!~Tę
93 6 | takji chleb wupjekła, tobe won ję beł gvesno vënekoł z
94 6 | njego sę wusmjechoł, bo won sę natrampoł procovjito
95 7 | wuzdrzoł knopa za lasem, jak won z rozczepjonigo kjija kamiszkji
96 7 | kavałuszk porvozka. Za to won mje doł svoję strzelbę i
97 7 | dusze:~— To je Golijat, jak won je wopjisani v Pjismach.
98 7 | jeden przëchodni. Młodi won beł i smjoł sę, jakbe żodnigo
99 7 | płoszedła, a jô vjidzoł, jak won burknął przez jizbę, vszetkji
100 7 | słunuszko mu ze skarni zeszło i won nje godol vjęcij: Bjej ju
101 7 | całim posodłovju. Nekoł won po woborze, zazeroł v chlevë,
102 7 | wuvożoł:~— Tą drogą, kęde won przenekoł, tą won sę i vroci!~
103 7 | kęde won przenekoł, tą won sę i vroci!~Długô chvjila
104 7 | przëkreti szarą budą. Nekoł won vedle mje, jak wukozka jakô,
105 7 | Golijatovigo na woborze. — To won gvesno vjechrzem konja najadze! —
106 7 | Njechle jadze! —~Jak won dojachoł tak krotko, żem
107 7 | mjedze nami rozsądzi! —~Ale won na mje nje słuchoł, le zębë
108 7 | nje chcoł postąpjic.~Tak won sę zapoleł na licach gorzem
109 7 | puszczovką przed jego łbem.~Won na to zaklął straszlevje
110 7 | setigo vjeprza!~Nje vjem, cze won moję godkę dobrze rozumjoł,
111 7 | nje. Alem to vjidzoł, ze won vëjął pomału ze za pasa
112 7 | go v moję puszczovkę. Ale won vjidzącë, że to nje przelevkji,
113 7 | go, Remusku! Bjij go!~Jak won vëstrzeleł lej mje cos mocko
114 7 | strzelba vëpadla na zemję. Tej won zchileł sę bokjem jak dąb,
115 7 | dobjegł mje Morcin. A jak won sę rozezdrzoł i doznoł,
116 7 | vezvoł na pojedink. Ale won le sę vëszczerzoł i dva
117 7 | timu tu njick nje będze, bo won je wogłuszoni...~Chata Zoblockjigo
118 8 | vëdobel grebą ksęgę, z chterni won vjerzorami spjevivol svoje
119 8 | vechodzeł nen, chternigo won nazvoł Czernjikjem. Mjoł
120 8 | nazvoł Czernjikjem. Mjoł won bëc gorszim wod Golijata?
121 8 | Mjichała i przëznac muszoł, że won movjił provdę. Bo v nen
122 8 | nowukę do ksędza.~A kjej won ze mną przebjeroł pjąté
123 8 | przebjeroł pjąté Przikozanjé, tej won rzekł:~— Boczë, knopku,
124 8 | to zëcé je Jego. Dlotego Won vëdoł na gorze Sinaji przikozanjé:
125 8 | grzechu.—~Tak jô so wuvożoł:~— Won vje wo ti rozpravje z Golijatem.
126 8 | spuszczoni. Ale co do gnota, to won mô svój szek. Na tim jô
127 8 | tejjô do njego zachodzeł, bo won mje tich pjesnji ze svoji
128 8 | kozłovi rog, na chternim won trąbjic wumjoł i chodzoł
129 8 | i chodzoł na jezoro. Tam won z rogu trąbjił vjelgjim
130 8 | Żeli to człovjek, to won jidze z dalszich stron,
131 8 | le człovjek. Kąsk dzivno won vëzdrzoł, bo zdovoł mje
132 8 | czopka, v przerębli.~Ale won le na mje zdrzoł i nje wodrzekł
133 8 | je nasz parobk Remus, ale won mô kąsk skażom jęzek, że
134 8 | godkami svjata. Żebe nje won, mokrô voda bełabe mje połkła
135 8 | belobe sę stało, kjejbe nje won. Sto lôt njech żije! Co
136 8 | zaprovadzeła do njego. Ko won je tu panem i jego je goscena.~
137 8 | czeladni. Jak ma veszła, won rzekł:~—Njech bądze Pon
138 8 | tego jimu nje rechovała. bo won provdzevi vjarë nje znoł.~
139 8 | tłomoka gronuszk. Z jinszigo won jesc nje chcoł, bo mujego
140 8 | znelë z jarmarkóv, chdze won przedovoł guze, njitki,
141 8 | potrzebovelë. Na naju pustkovjé won mało zazeroł, bo tam ludze
142 8 | wobjod jeszcze żid beł, Sodł won z nami do wobjadu, ale jodł
143 8 | Marcijanna zaczęła go vadzëc, że won z nji podkorbjô. Ale żid
144 8 | vodë i jesc delë...~Ale jak won tak wofjarovoł stążkę Morcenovji,
145 8 | vëszła i ksążka, wo chterni won movjił, żebe sę kam rozpłakoł
146 8 | kupjił grzebjiszk. A pozdnji won sę z Marcijannë vëszczerzoł,
147 8 | za rok i za dva. A kjej Won komu przëchodni czas wobjavji
148 8 | mje woddzękovac sę — jak won movjił. Jô sedzoł pravje
149 8 | Gnjadi żarlë svój wobrok. A won stanąl przede mną, jakno
150 8 | sprovdzeło sę na słovo, co won mje v nen czas v stanji
151 8 | spjevniku wusnął. A jak won ju mocko chrapjec zaczął,
152 9 | sę svjat wodmjenjił i jak won ~doł svój złoti mjecz vjelgji
153 9 | dziso mje sę zdovało, jakbe won przë kożdim połknjęcu movjił:~—
154 9 | njego zdzevjoni zdrzoł, a won mjoł vzor jinszi, njiż zveczajiije.
155 9 | tovarzesz v posanju. Tero won ju v novim pasturku nijoł
156 9 | jak modri povrozk. V tę won zacął puszczadłem a czornô
157 9 | gnało i godało do wucha: Tam won sedzi i czekô. Tam bjegłam.
158 10| głovë nje przëszło. Ale won mje z taką wuvogą zdrzoł
159 10| vjidzę żodni przeszkodë.~Tak won mje doł rękę, że jô pojadę
160 10| ma szła nazod. Wob drogę won kąsk medetovoł i tak povjedzoł:~—
161 10| beł ti jistni wudbë, co won i jem rzekł:~— To sę vje,
162 10| nji ma retunku, a jednak won szukô woczoma nad zotorem
163 10| Remusa. bo mje sę zdaje, że won żołti jak gromnjica.~—Jô
164 10| Jakuż może bëc jinaczi, kjej won njick nje jé? MocBoskôko
165 11| Bo v tim gozdzu gvesno won sedzi, co cę kuseł. Njechże
166 11| mu dokładnje povjedzoł.~Won słuchoł i kjivoł głovą.~
167 11| smjercë dô njebo vjeczné.~Tak won znovu długo na mje zdrzoł,
168 12| szukoł v pamjęcë za strachem, won dopovjedzoł:~— Jô meszlę
169 12| gonjiło jaż na woborę. Tu won sę skreł chiże do stodolë
170 12| posvjęconą kredą pjisani. Ale won njigde povjedzec nje chcoł,
171 12| povjedzec nje chcoł, co won tam vjidzoł pod zomkovjiskjem
172 12| kjej vëbjije godzena, tej won som nen Strach wodnekô.
173 12| woblekającë sę jô beł wudbë, że won mje chce vząc na rebë.~Tak
174 12| rzekji i veszła na łavë, tej won sę stanovjił i rzekł:~—Njim
175 12| żebe mje ratovac. Podoł won mje rękę i rzekł:~—Tero
176 12| dzivno, bo njicht jinszi, jak won, mje nje strąceł v rzekę.~
177 12| mogł słova vëpovjedzec.~Won njick vjęcij nje rzekł,
178 12| godzenë moji smjercë.~Tak won to movjił, bom sę pozdnji
179 12| sę pozdnji dovjedzoł, że won mje chcącem strąceł v vodę,
180 13| muszało bez matkji. Zaszedł won tede krijamko nocą do jich
181 13| przejachoł przez vartë. Całé żëcé won potim chodzeł kulavi, bo
182 13| Podług stari pjesnji będze won panem tego svjata połczvarta
183 13| płotu chodzel zazerac, cze won so czasem v nocë vjidu nje
184 14| nasz stari zegar, jakbe won mje mogł co povjedzec. Dzeń
185 14| Jidzë do gorë, Remus, bo won be rod chcoł z tobą pogodac.~
186 14| Straszk? — Chtużje ten "won", wo chternim Marcijanna
187 14| czervjoné roże. Woczë svoje dużé won ve mje vlepjił, jakbe mje
188 14| woczë vëpatrzeł. Po chvjilë won znovu sę pitoł:~— Të żes
189 14| a dzivno mje beło, zkąd won to vszetko mogł vjedzec.~—
190 14| vjedzec.~— Sadnji! — rzekł won do mje — i gadej ze mną,
191 14| naszi ludze na pustkovju?~A won sę przësłuchoł moji godce
192 14| przelevalë.~Vdrig mje strząsł, a won to vjidzącë wuspokojił mje.~—
193 14| dusëc po tich słovach, jaż won so bjołą chusteczką zatchnął
194 14| dobroł, komu to znaczi.~Ale won sę sparł na poduszkach i
195 14| zakrzevjonô i strzelba. A won rzekł:~— Chto ten człovjek
196 14| vëstąpjiła mu na vargji. Tak won wodpocząl kąsk i dalij povjodoł.~—
197 14| wuszlo mje suchim pękjem. Bo won mje trafjił też i kula jego
198 14| klepała kosę za stodołą. A won, jakbe mje mesle zgodł,
199 14| Ale jô nje rozumjoł, dokąd won cignął svoją godkę i mu
200 14| godkę i mu to povjedzoł. A won wodrzekł:~— Zrozumjesz pozdnji!
201 14| będę, rzeką, żem głupi!~Won sę na to wusmjechoł, zdrzoł
202 14| będze, że znovu żije.~A won mje wob ten czas poleł svojimi
203 14| dalij jego drogą Vjem jô, że won wumrzec muszi, bo Smjerc
204 14| jakbe beł jich panem.~— Bo won poprovdze je tu panem! —
205 14| zaczęlë, jak pszczołë na rój. Won, ten tam v Straszkovi jizbje,
206 14| nen rok njewubetku vroceł won ze szkół i chodzeł po pustkovju
207 14| Pon Bog na ti zemji. Choc won beł starszim a po zveczaju
208 14| żdoł, jaż go naleze. Sztot won milczoł, tej zaczął z nova
209 14| njim na łąkji v lese, chdze won naju wuczeł vojovanjô. Dovjedzelë
210 14| szandarzë vszędze mjelë gorę, a won nocą muszoł wucekac v svjat.
211 14| panovanjé, ma Kaszubji. — Won tero vroceł po długjich
212 14| Zamknji wuszë na to, co won gadac będze i przëmknji
213 14| vanożëc po svjece będzes jak won, a wubetk cę wopusci i wukontańtovanjé
214 14| do voli wuczenjic, kjej won chori i Smjerc na njego
215 14| znovu kozoł przińsc. Ten roz won wuobleczoni sedzoł na stolku
216 14| przetnje kożdą robotę. A won zdrzącë długo na mje, rzekł
217 14| nalozł na zomkovi gorze. A won pitoł palącimi woczoma:~—
218 14| żivcem na svjat przëszlô.~A won na to wodvroceł woczë i
219 14| długjimi żmijovatimi drogami. Won vzął, zavjeseł plotno na
220 14| vjidzoł takji risunkji, kjej won mje gvoli moji skażoni godkji
221 14| Kaszubóv beł jaż takji dużi. A won movjił dalij:~— Takji dużi
222 14| ludu go nje wopusceł. Kozoł won tede senóv svojich zavołac
223 14| Czuję sę dzis mocni — rzekł won. — Tak svjeca jesz roz sę
224 14| kolebka i truma. Ten lud won wumarł a żije. Na bjołi
225 14| Tam sedzoł sęp stari. A won go vzął na dłoń, rozvjinął
226 14| Pudzesz tede — rzekł won — wodvjedzisz wostatné granjice,
227 14| Njech stoji czas!~— Vëbjił won tę njeszczestlevą godzenę,
228 15| co jesz pamjętelë, jak won jich wuczeł vojovanjô i
229 15| słova na sę pozerała, jaż won rzekł:~— Cze to poprovdze
230 15| timu v wostatni drodze, bo won vje, czimu tęde jadze!~—
231 15| cë to rzec? — wodezvoł sę won i chvjilę przemiszloł. —
232 15| nóg ti dzivni uwosobë. Ale won mje podnjosł, zdrzoł mje
233 15| co go tam provadzą, bo won tego ducha, co tronë i zomkji
234 15| nogłi roboce gadac, ale won mjoł co jinszigo v głovje.
235 15| godkę rozumjejemë, a jakuż won sę z cuzimi ludzami dogodô?~
236 15| chata Mjichałovô, v chterni won svoje pjesnje vjeczorami
237 16| zgjętigo pod mjeszkjem, chturen won na plecach njosł. Zaru mje
238 16| Jak sę mjevosz, Gabo?~Tero won mje poznoł po moji godce,
239 16| moji godkji nje rozumjesz.~Won vjęcij zgodł njiże rozumjoł
240 16| żijącimi, bo jô jidę v svjat.~Won na to beł cecho, le zdrzoł
241 16| mô sę jimu vjidzec, kjej won voli svoję Karolinę na ten
242 16| vstoł bez słova be jisc. Ale won jak żaba sę zavjeseł wo
243 16| chcoł słuchac storigo żeda.~Won beł takji przë tim smjeszni,
244 16| wominęła i jô sodł. Tej won vjidzącë, że jô sę wuspokojił,
245 16| Gabë jego tovarë, chterne won tu v pińdlu mô, i te, co
246 16| tu v pińdlu mô, i te, co won mô krom tego złożoni wu
247 16| jinszé a jastrzib jinszé.~Tej won mje jął wuczëc mojigo novigo
248 17| zvelë Trąbjiną. Wobroceł won sę i na mje żdoł.~— Chdziż
249 17| jô gorzołkji nje pjiję!~Won sę nje rozgorzeł, że mu
250 17| dvorze. A jô sę ceszoł, że won tak procuje vjerno dlo naszigo
251 17| Labuda stari i drudzë. Ale won vënekoł nas. Beł tam wu
252 17| czorną brodą. Jô nje vjem ale won mje przëboczoł wob czas
253 17| vaszimu panu v głovje! Vje won som co robji. Wuvożtaż,
254 17| ludkovje, bo pon sę gorzi. Mô won dosc kłopotóv a va psujeta
255 18| gvjôzd na njebje. A mje won v ti chvjilë vëdovoł sę
256 18| mjesądzovich parminji, tim barżij won sę gurdżoł i stovoł znovu
257 18| vędrovce po svjece.~Ale won po chvjilë chvjądającë sę
258 18| łbem v doł pod vodę. Ale won sę v ti chvjilë zervoł,
259 19| robjił wod długjich set lôt.~Won, chternigo Trąba przezvol
260 19| też, bo të będzesz groł a won będze spjevoł.~— Panje! —
261 19| Trąba. — Jakjim sposobem won mô spjevac, kjej won mô
262 19| sposobem won mô spjevac, kjej won mô skażoną godkę, że go
263 19| gębë nje wotvorzeł, czetoł won v mojich woczach:~— Të jes
264 19| jezdes nasz złi duch!~Cze won v mojich woczach też dozdrzoł
265 19| Njicht vaju nje zje. Ale jak won sę obroceł na boczni stopjenje,
266 19| znovu szvargotelë, potim won zos pjisoł. Na wotmjanë
267 19| i na rozvjeselenjé serca won grac wumje. A nen dregji
268 19| to Remus, jego kamrot. Won mô takji woczë, że vjidzi
269 19| dvjerzami na stopjenjach, won be ję vjidzoł.~I kjivoł
270 19| sę dobroł v ti chvjilë:~— Won Czernjik ję vjidzoł też! ~
271 19| litkup nje przëjachoł. Jakżeż won pjisoł? — Wojcze kochani!
272 19| vom povjedzoł, panje, że won nji może spjevac, bo mô
273 19| poku. Ale jô cë movję, że won jesz dzis spjevoł będze.
274 19| tile statccznoscë. AIe jak won gębę wotvorzeł i sę smjoł,
275 19| Takji bjedni i żorotni, jak won beł, a jednak mester nad
276 19| zemji stolim spji. ~Porene won vjekóv dnja ~krok postavjił
277 19| ręką. Ale Czernjik rzekł:~—Won nje żije! Ale kuńtrakt podpjisani. —
278 19| spjevelë i sę radovelë Tak won sę vëchileł z wokna i do
279 19| mjeszô. Ten pon Czernjik, beł won to jistnje cze też v jego
280 20| stog v polu? Tam pojma! Won naju wod tego pjekjelnigo
281 20| mô naju za svojich. Vje won, że më jimu krzivdë nje
282 20| svjęti vjarë. Wob całi post won posceł i nobożnje lizoł
283 20| vedle brzegu pobjeżema, jaż won sę skuńczi. Tej le kavałuszk
284 20| powuczeł mje Trąba. — Takji won długji i szerokji, że dva
285 20| barankovą mucą na głovje. V ręce won trzimoł długą strzelbę.
286 20| trzimoł długą strzelbę. Tę won przevjeseł przez remję i
287 20| Amen — uwodrzekł jem. Ale won sę do mje nje przëbliżeł.
288 20| ma cę vëcignjema! — vołoł won do njego. Bjedni Trąba so
289 20| jak jem pochvaleł Boga, to won mje jakąs cuzą godką wodpovjedzoł.~—
290 20| cuzą godką wodpovjedzoł.~—Won movji naszą godką — rzekł
291 20| leżą jego to varë, chterne won ludzom przedaje: ksążkji,
292 20| zapoleł nę kopjicę sana, jak won mje kozoł i sodł jem na
293 20| patrzec chdze jidze!~— Tak won vjedno robji! — wodrzekł
294 20| ruchna. — Ludze povjodają, że won tu v tim wostrovje głęboko
295 20| vje do njego trafjic, bo won jesz njikomu drogji nje
296 20| drogji nje povjedzoł. Tero won pevno tam szedł, ale jô
297 20| radzeł jisc slode. Bo choc won naszim ludzom jesz njigde
298 20| nje będze. Woboczisz, że won nom vëpravji kjezróv moltech.~
299 20| Aha! — rzekł Trąba — to won tę kopjicę mô wod strzodka
300 20| bëc iluminacejô! — rzekł won, skazującë ręką na słup
301 20| pękatą butelkę. Vszetko won powukłodoł na trovje, ale
302 20| vojnę z krolem pruskjim. Won mô ludzi i vojska dosc tile,
303 20| moją vjerną strzelbą. Ale won jeszna mje njedobeł. Z mojigo
304 20| litkupje v Zvadze, a tam won panu storą szablę złomoł,
305 20| vëboczi! Wod knopjęcich lôt won gardzeł svojimi. Sena i
306 21| trzimoł drogę. Długji szczudło won położeł kole sebje, a jô
307 21| beła strzelba, z chterną won sę njigde nje rozchodzeł.~
308 21| vjeczor, Remus! — rzekł won.— Ricerzu słuńca! Jô cę
309 21| gębje klarnetę na chterni won płaczlevje pjiszczoł. ATrąba
310 21| tak że to vëzdrzało, jakbe won vjedno płakoł. Vezdrzoł
311 21| vjedno płakoł. Vezdrzoł won łagodnimi woczoma na Trąbę
312 21| basovô kark, plece i szeję. A won przëtchnął munsztuk do brodati
313 21| poznoł? — Krola jezora! Ale won le blesnął do mje woczoma
314 21| Ale jô nje vjerzę, żebe won słova dotrzimoł, bo povjodają,
315 21| wobleczonigo zovją Klerikjem, choc won njim njigde nje beł, a tero
316 21| Za svoje detkji chcoł: won sena dac na ksędza, ale
317 21| z Pelplina vënekalë. Ko won jednak vjęcij nowukji v
318 21| kjeliszkji i butelka — bo won nje pjije.~— Tim vjęcij
319 21| znaje — rzekł Stach — to be won gębë nje wodemknął.~— Rudis
320 21| jaką vortosc mô nowuka!~— Won cë gvesno tą nowuką bjił
321 21| znaczi: Z głupim na rekji a won żabë chvitô! — rzekł Klerik,
322 21| chcoł jimu co rzec. Tak won żdoł, jaż ti drudzë vińdą,
323 21| Jak ma bëlë na wulicë, tej won sę pitoł:~— Zeli mosz do
324 21| Mom! — rzekł jem.~Tak won szedł ze mną, a jô mu povjodoł:~—
325 21| rozumjem, jakjim sposobem won takji letkji virok na mje
326 21| Czernjik som nje zdradzi, bo won som, cze Złi Duch na jego
327 22| povtorzełë viże i przelecoł won nad jezorem v pola. Ale
328 22| za jego radą. Wob drogę won mje vszetko wopovjodoł:~—
329 22| go doznają. Na szczescé won wostoł slode. Tero wuvożej:
330 22| gvesno wuvożają, że tądka won jim przińsc muszi. Ale jô
331 22| vjidzę kamrota Vebera. Ju won naju wuzdrzoł. Stój, njim
332 22| naszi kompanjiji, czujma, co won graje.~A kamrot Veber z
333 22| na taką szerzą i dhiżą won sę rozsodł z vojskjem svojich
334 22| Ale nocą v godzenę duchóv won wożije, bjegô vkoł vałóv
335 23| rozmovje z Leonem. Vëzdrzoł won barzo szczestlevi, a stenkę,
336 23| dużé pękaté kobjołkji. Ale won njich nje vzął zaru i nje
337 23| vampsu, vjezącim karę. To won na cebje czotuje. Poj! Jô
338 23| Dosz furmanovji markę a won cë ję zavjeze jaż do Vejherova.
339 23| Żebe go szvernot! Kjej won zaru nje zavroci, to won
340 23| won zaru nje zavroci, to won jak Bog żevi naju nańdze.
341 23| namjenjonô takô kara, bo won sę zbliżoł pomału jaż do
342 23| dżada. Na nowukę dżadovską won chodzeł do svojigo wojca,
343 23| poszedł na drugji svjat. Tede won so wudboł jisc z kompanjiją
344 23| na to nji ma radë. Kjej won sę boji robotë i mô talent
345 23| vëvarła wod smjechu. Ale won sę strzimoł, przëbroł srodze
346 23| zavroceł sę nazod do vsë. Jak won kavałk wodeszedł, trąceł
347 23| Remus! Tego jô vësztelovoł. Won muszoł mje vjerzëc, ko jesz
348 23| jańcekrestom. Wuvożoł të, jak won movjił dobrze po naszimu!
349 23| na woczë nje vjidzoł.~—Tu won leżi! — wodezvalo sę z drugjigo
350 23| Jô go vjidzol też, jak won tu przëstanął a ręka mje
351 23| sę chiże za Leonem. Ale won ju nje trzimoł ręce v kjeszinji,
352 23| gorlivje v nji czetoł.~—Won to jednak beł — rzekł Trąba.
353 23| zaru na dvje połovë. Vadzëc won na njego nje vadzeł, ale
354 23| moce wopjekuna! Tę kjełbasę won wukrodł z moji kobjołkji.~
355 23| chterną wonji vom vzęlë.~—Won ję wukrodł! — rzekł Klerik
356 23| jô cë to spravję! A tero won svoję pomstę vëkonoł.~Dvuma
357 24| Zomkovi Gorze pod Lipnem!~Won przëzdrzoł mje sę v boczlivje
358 24| dnja i kożdi godzenë!~A won wodrzekł:~— Robji to, co
359 24| jem krola jezora. Klęczoł won, szczudło pod pochą, z głovą
360 24| prosbami i dzękovanjim, a won jak klęczoł tak klęczoł.
361 24| gorë kalvarijskji, kjej won ku reszce vstoł. Ale jô
362 24| woczë jakbe zgasłé. Ale won vzął mje pod remję, szedł
363 24| mje sę barzo czężkji. A won je wodebroł i zacignąvszë
364 24| nje rozumjoł dobrze, dokąd won svoją godką provadzi i sedzoł
365 24| provadzi i sedzoł cecho. A won chvjilę przemiszloł, tej
366 24| povjedzot krolovji jezora. Ale won zvjeseł smutno glovę i movjił
367 24| doznac bem sę chcoł, że won v naszi rozdze wumje wutrzimac
368 24| pokutovoł na Kalvariji? — vadzeł won. — Vejta go! Noprzod go
369 24| ze zębóv vëcigac, a tej won wodsami nobożnoscë veznje
370 24| Cuż jô mjoł rzec? Pevnje won mjoł provdę. Won też i nje
371 24| Pevnje won mjoł provdę. Won też i nje żdoł na moję wodpovjedz,
372 24| jakjim norciku za to, że won to njibe jim kobjołkę zplądrovoł
373 24| jajo v woczë cesnąL Za to won jim znjikł jak żid po cemnich
374 24| wumovje z krolem jezora. Won mje to pochvaleł i rzekł:~—
375 24| Lipnje povjedzle szkolnimu: won cë to pjismo do Czernjika
376 25| ju zabjerala v drogę, tej won naju poczestovoł kożdigo
377 25| strzeleło do głovë:~— Może won zabłądzeł?~I kąsk njewubetno
378 25| wuvożoł jem sobje:~— Może won zabłądzeł i vëdoł krzik
379 25| przede mną vaspon. Szczudło won mjoł jak szuńde przez plece
380 25| żodnich signałóv! — rzekł won.—A tero poj! Z ti sicenë
381 25| budovnji mjedze mogjiłami. Won pochvaleł i rzekł:~— Tos
382 25| sodł jem przë vaspanu, a won tak povjodoł:~— Szedł jem
383 25| vaspanovji też nje. Zapoleł bo won svoję fefkę i przemiszloł.
384 25| Bogjem: Kjejbe jô nje jego, won be mje beł przestrzeloł.
385 25| z tego wutropjenjô. Ale won cignąl dalij dim ze svoji
386 25| wukozała cemnô joma. V tę won vlozł a jô za njim.~— Takji
387 25| Takji vanoga jak jô — rzekł won — nje wobińdze sę bez mjeszkanjô
388 25| jizbedce Trąba. Ale jakżeż won vëzdrzoł zmjenjoni! Modri
389 25| mocko beł spuchłi. Sodł won na zedlu i żałoblevim głosem
390 25| masła, przëroczeł jem Trąbę.~Won jodł łakomo tak, żem vjidzoł,
391 25| płakac, że Leon wucekł i won nji mô za co chłopa nając
392 25| pożiczeł. Na dregji dzeń won mje za to czestovoł wu Szredra
393 25| kompanjijô na noc zaszła. Ale że won nji mjoł pjenjędzi, to won
394 25| won nji mjoł pjenjędzi, to won mje to njibe v Koscerznje
395 25| beł wukorani dosc tile.~A won sę vjichleł po jizbje i
396 25| pozeroł. Tak jô vjidzoł, że won mô jesz vjęcij kłopotu.
397 25| vjęcij kłopotu. Ku reszce won vëjachoł z njim.~— Remus!
398 26| bjic, nje vjem czimu, kjej won przëstąpjił i vzął jednę
399 26| ksążkę do koscoła? ~Ale won ksążkę vłożeł nazod v pochevkę,
400 26| wuvożają za wobrazę.~Tej won szedł. Le jô nje dboł wo
401 26| szedł. Ale za mołą chvjilkę won sę vroceł v gromadze z jesz
402 26| vszetkji.~Ale jô vjidzoł, że won ragoł. I gorz mje zaczął
403 26| no bormistrzové celę.~Ale won sę nje wobrazeł, le na mje
404 26| wodkormjoni, seti a dzirżkji. Mje won v ti chvjilë przëboczeł
405 26| kosz z ksążkami, ale jak won nje woprzestovoł nacerac
406 26| wode mje stojała. Vlecoł won na płocanną scanę, wobaleł
407 26| Vstanji i poj ze mną! — rzekł won.— A mjij rozum i wodpovjadej,
408 26| pustkovju narobjił wutropjenjô!~Won słóv mojich pevno dobrze
409 26| do sodzovi bromë, rzekł won do mje takji słova:~— Ptoszk
410 26| wokna, a mje sę zdovało, że won rągô:~— Vdzek! Vdzektobje!~ ~
411 27| płoce: Pon Czernjik.~Stanął won z aktami pod pochą przede
412 27| nowukę svoji vjarë, czuł won wod vojigo ksędza povjostkę
413 27| a z tego rozczepu zvektł won ceskac kominje do vjelgoscë
414 27| norzędzem wuzbrojoni zastąpjił won drogę szandarze jadącimu
415 27| Tile przëznelë, nje tile won som, ale i ludze z pustkovjô,
416 27| Jozva Zobloćkjigo wopusceł won, vërosłszë na mocnigo chłopa,
417 27| Njemcovji vjes svoją, zervoł won ze scanë jego szablę rodovą,
418 27| strasznim wuczinku wucekł won v stronę Vdzidzkjigo jezora,
419 27| pevné je pomeszlenjé, że won sę tam zapoznoł z drugjim
420 27| Z njim v gromadze zabroł won sę z kompanjiją nobożnich
421 27| drodze do Lipna, znadz, że won ten simbol potęgji i vłodze
422 27| jeden beł złoti i chterne won, Szabelka, wod wurzasu połknął
423 27| njerozumjoł. Dosc długo won sę tam wodszczekivoł jim
424 28| sodzë krol pruskji, koże won so choc le tvoją szczecą
425 28| Trąba! Zaru jem vjedzoł, że won to beł. Ale po ti pjerszi
426 28| kolędovac małimu... ~Groł won tam, dobri tovarzesz, jeden
427 28| skoczné pjesonkji, chterną won so wob drogę za czasu naszigo
428 28| patrzi. Jô jem ti vjarë, że won mogł cë vëszczekac letszą
429 28| zrobjiło szadigo Morcena, jak won mje za stodołą jął godzëc
430 28| godzëc na svoje vjeselé. Won be rod mjoł Mjichałovę Martę,
431 28| stari woczë zamknje? Bo won Mjichoł ju z łożka nje vstojô
432 29| svjat. Ale przed smjercą won chce konjeczno z tobą pogadac.
433 29| Na pomjé jô wotvorzę.~Jak won za mną z trzoskjem czężkjich
434 29| leżoł człovjek. Ale jak won sę licami ku mje wobroceł,
435 29| wonji vaspana złapjilë?~Won na to zaprzeczeł głovą i
436 29| fudamańt pękł, na chternim won nodzeję svoję i rodu svojigo
437 29| rodu svojigo budovoł, tej i won straceł volę do żëcô. Ale
438 29| straceł volę do żëcô. Ale won jak przëszedł do sebje,
439 29| zaparła dvjerze do szczescô, won podnjosł polce jak do przisęgji
440 29| sobje na pjersach. Vjęcij won cë daje chvałë njiże noveższi
441 29| Zoborskjich na szeji, a won doparłszë svoji voli szturk
442 29| słabosc całą a jô czuł, że won mje mô jesz vjele do povjedzenjô.
443 29| ruszëc z molu. Ale boczë: Won sę daje ręką jedni o człovjeka
444 29| zvjastun i poseł, stojeł won stolemovi viżavë na bjołim
445 29| vjodrze latem zvjercadleł won sę v cechi vodze jezora,
446 29| szamotałë i słuńce pjekło, ale won vjedno takji som patrzeł
447 29| drogę, leżącë przemokł jak won beł na sanjach, zezibł i
448 29| sceskałë pęta żelazné. Ale won bjedni vezdrzoł na svoję
449 29| go i sparła pod plece, a won sę podnjosł i całovał moje
450 30| njiże jego v tim molu. Ale won nje żdoł, le chveceł mje
451 30| Traba dopjeru povjedzoł, won sę zaczął smjoc, poklepoł
452 30| czase. Dlotego të sedzisz, a won wumarł v sodzë. Ale pogrzeb
453 30| zeszedł sę i płakoł. Tero won le corkę uwostavjił po sobje
454 30| smjercą! — rzekł jem.~— A cuż won cë povjedzoł?~— Zleceł mje
455 30| zrobjiło njiż zveczajnje. Ale won sę do nas zarzechotoł i
456 30| na njim novjększą łesz a won wostanje bjołi jak ruchna
457 30| podpjiszę!~— Z głupim na rekji a won żabë chvotô! rzekł pon Czernjik
458 30| navrocenjé grzesznjikóv kjej won dotrzimô słova i cebje z
459 30| Kjedem list pokozoł Trąbje, won kjivoł głovą i povjedzoł:~—
460 31| do vadzenju gęba. Ale jak won wuzdrzoł mje, tej nje tile
461 31| jemu not nje beło. Ale choc won mój nolepszi druch, jednak
462 31| jednak kluczi do moji dusze won nji mjoł...~Vrocilë sę ku
463 31| duchovną. Czekavi jezdem, co won mô tu tak daleko v lese
464 31| wod żedóv. A kjej dziso Won daje vłodzę pastvjenjô sę
465 31| vojnë wupjilë sę buchą, vje Won gvesno, dloczego tak mô
466 31| tich jezór i lasóv. Wumarł won v sodzë pruskji, ale pochovani
467 31| dołbem so głovę wucąc, że won be jegomoscë wukreł tak,
468 31| marsz wo Matce Boskjj, co won go groł v kompanjiji do
469 31| mom, kjej le chcę. A jak won zvabjoni mje kanje na woczë,
470 31| njeboszczik wojc jesz żeł, to be won vas, jegomosc, tak zchovoł,
471 31| wukrivoł na jezerze. Ale won ju nje żije a jego krijovkji
472 31| przëvikłszë do nji, ale won mô statk i rozum za naju
473 31| Remus dopjeru movjił, że won vje krijovkę krola jezora
474 31| krijovkę krola jezora i że won ksędza v nji wukrije.~Na
475 31| nalezlisce krijovkę wojca, cze won vom ję povjedzoł?~— Povjedzoł —
476 32| vjidzoł rebackji lud. I won ję vjidzi!~A kjej jesma
477 32| ruszëc z molu. Ale boczë: won sę daje ręką jednigo człovjeka
478 32| vëprobovanigo drucha Trąbę. Bo won, jak przërzecze tajemnjicę,
479 32| ji też nje vëdô.~— Kjej won vasz vjerni przijacel, tej
480 33| gromadze z ksędzem, pokąd won sę tacëc będze muszoł. Czasu
481 33| nji mogł vëtrzimac. Rzekł won jednigo dnja:~— Jegomosc
482 33| jiscenjô Trąbë, bo nacuż won chłop, żebe sę mjoł strachac
483 33| przë parafijnim koscele. Won cë koże zos przińsc i dô
484 33| svoji dusze, bo nadarmo won sę gvesno nje poli. I bronji
485 33| vjidu beło dosc, czetoł won svój brevijorz, a jak noc
486 33| ksędza wo to pitoł, rzekł won:~—Z tim zdzebłem vjidu,
487 33| poznac dróg, po chternich Won provadzi svjat do celu,
488 33| ludzkji woczë. Lukji z jizbë won dorobjił z deli, a wokjennice
489 33| czasem vjid nje zdradzeł. Tak won na wobje stronë vjedno vjidzoł,
490 33| tak rovno i wochotno, jak won to robji, kjej sę na długji
491 33| cemną noc. Ale czim dalij won mje provadzeł po drogach,
492 33| nich młodich lôt, ale za to won mje provadzeł bjołim vjidem
493 33| jakji duch nje vëstraszi, to won dziso nańdze, bo lepszi
494 33| worędzë nje będze mjoł. A że won chce do naju, tego won doł
495 33| że won chce do naju, tego won doł nom dziso vjédzą svojim
496 33| jô sę nje strachom. Znaje won te vszeskji knjeje, jak
497 33| gromadze vanożec po Kaszubach, won tu nalozł wod razu drogę
498 33| wod razu drogę na Glonk. Won ją i dziso naleze. Gvesno
499 33| ją i dziso naleze. Gvesno won też je v zmovje z niini
500 33| będze barzo zimko.~— Żevich won sę nje strachô. Ale vszelkjich
1-500 | 501-669 |