Chapter

 1 4 |            ji boku vërastała grebô starô chojna, jakbe sę mostem
 2 5 |        sobje:~— A może to jistnje, starô droga, chterną dovni ludze
 3 15|      Nabuchodonozorovi, kula 1vóv, starô dzekô jabłonka na mjedzë,
 4 15|            mje. Jô to czuł dobrze. Starô chata Mjichałovô, v chterni
 5 17|            Jezusem, chturen jak to starô pjesnjô movji:~—voloł po
 6 18|            nacągom novą stronę, bo starô ju nje beła pevnô. Bo skrzepkji,
 7 18|    wobracac koła, to be sę ta całô starô latarnjô mogła zapolëc jak
 8 22|             pitoł jem sę.~— Jô jem starô Julka. Ludze mje zovją proroczką
 9 22|       drzevje zakrziknęła varna, a starô Julka podnjesła głovę.~—
10 22|      spovjedzë, a dziso grzeszisz?~Starô Julka na pjerszi słova Trąbë
11 27|     pustkovjô mjedze tich Njemcóv?~Starô Marcijanna rękoma moją szeję
12 28|            tak wopuszczoni, jak na starô chojna, sadzonô przez zmarłé
13 31|          vësepelë sę kulavi Mack i starô Małgorzata, chterna z dzevotë
14 35| Mjirachovskjim, dzivnô jak zogodka starô Julka z pod Garecznjice,
15 41|            chcoł vëvrocëc na rębë.~Starô Julka wobroceła sę do mje
16 41|           rozesmjoł sę Czernjik. — Starô Julko z Garecznjice, chterna
17 41|            Vdzidzkji jezora, stoji starô chojna. Tak vjelgô wona,
18 41|            krąg vjidzec ję mogą, a starô takô, że gvesno vdarzi sobje
19 41|           koruna, njibe svjodk, że starô chojna jesz żije.~Pod tą
20 42|            beło to trzecé, wo czim starô Julka no v chacena smjegu