Chapter

 1 7 |     pokozac, jak sę puszczovkę robji, a Jeremijosz sę rozgorzeł
 2 11|     Kjej jes takji noparté, to robji, co cë sę vjidzi, ale boczë,
 3 13|        człovjek przëveknje, to robji njimi, jakbe belë kavałkjem
 4 17|       v głovje! Vje won som co robji. Wuvożtaż, zemja to je takji
 5 17|    wobrazëc nas tego njech nje robji.~Wumęczeł sę stari svoją
 6 19|    przed sądami bronji, wugodë robji i prava provadzi.~Ale co
 7 20|    potępjoną duszą do pjekła i robji takji szor. Vjidzisz të
 8 20|    takjim letkjim szumem jakji robji kosa, kjej ję założi v gęstim
 9 20|        jidze!~— Tak won vjedno robji! — wodrzekł Trąba cechszim
10 21|  vjęcij nje bojoł, straszno sę robji, kjej go vjidzę. Kożdi roz,
11 24|     godzenë!~A won wodrzekł:~— Robji to, co dusza tvoja cë koże.
12 33|       grobem stolimóv i mje sę robji straszno. Krom tego boczta,
13 33|   rovno i wochotno, jak won to robji, kjej sę na długji padanjé
14 33|        Wo to le so kłopotu nje robji, Trąbo! Na wodvodze do złego
15 41|       noc przë pjecku. Ale nje robji mje trzosku! Bo co te tam
16 41|        to sę tobje le v głovje robji. Pon Czernjik cë krzivdë
17 42|        Zdej sę na volę Boską i robji, co cë dusza koże! — tak
18 42|      to sobje z tego njick nje robji. Bo żebes të nji mjoł wukładnigo
19 43|       mje krzikało do wucha.~— Robji tero, jak wode mje vjidzisz,
20 44| Wudzirżë ducha, Vjitodłavje, i robji coc povjem. — Zdrzë noprzod