Chapter

 1 4 |            sę bojoł, żebe wona mje jesc nje dała. A bełë kloskji
 2 5 |            grzało. Mje sę zachcało jesc, alem sę bojoł:~— Może wonji
 3 6 |            mleka. A tej ma zaczęła jesc. Kjej jesma zjadła i vëpjiła,
 4 7 |           no Danjel v kuli Ivóv. A jesc mje sę chcało jak vjilkovji.
 5 8 |           gronuszk. Z jinszigo won jesc nje chcoł, bo mujego vjara
 6 8 |          retovelë wod mokri vodë i jesc delë...~Ale jak won tak
 7 9 |          je?~— Njic mje nje je, le jesc nji mogę! ~Na to wuvożoł
 8 12|          Tej jem poczuł, że mje sę jesc chcało. Wona jakbe rozumjała,
 9 13|       talerz zocerkji, a jô zaczął jesc. Njick wonji woboje nje
10 16|      Njicht cë zadarmo nje dô anji jesc anji pjic. Ko jednak muszisz
11 19|          jes czesc, ~Hańbę będzesz jesc, ~bos të voloł zlota trzos. ~
12 20|       potim jaką meslą!~Zaczęłasma jesc i pjic. Zemnjice sę rozbjegałë
13 20| Vdzidzkjigo jezora, chdze nom delë jesc i pjic. Potim wobeszłasma
14 21|            le mu wobjecoł dac tile jesc, jak le będze chcoł. Ale
15 22|           Nje chcało mję sę pravje jesc, ale żebe ji wuczinjic do
16 23|        pudzesz do nji, njech cë dô jesc.~Na te słova Leon sę zląkł
17 23|       Zjédzle som. Mje sę nje chce jesc.~— Bog z tobą. Remus! —
18 23|           mom taką noterę, że mogę jesc wod rena do vjeczora a na
19 27|         svoję robotę, żebe mjec co jesc, jednak przemiszloł wo zomkach
20 34|            sę noleżi! Dejta mje co jesc i pochadejta do robotë.