1-500 | 501-627
Chapter
1 1 | dzecinnich nożkach, chtuż tej na Kaszubach nje znoł Remusa? —~
2 1 | foliszovim sztoperczeł won tej głovą, wokretą mucą barankovą,
3 1 | a kjede szedł v perzenë, tej v kjile pocerzi Remus sobje
4 1 | vstojoł. A jak jimu beł czas, tej vzął v wobje ręce svoję
5 1 | mjasta, do vsë wode vsë, tej won bodej mjoł mavjac:~—
6 1 | woczé ludzom jidze vampsu, tej ju z rzitelni bjedë. Ko
7 1 | Remus sę wod smjechu trząsł. Tej mu tak patrzeło, jakbe sę
8 1 | kjej jem co przeskurzeł, tej jizdebnô straszeła:~— Pożdejle,
9 1 | karë i pchoł dalij boso. Tej jego woschlé nogji v szerokjich
10 1 | jimu dobrze nje wodrzecze, tej won sę może straszno rozgorzëc.~
11 1 | woborę ze svoją karą zaszedł, tej Fresza tak szarpała za svój
12 1 | Kjej ju Remusa nje beło, tej Fresza zaczęła revidovac
13 1 | cofnęła z dużą tutką v pesku. Tej sę położeła, vzęła tutkę
14 1 | skvarkji, zjedzże i tutkę!~I tej sę znovu smjoł. A gubë i
15 1 | słova wobezdrzoł sę na mje. Tej wusodł na svoji karze i
16 1 | pusceł mje i zvjeseł głovę. Tej jô ju nje czuł, co won vjęcij
17 1 | sę nama! Jak wurosnjesz, tej mjijają na wotmjanë. Jak
18 1 | sę vzął i karovoł dalij.~Tej jem go vjidzoł na kalvarijach
19 1 | vesokji szkołë v svjat, tej mje Remus vjedno przëbivoł
20 1 | lasami, jezorami i morzem. Tej ten bjedni, wobdzarti Remus,
21 1 | smjerc mu zazdrzała v woczë, tej svoje wuskłodani talarë
22 1 | svojim sposobem czas rechuje.~Tej szkolni wostavjił mje samigo
23 2 | do rękji dobri człovjek, tej ju jinszimi woczoma będzesz
24 2 | A jak jô to povjedzoł, tej Morcin jął kulac sę po zemji
25 2 | sę ze mje vëszczerzelë, tej jô sobje povjedzoł:~— Vjęcij
26 2 | ludze mje nje rozumjeją.~Tej mje sę tak żol zrobjiło,
27 2 | chleba, posmarovała masłem. Tej vzęła korunkę i wusadła
28 2 | jem ju polce wobliznął, tej jem muszoł vzerac na dużi
29 2 | zacznje bjic njedobrą godzenę.~Tej Marcijanna, rzekłszë to,
30 2 | gapa v gnot — jak to movją. Tej ji łzë przëszłë do woczu
31 2 | kavał chleba, a jak zjesz, tej zmovjima litanjiją do Matkji
32 3 | z tim zomkovjiskjem!~Ale tej mje rzekł mój Anjoł Stroż:~—
33 3 | przë gębje:~— Poj tu! —~Tej z lasa wodezvało:~— Tu! —~
34 3 | lasa wodezvało:~— Tu! —~I tej znovu zapadla ceszô, tesknô
35 3 | naprocem sobje postavjił.~Tej jem sę ceszeł, żein ji skorë
36 3 | ną korunovaną jarzębjiną.~Tej mje tak przëszło na woczë,
37 3 | jezdzec będze po vodach. Tej przëboczi sobje svjat, że
38 3 | ducha i vjerzë v svoję moc.~Tej jô woczë podnjosł na lica
39 3 | woczoma drogę przez rzekę. Ale tej jem vjidzoł, jak z vodë
40 3 | beło, że ve mje tile mocë. Tej jem nogę pjerszą postavjil
41 3 | jaż sę rozgorzę! —~Tak tej jô gvizdnął na Gnjotę i
42 4 | pevno wod cebje nje dostanę.~Tej wona zaczęła mje vadzëc.
43 4 | gotovanju na vjeczerzą. Tej wona kozała mje jesz roz
44 4 | sę stała noprzod bladô a tej czervjonô na licach. Tej
45 4 | tej czervjonô na licach. Tej zamjerzeła sę na mje varząchevką
46 4 | Kjej më sedlë do vjeczerzi, tej jô v svojim norciku sę bojoł,
47 4 | Morcin sę chvjilkę namiszloł, tej rzekł: ~— Veznjema cę, Remus,
48 4 | vłose povstalë do njeba, tej le tam jidz!~Na to naszła
49 4 | jakbe drugjich bodła. A tej też wuvożej, żebe debetk
50 4 | sobje sarnë vëdeptałë. ~Tej jô przërechleł kroku. Z
51 4 | bo jidze le małi Remus. ~Tej won woprzestoł na mali szturk.
52 4 | dalij sę bojoł i vrzeszczoł. Tej jô go ju vjęcij nje wuspokojoł.
53 4 | stronje zchodzeł na doł, tej przede mną wodemkło sę zibkji
54 4 | wodrosłanadva kraczaje nad vodą, tej volała skrącëc v gorę, jak
55 4 | kjej przëpłinąłë krotko, tej jem vjidzoł, że to kołpje
56 4 | Przëpłinęłë wone krotko do brzegu. Tej zaczęłë mje sę dzevovac.
57 4 | zaczął wujadac mój Gnjota. Tej zaczął wobskakivac vkoł
58 4 | mje clicol przërechłëc, a tej vëbjegł na przodk.~Tak żesma
59 4 | wodbjegnjesz wod bedła, tej woboczisz! ~Ale Gnjota le
60 4 | krovka: jak wodbjegnje, tej ję muszi navrocëc. Tak won
61 5 | wostoł i dovoł boczenjé. Tej jem sunął do lasa.~Rosa
62 5 | podnjebju svjeceł złoti krziż. Tej jem wuvożoł, że to będze
63 5 | kjej jem zdrzoł dłużij, tej tam stojoł napoł zakopani
64 5 | a kjej jem go vëdobeł, tej na spodku bjelełë kavałkji
65 5 | vzął kamiszkjem drapac. Tej sę pod tą czorną skorą zaszkleło
66 5 | jem ju zchodzeł z gorë, tej mje njico zemnigo v jikro
67 5 | Jak ma vëlecała z lasa, tej jô sę doznoł, że beło zle.
68 5 | bedło vënekoł ze szkodë, tej won minął Gnjotę i mje i
69 5 | las, njick nje rzekłszë. Tej Gnjota vcignął wogon i na
70 5 | jakbe probovoł ji gjibkoscë. Tej won zavołoł:~— Gnjota, pojle
71 5 | Jak won z njim skuńczeł, tej won przëstąpjił do mje i
72 5 | com cë mjoł przësądzoné!~Tej won mje czapnął, jak przode
73 5 | mjarę. Jak won mje pusceł, tej jô podł na zemję i vjidzoł
74 5 | to jô:~— Pojle tu, Marta!~Tej wona naszła, postavjiła
75 5 | njimogł njijak wuleżec. Tej jem so z bjedą pomogł na
76 5 | spravjedlevje zasłużeł. Tej wona pitała:~— A boli cebje?~—
77 5 | szvernot! Ale to minje. ~Tej wona na mje vezdrzala i
78 5 | i kąsk gnotë rozruchom!~Tej wona przënjesła nen pręt
79 5 | wodeszła z prożnimi dvojokami, tej jô sę zaczął kulac. To mje
80 5 | lasu vëchodzeła na pole, tej jô ju gnął, choc kąsk chromo,
81 6 | mô njico do povjedzenjô.~Tej jô szedł. V czeladni jizbje
82 6 | spędzała do stanji i chat, tej jem so rzekł:~ — Tero vnetk
83 6 | chdze nen Straszk mjeszkô! ~Tej jem jedni njedzele vëpatrzeł
84 6 | jem przëszedł do sebje, tej Marta stojała nade mną i
85 6 | mleka, a jak jem vëpjił, tej krąceła głovą i rzekła:~—
86 6 | rączkę v ręce wotrzimała, tej wona mje vepchnała do jizbë,
87 6 | dovoł krovom v chlevje, tej przë mje, jak łaseca, kanęła
88 6 | gordzelë, jakbe chcoł kaszlac, tej nabroł dechu i jął vëbjijac
89 6 | szturk jesz v njim brzęczało, tej długji bjegas jąl sę zibotac
90 6 | chleba i gronkjem mleka. A tej ma zaczęła jesc. Kjej jesma
91 6 | kark, kolana i łopatkji, tej mje zazdrzoł v zębë i rzekł:~—
92 6 | beło njiżodni tajemnjice.~Tej Mjichoł medetovoł całi szturk
93 6 | Mô wono porvoz? — Nji mô! Tej njetile krovë, ale anji
94 6 | muszoł wuczëc szlabizovac a tej stavjac literë na tablicë.
95 6 | vołtorzu ze mje sę smjeją.~Tej ksądz proboszcz litoscevje
96 6 | szła vedle naszigo jezora a tej przez las i mostem przez
97 6 | jô ji doł rękę i Dalibog. Tej wona ze mną szła.~Nen łupk
98 6 | brzegu pusceł na zemję, tej wona mje nje pusceła za
99 6 | naszłasma na dużą drogę. Tej jô vjidzoł, że pokuńc ti
100 6 | katejzemu i Historiji Svjęti. Tej jô razu jednigo rzekł do
101 6 | Jakuż be to mogło bëc? ~Tej jô ji vëłożeł:~— Boczë:
102 6 | będze mjoł lôt wosmëdzesąt, tej mu broda wurosnje jaż do
103 6 | go na vjeczerzą krajała, tej Morcin mruczoł i nje jodł.
104 6 | Mjichoł i sę vëszczerzoł.~Tej wona:~— Chtuż to smje davac
105 6 | jak go dosc wobezdrzała, tej cesnęła go na zemję i vëburkła
106 6 | jak wona głosno płacze.~Tej Mjichoł do mje rzekł:~—
107 7 | z nji strzelac nawuczet. Tej jô sobje doma zrobjił poszczovkę
108 7 | kamiszkji szlë kuka lolu. Tej jô so vzął za cel pjec Nabuchodonozorovi,
109 7 | kapelusz, na kjiju vsadzoni, tej jô sę czuł i vjedzoł, że
110 7 | timu przëzdrzoł wuvożnje, tej jeni vjidzoł, że mô głovę
111 7 | Straszkovi, czë jcgo lam nji ma.~Tej vëszedł so na woborę. Ale
112 7 | jem mu vezdrzoł v woczë, tej jem sę bezmała nje verzasł.~
113 7 | reszce je wukleszczełë. Tej słonuszko sobje znovu nové
114 7 | chorągvjami i trąbjenjim. Tej jô taką moc czuł v sobje,
115 7 | spjonkji na wuzdze jego konja, tej jô zesunąl z mjedze, przeżegnoł
116 7 | sę i mu zastąpjił drogę. Tej koń — a beł to jistni vjelbłąd
117 7 | pasem narżnąc a cebje njima.~Tej bodnął szkapę wostrogą i
118 7 | nje żdej, jaż sę rozgorzę!~Tej znovu bodnął konja. Ale
119 7 | mogł nigo worzla rozeznac, tej jcin vëpusceł kam prosto
120 7 | strzelba vëpadla na zemję. Tej won zchileł sę bokjem jak
121 7 | Ale jak jô fiovsodzoł, tej jô mjerkoł, że mje scągô
122 7 | dzękovoł Bogu za dobëcé. Tej jem przestąpjił do leżącigo
123 7 | jesz v żëcu nje vjidzoł. Tej wukląkł przë Golijace i
124 7 | rąk svojich nje vëpuszczą.~Tej mje poł bochenka chleba
125 7 | sę vzął na tim pustkovju?~Tej nen njibe knop sę rozesmjoł
126 8 | trzëdzenni prize vëbavjiła, tej vzęła mje do jich chałupë.
127 8 | przërzuci pjekjelni wogjiń tej na ten roz Smjercë botë
128 8 | roz Smjercë botë kupjisz.~Tej Marta dała mje gronk mleka
129 8 | nen Czernjik sę zjavji, tej bez njeszczescô sę nje wobjińdze.
130 8 | przestąpjisz do svjęti spovjedzë.~Tej so Mjichol postavjił svjeczkę
131 8 | przebjeroł pjąté Przikozanjé, tej won rzekł:~— Boczë, knopku,
132 8 | wobeczaju.~Jak ma beła przëjęti, tej ksądz naju poczestovoł v
133 8 | przëvjozł skopa setigo. Tej go jegomosc też zaproseł,
134 8 | Mjichoł kąsk pomedetovoł, tej rzekł:~— Volô Boskô! Komu
135 8 | svoji dużi ksęgji wuczeł. Tej i Marta svoję cliovę wopatrzivszë
136 8 | wotrąbję na zbłądzonigo. Tej jô vstoł i rzekł:~— Jô pudę
137 8 | vëszła na przededvjerzé, tej na svjece beła kurzatva,
138 8 | las i tam wusadło ceché, tej ma wobaji nasłuchivała.
139 8 | v stronę rzekji. Pojma! Tej ma szła vedle brzegu i vołała.
140 8 | zotor. A żeli to je Pokusa, tej njech wustąpji v Jimję Wojca
141 8 | i Sena i Ducha Svjętigo!~Tej sę przeżegnoł a jô z njim.
142 8 | znovu wuszła kavałk drogji, tej Mjichoł podnjosł rękę nad
143 8 | i zavołoł:~— Jô vjidzę!~Tej jô vezdrzoł też i vjidzoł:
144 8 | rozeznac postaceją ludzką, tej jem vołoł:~— Stój! - Stój! —~
145 8 | vołoł:~— Stój! - Stój! —~Tej to mje rovnak wuczuło i
146 8 | kjej ma ju naszła na sę, tej jô sę doznoł, że to beł
147 8 | Wutonąłbes bez retunku. Tej żid Gaba wodrzekl:~— Njech
148 8 | żebe mu sę krev rozruchała. Tej wotvorzeł svój tłomok (a
149 8 | tłomok (a kjej jem sprobovoł, tej dzivno mje belo, że takji
150 8 | gronuszku mleka zagrzała, tej mu v komorze wuszekovała
151 8 | jak vjechc nadlotivała. Tej wobroceł sę do Martë i vëcignął
152 8 | nje chcoł anji słuchac, tej sę żid wobroceł do Morcena:~—
153 8 | jak sę napłacze do negji, tej sę pitô:~— A wod koguż to
154 8 | nabelë tę cudovną ksążkę?~Tej sę vszescë vëpjerają, że
155 8 | żedzë dostelë za dużé prava. Tej jô, żid Gaba, przëszedłbem
156 8 | talara a jô vzął ksążkę. Tej jem vjidzoł, jak Marce sę
157 8 | do ni stążkji. Dodoł iem tej żedovji jesz resztę moję
158 8 | czas wobjavji z łaskji, tej gvesno nje na to, żebe to
159 8 | palacu przez wobmovę ludzką.~Tej jô so wudboł, że ję będę
160 8 | jizbach ludze vjid pozapolilë, tej jô zachodzeł do Mjichałóv.
161 8 | Mjichała pobudzała do smjechu. Tej Marta, choc ji kulavo szło
162 8 | ju mocko chrapjec zaczął, tej Marta zamkła ksążkę i rzekła:~—
163 8 | jem pozdrzoł po scanach, tej vszetkji Svjęci ze scanë
164 8 | korunę i berło v szufladę, tej je le człovjekjem, jak ma
165 9 | czetałasma ksążkę wo Genovefje. Tej wona sę skuńczeła. Potim
166 9 | wumjoł bezmała na pamjęc. Tej jô wuzdrzołv ksężecovim
167 9 | Marcijanna wostała doma, tej i jô wostac muszoł, bo wona
168 9 | i vrzuceł jim wobroku, a tej vzął jem sę v drogę: Noprzod
169 9 | jarzębjinę pod lasem, a tej v las ku zomkovjisku.~V
170 9 | botë i przeszedł brodem. Tej zaczął jem pomału spjinac
171 9 | vjidzadła dzecinnich lôt.~Tej jaż mje sę czężko zrobjiło,
172 9 | Pjes szturk zdrzot na mje, tej vëvjijającë tepą, wodlecoł.
173 9 | v gorze na zomkovjisku, tej stojała przede mną tak krotko,
174 9 | nogoma wuderzeł wo zemję, tej podnjosł woczë i rzekł:~—
175 9 | Jakjem skuńczeł z movjenjim, tej krolevjonka rzekła:~— Vstanji! —~
176 9 | moji wudbë ji noleżało. Tej jem znovu do nji przëstąpjił,
177 9 | sę zamjenjiła żona Lota. Tej jem podł, jak długji, na
178 9 | Jak przëszła njedzela, tej jô z Martą szedł do Lipna
179 9 | Jakżesma zaszła przed koscoł, tej nom chvjilkę żdac beło na
180 9 | stracę duszę i zbavjenjé!~Tej wona mje chiże vcignęła
181 9 | woko moje nje rozeznovało, tej mje zaczęła trząsc wogroszka,
182 9 | wona ju nje przińdze!~I tej szedł jem v doł.~Po rzece
183 9 | stojalë małé plutë vodë, tej naszedł jem sarnę. Nje wucekała
184 9 | krevji za spori talerz, tej zavjązoł i kozoł legnąc.~
185 9 | skjidłim na moji głovje. Tej takji słova procem moji
186 9 | zbladła i s ęprzeżegnała. Tej długo na mjë zdrzała, jaż
187 9 | przëlgła do mje wod wurzasu. Tej zaczęla mje, gcbą przë mojim
188 9 | A kjej jô sę nje ruszeł, tej wona znovu.~— Ach, z jakjim
189 9 | le v zmiłovanju Boskjim.~Tej wobjema rękoma wobłapjila
190 9 | płaczu.~A jak sę vëpłakała, tej movjiła szeptem:~— Dovjedz
191 9 | vjidzała, żem wodemknoł woczë, tej przez łzë wusmjecha sę do
192 9 | jô ju przëszedł do sebje. Tej jô sodł, be zeblec botë
193 9 | vjidzało, że ju jidęv rzekę, tej sę mocko chveceło moji szeji
194 10| to sę chvjilkę namiszloł, tej rzekł:~— Jô cë wuczinję
195 10| jak płoszedło v kapusce. Tej nje bjerzë so do glovë njick
196 10| kjej jem vëtirzeł z lasa, tej nje folgovoł jem, z czego
197 10| jaż będze po vszetkjimu. Tej szedł jem do koscoła. Ksądz
198 10| wobjema rękoma spjikji. Tej naszłë mje takji meslë:~—
199 10| mje kozoł povoznjik zlezc. Tej przëszła służba i mje vzęła
200 10| Ale jak kozała, tom pjił. Tej wona pogłoskała mje po głovje,
201 10| Kjej znovu szło z gorë, tej strzimivoł jem voz a na
202 10| vjem. Jak to nje pomoże, tej będze z njim trzeba do doktora,
203 11| zamkło woczë do spjiku, tej noc v noc njico wobłazeło
204 11| jaż wono letko skrzepjało. Tej znovu na chvjilkę sę statkovało
205 11| robotë a noc do spanjô!~Tej to sę na chvjilkę wustatkovało.
206 11| przevroceł, żebe spac. Ale tej to vlazło jak kot na moję
207 11| A cuż të mje radzisz?~Tej to chvjilkę beło ceché,
208 11| wuchvacivszë, trzimoł go v gorscë.~Tej to znovu zaszemarzeło vkoł
209 11| i Sena i Ducha Svjętigo!~Tej vëszukoł jem so krzosedło
210 11| A kjej jô zaczął bjic, tej robjił sę takji grzem, jakbe
211 11| Kjej jes zaczął, Remusu, tej dokonej robotë, chocbe Zlé
212 11| sedzi, co cę kuseł. Njechże tej, v balce wugrądzoni, nje
213 11| v drżenjovatim drevnje.~Tej jô zanjosł sekjerę na vjerzesko,
214 11| jak długo cë go zbędze?~Tej vzął sę i sodł na przevroconim
215 11| i sprochnjałigo gnota. — Tej jesz są chorosce, co z dopuszczenjô
216 11| Długowon znovu zdrzoł na mje, tej przëstąpjił krotko i povjedzoł
217 11| spovjedzë i vëlekuj duszę, tej wo lekovanju cała jesz będze
218 11| słabim i chorim na smjerc.~Tej zaczęlë parminje słuńca
219 11| Kjej Wofjara sę skuńczela, tej jem kląkł przë spovjednjicë.~
220 12| nocą vanożeł po woborze. Tej zavjitro mje wołov leżol
221 12| długom le so vdarzëc mogł. Tej jô so chdzeroz pomesloł:~—
222 12| moje vëzbełë vszetką sełę. Tej mje beło vstid, że bez robotë
223 12| ale nje rzeklë njick). A tej jesz mje skrë szlë plecoma,
224 12| rozumje! — wodrzekł Mjichoł. Tej pomedetovoł kąsk i tak povjodoł:~—
225 12| A kjej vëbjije godzena, tej won som nen Strach wodnekô.
226 12| rzekji i veszła na łavë, tej won sę stanovjił i rzekł:~—
227 12| ma zaszła na pustkovjé, tej jô ju vszetko vjidzoł jak
228 12| jakbe mje chcała wudusëc. Tej znovum beł v koscele, jak
229 12| vołtorza. A kjej sę ju vracała, tej jem chcoł vëskoczec jak
230 12| strzimało i zavołało moje mjono.~Tej jô przëszedł do sebje i
231 12| złotigo mjecza pod jarzębjiną!~Tej jô znovu bjił sę z nimi
232 12| vszetkji stronë. Kjej jem tej vëszedł na kraj, sedzało
233 12| potcevé lica Marcijannë. Tej jem poczuł, że mje sę jesc
234 12| AIe jak jem roz strzimoł, tej chorosc vëszła ze mje do
235 13| dobetk do checzi i do woborë. Tej vzęła i zasepała smjegjem
236 13| dzegvjił svój wobrok v stanji, tej ludze wodpoczivelë przë
237 13| spjevanjim, rod godoł wo vojnje. Tej Marta zatchnęła svjeżą drzozgę
238 13| kjej jem ji dzękovac chcoł, tej wodgornjała ręką i movjiła:~—
239 13| pełną vjichru i żałoscë. Tej jednak spomnjenjé z popjołóv
240 13| woboczëc, co to znaczi, tej i jezoro szkleło krevavo,
241 13| mom co vdarzëc, kjej jem tej beł jesz dzeckjem przë pjersë
242 13| bąble na ręku wod woranjô — tej kuńc svjata będze blizko.
243 13| Svjętigo Pjotra i Pavła, tej panji wobzerała svoją spiżarnją,
244 13| dłużij! — pomeslołjem sobie.~Tej szedł jem prosto ku nim
245 13| poznac komin pustkovjô.~Tej jem sę vzął i vstoł.~—Gvesno
246 13| vasążka, krzikało, szkalovało. Tej vjid latarnji zniknął mje
247 13| to sztot przemiszlivoł, tej vezdrzoł na mje i rzekł:~—
248 14| zkąd to klepanjé szło, tej bem beł malovjele wupodł
249 14| durami v gnocannich licach. Tej kręck gvołtovni porvoł ję
250 14| trampkji i varząchevkji. Tej wostavjiła mje samigo, a
251 14| veszedł na stopjenje v gorę, tej jem wuzdrzoł pod wustrzechą,
252 14| godką kaszubską a nje cuzą.~Tej nje żdającë, jaż co rzekę,
253 14| poduszkach i chvjilę woddichoł, tej znovu zaczął movjic:~— Zdrzë
254 14| chcelë jim svobodë dac. Tej ludze chvitelë za bronją,
255 14| porę lôt szła krev ze mje. Tej znovu sę stanovjiła, żem
256 14| ku reszce vjerzchu vodë. Tej na njich wusadnje zemja,
257 14| vjetvjach. Kjej sę wodezvję, tej sę smjoc będą, a kjej jich
258 14| jezdzec będze po vodach. Tej przëboczi sobje svjat, że
259 14| naleze. Sztot won milczoł, tej zaczął z nova gadac.~— Komu
260 14| vątpjach. A jak vstoł z łożka, tej ju szandarzë vszędze mjelë
261 14| chłopku, besma pogadała! Tej zaczął mje wopovjadac tak:~—
262 14| Kjej jem sę tego doznoł, tej wuvzął jem sę napjisac nasze
263 14| kjej cë nje delë vjidu! ~Tej znovu sę smutno wusmjechoł
264 14| sę jak wod żevigo vęgla. Tej zaczął mje tak povjadac:~—
265 14| woboczę kvitnącigo sadu.~Tej podnjosl że stołu zvinjęté
266 14| naszich i spolą sovë i sępë. Tej vińdze z chvałą zapadłi
267 14| jem szedł na vjeczerzą, tej letkji vjater jął potrząsac
268 15| woprzestelë tim traktem chadzac, tej uwonji pevno ktemu mjelë
269 15| starodovną drogę v lese, tej ju cemnô tam sedzała noc.
270 15| rzozą wognja pochodnji, tej mje beło, jakbe nad tim
271 15| zmjerkovelë. Kjej kavałk wuszlë, tej jem sę chiże spinął po przidkji
272 15| v woczë długą chvjilę i tej rzekł:~— Bjej! Bo zdrzë:
273 15| jem sę złączeł z naszimi, tej Mjichoł sę przëbliżeł ku
274 15| Filipje bulvë mjelë zasadzoné, tej jô poszedł v svjat. Novi
275 15| mje wodgrodzoł wod svjata. Tej jem vstoł, przeżegnoł sę
276 15| z blizka granjé rzekji, tej jem sę bezmała że nje vërzasł.
277 15| mosz njikogo na svjece.~Tej dreżącimi palcoma rozpjęła
278 15| sę vëplakała dosc tile, tej wona wode mje wodstąpjiła
279 15| szemarzącą v zelenjiznje, tej jesz chvjilami jak krev
280 16| ma sobje naszła krocij, tej żid na svój sposob pochvałeł
281 16| Jak sę wuspokojił kąsk, tej zaczął krzikac:~—A! To të
282 16| zdrzoł mje długo v woczë, tej położeł mje rękę na reminju
283 16| jankorka wominęła i jô sodł. Tej won vjidzącë, że jô sę wuspokojił,
284 16| nachodzeł przez długji lata. Tej poprosisz pana szkolnigo,
285 16| jinszé a jastrzib jinszé.~Tej won mje jął wuczëc mojigo
286 17| vëszło vesoko na połnjé. Tej stanovjiłasma sę v gęstich
287 17| lecirzem v ręku trzecigo. Tej jô ju nabroł cerplivoscë
288 17| jednigo vëpjic!~A jak vëpjił, tej rzekł ze smjechem:~—Nje
289 17| dobrą volą to nje beło.~Tej całą chvjilę pozeroł na
290 17| vjidnji, bo jak młiń stanął, tej zemja woprzestała rodzëc.
291 17| bjałkę, be povjodała bojkji. Tej wonji vszescë wobstąpjilë
292 17| przënomnji wod potopu — bo tej sę vszescë ludze vetopjilë —
293 18| vëszczerzała jakbe sprochnjah zębë, tej rzekł:~— Mom dlo naju norcik
294 18| i kanona zeza szańcë. A tej jesz tvoje dużé pjęsce i
295 18| abo ję vëszkalovac. A cuż tej? Zomk gotov po takji wobrazë
296 18| le takji szor czuc beło.~Tej jem wodsapnoł, przeżegnoł
297 18| zveczajnô ludzkô notera.~— No, tej jô nje vjem co na to rzec —
298 18| to beł chłop.~— Czemużes tej sę tak wurzasł i reczoł
299 19| Kjej jesma z Trąbą zaszła, tej jego prosilë, be wostoł,
300 19| vëszkalovał. Beł też i Trąba. Tej nen stari rzekł:~— To je
301 19| szarpac:~— Cuż cë je Remus?~Tej to vszetko zbladło i vjidzoł
302 19| Czernjik sę z njimi przëvjitoł, tej zaczęlë korbac godką, chterni
303 19| papjorze. Sztot pjisoł, tej znovu szvargotelë, potim
304 19| A jak wobaji podpjiselë, tej pon Czernjik vzął i pjoro
305 19| nopjerv przëzdrzoł z wuvogą. Tej rzekł do Czernjika:~— Zkąd
306 19| gębę wotvorzeł i sę smjoł, tej tę całą pjęknosc jakbe złi
307 19| vojsko tvoje rozbjił v rzępc.~Tej rozprisnje v smolnich skrach~
308 19| Na to skarnjô mu zbladła. Tej zalecała czervjono jak krev,
309 19| wodpovjedzalë mu vivatë. Tej Czernjik pozdrzoł na mje,
310 20| tak: Jidą krziżovi dnje. Tej z całich Kaszub zbjerają
311 20| dostanjema do Koscerznë, tej tam będze takô gromada ludztva,
312 20| sposobu. Ale kjej jô dorosł, tej jô ju nje żdoł jaż mje durë
313 20| dolą vanożącigo muzikańta. Tej zaczął dmuchac v wogjiń,
314 20| detkóv przë sobje?~— Mom.~— Tej vszetko je v svojim porządku.
315 20| pobjeżema, jaż won sę skuńczi. Tej le kavałuszk wotvarligo
316 20| chcą z krovą na jarmark, tej wonji muszą ję przez vodę
317 20| vëchiloł sę na podnjebju, tej jô ju rozeznoł dobrze przed
318 20| mocko nją potrząsającë. Tej rzekł:~— A të bes też rod
319 20| dim jął strzikac ze sana, tej załiszczelë czervjoni płominje
320 20| jak ten wogjiń wupadnje, tej nalezema pod vęglami krolevską
321 20| chterną sę będzema roczeła.~Tej wusodł kole nas na zemji
322 20| czestuje!~Jak przepjilë do mje, tej jô podzękovoł i wodmovjił.
323 20| jak ten wogjiń wopadnje, tej z pod kaminji vëdobędzema
324 20| młińskjigo na doł v rzekę cesnął. Tej bełasma na litkupje v Zvadze,
325 20| Zvadzkji podpjisoł kuntrakt, tej j przëskoczeł Złi Duch,
326 20| poprovdze. A jak skuńczeł, tej sedzałasma cah szturk cecho.
327 20| wuspji go sama smjerc...~Tej vëcignął rękę ku polarni
328 20| nagromadzeł vszelkjigo bogactva. Tej przejachoł czołnem i sę
329 20| brzegu. A jak naszło dzevczę, tej vzął je ze sobą i beło jego
330 20| ludze nazevelë Lelekovnjicą. Tej mjałasma przezpravë z Krziżokami,
331 20| Ale jak naszlë Prusocë, tej ti naju scesnęlë jak wobręczą.
332 20| maszina jich też roz woszukô i tej wonji sę mocko przerachują.
333 20| szczekanjé psa na woborze. Tej mje przëszlo do głovë, jak
334 20| bjegjem rovnim i cechim. Tej moja pamjęc zgasła i jem
335 21| wurodzeł, ale jak przezdrzo tej vjidzoł przez dębovi del.~
336 21| nad mjastem vjeżą koscoła, tej vaspon sę stanovjił i rzekł:~—
337 21| Ale jak vjeczor kanął, tej jô szedł smjało na mjasto,
338 21| Lipnje wu svojigo szkolnigo, tej wonji cë le termin przësłac
339 21| a jô cę wochronję... A tej rzeczë krolovji jezora,
340 21| nje chce jich wodsedzec, tej njech sę chronji!~To rzekłszë,
341 21| pudło beło na głovę spadło.~Tej szedł jem dalij, jaż mje
342 21| Kapelmester vëjął klarnetę z gębë. Tej jô vjidzoł, że jimu z kożdigo
343 21| svojigo głosu czuc nji moglë. Tej długjimi krokoma vësadzeł
344 21| kalvarijskjich karku nje strącisz, tej të dejadej po smjercë smażeł
345 21| butelka stojała prożnô. Tej zażądelë novą. Ale kanął
346 21| Jak ma bëlë na wulicë, tej won sę pitoł:~— Zeli mosz
347 21| szedł jak njemi wokoma mje, tej povjedzoł:~— Tës go napotkoł.
348 21| chvjilë wo mojim njeszczescu, tej vjidzę czorné woczë, czorną
349 22| wodpuscë na Kalvarijach. Ale tej wonji szlë vgromadze trzimjącë
350 22| przińdze tvój tovarzesz. Tej jidz z njim a rechlij nje!
351 22| Mękę Pańską. A lud spjevoł. Tej Matkji Boskji postacejô
352 22| dzivni zib szedł przez kosce.~Tej na drzevje zakrziknęła varna,
353 22| vjes. Jak cę nje wuzdrzelë, tej rozpitivelë sę wu ludzi,
354 22| wod Borzestova jidącich, tej dovej boczenjé. Żeli szandarovje
355 22| szandarovje sedzą v karczmje, tej będzesz groł pjesnją wo
356 22| abo i vanożą po drodze, tej zagrosz pjesnją wo svjętim
357 22| vjidzec spodné deskji voza, tej wonji na spodk vpakovelë
358 22| poddani,~A co prędzej po tej nędzej na volnosc wyjdą... ~
359 22| jeden z njich, choc jem tej beł knopem mołim i słabim.
360 22| przeszyła ~I granaty od tej szaty odpadac zvykły... ~
361 22| Pannë Mariji Matkji pas! Tej zakrzikną sovë v strupjałich
362 22| wostrożno łeb, słuchoł, tej vstoł i woblecoł z głosnim
363 23| Choc beła to prożno robota. Tej vzął i vëdobeł kuferk pannë
364 23| przenjesesz naju kobjołkji, a tej pudzesz do nji, njech cë
365 23| wonji ze Stachem wodeszlë, tej Leon vëdobeł z voza dvje
366 23| zchovoł to v svoje kjeszinje. Tej z vjelgą starą wobvjązoł
367 23| rozłożeła sę. Kjej ma naszła, tej z jedni stronë sedzało kjile
368 23| scignął mje też na sedzączkę. Tej woparł plece wo płot i tak
369 23| cecho wod wucha do wucha. Tej podol mje porę jôj i rzekł
370 23| jôj i spori gleń chleba, tej wobcarł sobje gębę i stenkę,
371 23| blizka, jak nańdze, woboczi.~Tej wostro patrzeł ku vsë i
372 23| Trąba. — Ale kjej to tak, tej nje będzece vaspon żdac
373 23| ma vëchodzeła z Luzena, tej Trąba kanął kole mje i rzekł:~—
374 24| konjach v dimje drogji, tej bełbe to norod chvalni!~
375 24| co dusza tvoja cë koże. Tej nasze mesle i nasza procô
376 24| won chvjilę przemiszloł, tej povjodoł dalij.~— Rzeczë
377 24| kjej przë knjeji vëpłinął, tej po kulë v głovje sę doznelë,
378 24| jezora bez rozgrzeszenjô. Tej vezdrzoł na mje wostro svjecącimi
379 24| będę na naszich jezorach, tej dusza moja vëzdrovjeje.
380 24| szandarom ze zębóv vëcigac, a tej won wodsami nobożnoscë veznje
381 24| norechlij policejô złapjiła.~Tej vzął mje za rękov i cignął
382 24| wodpuscë? Jak jô beł młodi, tej ma też wużivała vjesołoscë,
383 25| sę ju zabjerala v drogę, tej won naju poczestovoł kożdigo
384 25| szła lasami na Szemudę. Tej ma wobroceła v stronę pomorskji
385 25| suchigo mechu z pod kaminji. Tej jem nadstuchivoł. Jak całą
386 25| rozłożemana tvojim dachu, tej nom njeprzepadô, chocbe
387 25| cë sę chce spac, Remus, tej spji i nje zvożej na mje.
388 25| wodpoczivającë po vjeczerzë.~— Tej to ju tak przë połnocë będze! —
389 25| czuc sę dało barzo mocno, tej znovu sę woddaleło, ale
390 25| poleceł wopjece Pana Boga. Tej jem legł mjedze grobami
391 25| pjecka, a kjedem vezdrzoł, tej sedzoł vaspon przë wognju
392 25| stanovjiłë nasze krokji, tej ma ju sedzała v Lepuskjich
393 25| barzo wopoczni rosł dąb. Tej rozgarnął krze, za chternimi
394 25| nji mogę jimu lezc v ręce.~Tej ma sę posileła resztą chleba
395 25| storigo koscoła v Lesnje, tej trzimej sę mocko na pravą
396 25| jak mje vezvją do sądu, tej stanąc muszę.~Kjile dnji
397 25| jednigo z ręką na lecirzu, tej strzimom. Ale jô cë povjem:
398 25| przëszła kolij na Klarnetę, tej mu sę zachcało spac. Tero
399 25| sę po koscele rozeszła, tej jô z kamrotem Vebrem zaszedł
400 26| takjim sposobem moje tovarë. Tej pon szkolni zapjisoł mje
401 26| wonji wuvożają za wobrazę.~Tej won szedł. Le jô nje dboł
402 26| ksążkę wo svjęti Genovefje, tej mje sę vjedno przëboczeło,
403 26| jeden vibork za drugjim, tej go zamikoł i kłodł nimu
404 26| wostatni vibork położeł. Tej wonji sę zabjerelë, żebe
405 26| chternimu na jimję Trud. Tej mje v uwoczë zaszkleł sztołt
406 26| wodsunął, cobe dostac rum, tej scesnął jem pjęsc i wod
407 26| woprzestovoł nacerac pjęscami, tej jô za jego bluznjerstvo
408 26| wobronje tvojigo prava, tej natłucz jich Remus, kuli
409 26| tero założilë lińcuszkji i tej pchelë przez to vszetkji
410 26| na Lipińskjich Pustkach, tej nen starszi szandara vstoł,
411 26| złomoł? Jak jô sę przëznoł, tej mje pitelë, cze jô vjem,
412 27| vëpusceł ną vjelgą bromą, tej domë boczenjé, żebe jego
413 27| wod żądeł szerszenjovich, tej będzesz mjoł szkołę przebetą
414 27| złodzejstvo nazvje po njemjecku, tej nji ma radë.~— Pevnje, że
415 27| co sę możesz wopędzëc, tej złodzejstvo i rabunk vëzbivają
416 27| cerograf mojigo woskarżenjô. tej jô sę poprovdze muszoł nameslec,
417 27| mjoł na dregji dzeń nabëc. Tej zaszedł v tovarzestvje muzikańta
418 27| ti chvjile nje nalezoni, tej za możebnosc krzevi gębë
419 27| cerograf przepolszczilë, tej mój wobrońca Czernjik wobroceł
420 27| dobeł, bo kjej go połknął, tej go mô przë sobje a kjej
421 27| przez tłomocza przeczetalë, tej sę jesz na wurągovjisko
422 27| wodpovjedz przenjemczeł, tej sędzovje zetchlë glovë,
423 27| Chto sę v wopjekę..." , a tej notę skoczną: to jô będę.~
424 27| to vszetko sę skuńczeło, tej jô sedzoł v moji sodzë som,
425 28| kjichac muszoł abo kaszlac, tej jeden slode stojąci valeł
426 28| lepszigo nji ma dlo zdrovjô. Tej wonji mje głovę wogolilë
427 28| a jeden popichoł slode i tej ze mną pognelë na dravoka
428 28| beł ju napoł wudoszoni, tej dvuch vzęło jezdzec po mje
429 28| nade mną dosc napastvjilë, tej mje kozelë vëlezc z vodë.
430 28| womakloł głęboką bliznę na nji, tej mje sę srodze czężko zrobjiło.
431 28| żodni vjédze ze svjata, tej czuł jem sę tak wopuszczoni,
432 28| Jak ju vëgroł całą kolędę, tej doszłë mje po chvjilë cesze
433 28| Jak sę skuńczeło granjé, tej jô vjedzoł, że Trąba przezebłi
434 28| czuję i że sę njimu ceszę.~Tej znovu sztek czasu i uszedł
435 28| v tim razu go nje minje. Tej Mjichoł krom czervjoni blevjązkji
436 28| Jak sę skuńczą vjesoła, tej jô co takjigo zrobję, że
437 28| jem chveceł za sekjcrę, tej jô srodze muszoł moknąc.
438 29| kluczi zamknąl dvjerze, tej jô wuzdrzoł jizbę vëbjeloną
439 29| licami ku mje wobroceł, tej mje sę zatrzęsłë kolana
440 29| i rodu svojigo budovoł, tej i won straceł volę do żëcô.
441 29| jak przëszedł do sebje, tej rzekł:~— Movjił mje roz
442 29| jezora chvjilę rozmiszloł, tej rzekł:~— A może le nje wumjemë
443 29| sodzë.~Wodpoczął chvjilę, tej sę jisceł:~— Tero na Zoborach
444 29| spokojno i nje rzeczë njick.~Tej vëjął z pod koszule na pjersach
445 29| povjedzenjô. Jak wodpoczął, tej też zaczął movjic:~— Tero
446 29| woscidzełë na pjęc lôt sodze, tej jô rzekł do moji njevjastë
447 29| wodtąd jakbem beł wumarłi Tej jô vzął z kominka pęczk
448 29| chodzeło wo żëcé i smjerc, tej njech jedno z vas jidze,
449 29| czężor. Ale jak go popusceło, tej povjodoł dalij:~— Dovjesz
450 29| Matkji Boskji Strumjanni. Tej raptem nocą pusceło wod
451 29| ku reszce jednak pusceło. Tej letkji dmuchanjé vjatru
452 29| sedzoł. A jak jô sę zabjeroł, tej jô jesz roz pozdrzol ku
453 29| polącigo krza sejało ku mje, tej jô wuzdrzol na brzegu moję
454 29| zezibł i dostoł wogroszkę. Tej zaczął pluc krevją i proseł
455 29| dzecko do njich przëtrzimało, tej wonji wuskoczilë znovu za
456 29| mje sę z njim woddzękovac, tej pudę z vami, chdze vama
457 29| wostavjilë samigo v sodzë, tej vjidzisz co sę ze mną stało...~
458 29| sekjerę i sę z nją założeł, tej mje sę v głovje zaczęło
459 30| A jak mje dosc natrząsł, tej zaczął po woborze tańcovac
460 30| prize na lobzaku sedzała, tej Traba jął po svojimu gadac:~—
461 30| jich na Prancuzóv ponekac. Tej i cebje vëpuszczą. Le të,
462 30| kjej Njemce jidą na vojnę, tej chcą komu co vząc, czego
463 30| njechle mô svojigo za wuzdę, tej sę kozdô przemjenji na Trąbjiną
464 30| zełżesz drugjimu v woczë, tej krev cë może zaczervjenji
465 30| Kjej będze takô volô Boskô, tej jô jesz zdrov z ti sodze
466 31| mojich viborkov przekartovoł, tej jô vjidzoł, że "krolovo
467 31| jô sę nalozł na wulicë, tej wonji chiże vësunęlë naprzodk
468 31| cze nje. Bo skorno dobelë, tej zatvardzilë serca svoje
469 31| Ale jak won wuzdrzoł mje, tej nje tile gębę ale i woczë
470 31| gnjił v ni prizë pruskji, tej vzęła mje takô słabota,
471 31| jak dovnji wu szkolnigo, tej jô społ trzë dnji i trzë
472 31| vjidzoł co czornigo?~Zdrzę i tej movję do Trąbë:~— Tam sedzi
473 31| jakżesma naszła bliżij, tej postacejô z nad lasu vstała
474 31| proseł wo kavalk chleba, tej vspomnjita le uwo ksędzu
475 31| nogach. Jak naszło bliżij, tej jô vjidzoł, że jak snop
476 31| njeboszczikami wojcem i bratem.~Tej złożeła ze sebje sprzęt
477 31| że volô wojca cë svjętô.~Tej ale zaczął kąsk podkarbjac:~—
478 31| przëszedl jak noprędzij, tej le sę zdej na tich mojich
479 31| volą chcoł jisc z nama, tej go zrzeszonigo postronkami
480 31| zamesleł i po chvjilë rzekł:~— Tej ju njick jinszigo, le będę
481 31| zvabjoni mje kanje na woczë, tej më go z Remusem veznjemë
482 31| na te pola, lase i vodë, tej mje sę zdovało, że tam na
483 32| pragnął przed skonanjim. Tej ma z matką przënjesła go
484 32| czekavoscą cemną lukę wuzdrzała. Tej pokozała na vpuszczoną wod
485 32| Kjej woczë kąsk przëvekłë, tej jem rozeznoł, że podłoga
486 32| jinszi sprzęt kuchnjovi. Tej tam jesz bokjem scanë stojało
487 32| poprovdze krijovka krola jezora, tej mje go sę srodze żol zrobjiło,
488 32| a jak jem je wodemknął, tej sę stało vjidno, jak v kożdi
489 32| dvjerkji a jak je wodemknął, tej za njimi wotmikałë sę małi
490 32| won vasz vjerni przijacel, tej mje to nje boli. Bo wuvożce
491 32| luka nad vjelgjim kaminjem, tej Trąba przëszedł z vimovką:~—
492 32| Trąbje dodała dzirżkoscë, i tej po jednimu spuszczełasma
493 32| lukę. Noprzod szedł jem jô, tej Trąba, trzimająci sę mojich
494 32| trzimająci sę mojich trokóv, tej ksądz a panna Klema wostatnô
495 33| pozerô na njego z wuvogą, tej povjedzoł:~—Trąbo! Kjej
496 33| Kjejbe strzeleła dva raze, tej to znaczeło njeprzelevkji
497 33| vińsc z jomë na svjat Bożi. Tej ma vëszedłszë, z vesokjich
498 33| zorzevje z vjelgą starą i tej veszłasma do naszi jizbë,
499 33| dojachalë naprocem jałovcóv, tej zavrocilë wostro ku Glonkovji.~—
500 33| nasze dvjerze na svjat. Tej wodemknał jem go, be sę
1-500 | 501-627 |