Chapter

 1 1 |         wudbę mjec lepszé żëcé. Zamjast vanożëc po svjece, mogł
 2 1 |       mogł vëmovjic literë "r". Zamjast "r" movjił won "j". Chcoł
 3 3 |     społ, pestko przegrzeszonô, zamjast nekac bedło do dom!~A kjej
 4 4 |        mosz, żeli będzesz społ, zamjast pjilovac dobetku. ~To beła
 5 7 |    mockom sę zdzevjił, kjej jem zamjast Martë wuzdrzoł knopa, mjejszigo
 6 8 |       pozloconi karece jezdzec, zamjast czapac nogji czapem zemskjim...
 7 14|         dzeje naszigo ludu, ale zamjast njich muszę cë zlecëc bojkę.
 8 17|         nasz pon porvoł harap i zamjast na njego zamjerzeł sę na
 9 19|    vëwobrażenjim Grifa, chturen zamjast telnich szper stojoł na
10 23|         na njego vpodł:~— Belo! Zamjast nadskakivac dzevczętom,
11 34|     jinszi przënosilë, że bodej zamjast naszigo, zabrelë do sodze
12 34|    njego, cobe jego aresztovelë zamjast naszigo ksędza. Pitom sę
13 34|      talarë straceł. Tej sędza, zamjast mje je vëpłacec, kozoł je
14 38|         vroceł do cebje z gębą, zamjast pod przërodzonim cnjikjem,
15 38|     przed burzą i grzemotem. Le zamjast zachmurzałigo njeba nad
16 40|         przëkrëti siceną morską zamjast słomë. Pod dachem vjisałë
17 40| stvorzeł i woporządzeł. Ale jô, zamjast na ten pjękni kraj, vjedno
18 42|     vëtłukł i cebje przez wokno zamjast przez dvjerze — jakbe sę
19 43|   zaszkli vesoko na ti Bożimęce zamjast smutku i bolenjô vjid szczescô