Chapter

 1 3 |              Skorno zatrzęse głova, sto zvoneczkóv zabrzęczi. Vjidzisz,
 2 8 |    rozumjeją.~— Njech mu Pon Bog dô sto lôt żëcô i rozvjąże mu jęzek,
 3 8 |           sę stało, kjejbe nje won. Sto lôt njech żije! Co movję?
 4 9 |           małé a tak dalekji, jakbe sto lôt minęło wod tego czasu.
 5 12|            Na głovje mjało muckę ze sto zvoneczkami. Smjałë sę jego
 6 12|             gęba. Zatrzęsło głovą a sto zvoneczkóv zabrzęczało.
 7 17|     potrzeba pocechë, bem strzimoł! Sto krokóv wod checzë veznę
 8 22|           Tam na levą rękę, jakjich sto krokóv, stoji na karczma
 9 25|       gorzołką, a të nje przëjął. — Sto krokóv wod checzë jednigo,
10 27| spravjedhvoscë. Ale mjij le za sobą sto chłopóv z kjijami abo vojsko
11 27|            bo nji mosz za sobą anji sto chłopóv z kjijami anji vojska
12 29|             tim razu jô, chocbe mje sto kęsich psóv na pjętach sedzało,
13 35|            na plecach, a krotko poł sto lôt służę tu przë tim koscele,
14 36|        tvojim długjim tovarzeszu na sto mil poznołbem Kaszubę. Ale
15 36|            vjele mil, a pod njim je sto pjąter, pełnich djobłóv
16 38|            Na głovje mjała muckę ze sto zvoneczkami. Snijalë sę
17 42|            mjała muckę czervjoną ze sto zvoneczkami. Bez woprzestanjô
18 43|             jidze burzô, jakô le co sto lôt spodô na ten nasz jezorovi
19 45|             tego zomku roz jeden na sto lôt i prosi, be ję przenjosł