Chapter

 1 8 |         zęboma. Bo za niim, jak psë za dżadem, jidą slode gorz,
 2 11|      wokjenko zaczęło jęczec, a psë jęłë wujadac, jaż jô mesloł,
 3 11|     rzekł:~— Bog z tobą, Remus! Psë dziso v nocë wujodałë i
 4 19|  bjołimi zęboma, bo za njim jak psë za dżadem jidą slode gorz,
 5 19|        cnotę, njicpote, ~zjedzą psë, zjedzą psë '~Nje vjem,
 6 19|   njicpote, ~zjedzą psë, zjedzą psë '~Nje vjem, zkąd mje sę
 7 20|      żijesz, to wona z jinszimi psë posô.~Vestchnąl Trąba i
 8 20|       może i żëcé, kjej ne kęsi psë pruskji wobłavę na mje robjilë...
 9 21| wodpustach spjevô. Żeli ne kęsi psë poznają krola jezora przez
10 23|       całich Kaszub, że te kęsi psë zvątpją wo nalezenju cebje.
11 24|       vjedno movję: Dovno be cę psë zjadłë, kjejbes nji mjoł
12 34|    drogę Jegomosc, żebe ne kęsi psë nalezlë gnjozdo prożné.
13 34|         sę zgurdzilë jak zbjili psë i przeproszelë pastora,
14 38|            V dolinach ludzkjich psë jego łają, womonë manją,
15 39|     pojigę. Czuł të, jak tam te psë wujodają?~Jô nadsłuchivoł.
16 39|      głovą:~— Tak nje szczekają psë z gburskji woborë. To będze
17 41|    cemno. Ludze spelë, a navetk psë pochovałë sę przë tim strasznim
18 42|  Rozstąpjilë sę przede mną, jak psë bojąci, le slode sebje czuł
19 43|         Chdzes daleko szczekałë psë. Długom wobchodzeł brzeg,