Chapter

 1 1 |          chvjilę wokno sę zamkło i pjęknô stareszka zgjinęła v pałacu.
 2 9 |        będze tvojim tovarzeszem. — Pjęknô beła ta svjętô kobjeta,
 3 9 |         pod korunovani jarzębjinë, pjęknô jak zavjitrznô njedzela,
 4 9 |            na cud jakji. Takô wona pjęknô beła!~A mjenjiła mje sę
 5 9 | Krolevjonko nad vszeskji pjęknosce pjęknô, panji bjołich kołpji i
 6 9 | krolevjonka— vëchodzeła z koscoła. Pjęknô beła jak Anjoł Bożi. Wokoma
 7 12|            mje nje beło, postavnô, pjęknô jak cud i vjelgô. Tak jô
 8 31|           jak jakô vesokô krolovô, pjęknô na vezdrzenjé bez mjarë,
 9 33|          betk i szczestlevosc, jak pjęknô pogoda v tvoji duszë mjeszkac
10 34|        Klema, vesokô jak krolovô a pjęknô jak anjoł. Z daleka bivszë
11 35|           że krev nje je maslonka. Pjęknô wona je, ta panna Klema,
12 36|          duchem, njiż człovjekjem. Pjęknô je jak anjoł a ludzom njick
13 38|       skorę na rękach i skarnjach. Pjęknô njebivałą pjęknoscą sedzała
14 38|          dzejach. Jak stari i jego pjeknô corka pudą na drugji svjat,
15 41|      klęknąc przed nją i movjic:~— Pjęknô jezdes, jak dzevanna v polu,
16 41|     dzevczątka ze zaklętigo zomku! Pjęknô Sidonjo Borkovno, cos przëznała
17 42|      gromadë ludzlva vëszła ku mje pjęknô łovczka, panna Klema z Vesokjich
18 42|          mje stojała przed woczoma pjęknô krolevjonka jezora i przëboczełë
19 45|          strzeże na vesokji vjeżë. Pjęknô wona i njeszczestlevô, ale