Chapter

501 33|          wodtajom kąsk przë wognju, tej zdrevnjeję, że będzeta mogła
502 33|           chturen mu sigoł do pjęt. Tej pocignął roz i drugji z
503 33|      czinjił, bo nacuż be je mjoł?— Tej jesz roz pocignę z ti flachë,
504 33|            A jak sę do nas dostelë, tej jeden z. njich, co wumjoł
505 33|           won uwobezdrzoł nokoze, a tej mje pogrozeł:~— Të ptoszku
506 33|       jezora, jakbe go zib strząsł. Tej vstoł i szedł do kuchnji,
507 34|            na jasné njebo nad nami, tej rzekł:~— Dzecë! Pjękno tu
508 34|            pocechë? Ale jak mô bëc, tej jô jegomoscë ruchna svjeckji
509 34|           svjeckji ruchna wobleczę, tej jô ju nje będę ksędzem Pavłem,
510 34|       zaczął djobeł djobła gonjic", tej na Kozłovcu vëdingovelë
511 34|         łiszczącé norządzé do gębë, tej z njego vëszła takô moc,
512 34|      mjeskji czołen nje przejachoł. Tej v wokamergnjenju rozlecałë
513 34|          szkapę i krziknął:~— Halt!~Tej podjachoł jesz krocij i
514 34|               Pomogę ve żnjivach, a tej znjiknę, jak żid po cemnich
515 34|             do sodze v Chojnjicach.~Tej wobroceł sę do mje:~— A
516 34|             pastor jak jô biskup. — Tej zaklepoł na dvjerze i veszedł.~
517 34|         Hochvirden, nje vjerzimë! — Tej vezdrzol na dregjigo szandarę
518 34|           ję zapłacę, tę furmonkę.~ Tej vzęlë naju ni szandarzë
519 34|         wokjem na pastora Krauzego, tej mje sę wod vnętrznigo smjechu —
520 34|      samegoo Napolijona przënekalë, tej vińsc wonji mjelë jak vjilcë
521 34|            Jak jich sędza vëvadzeł, tej won sę mje pitoł, co jô
522 34|             tom dva talarë straceł. Tej sędza, zamjast mje je vëpłacec,
523 34|        vesokjich jałovcóv i wusnął. Tej mje sę smjiło, że panna
524 34|            sebje i wodemknął woczë. Tej jô wuzdrzoł, że nade mną
525 34|        notajnjeszigo norcika dusze. Tej pjerszô wodezvala sę dreżącim
526 34|           leżoł chvjilę zdrevnjałi. Tej jem so przëboczeł i chveceł
527 35|         jidą zbłądzoną drogą.~— No, tej jô njechcę vjęcij vjedzec.
528 35|           to chvjilę na mje vzeroł, tej povjedzoł:~— Tobje mô bjałka
529 35|      aptekji sobje na głovę vëloł i tej szedł grac pod woknem dzevczęca,
530 35|         vedle Mutłavë na Rebi Renk, tej jô wuzdrzoł svojich i jich
531 35|         bjednigo, żorotnigo Remusa, tej muszoł jem przëlożëc głovę
532 35|            jak sę do voli vëpłakoł, tej sę pitoł;~— Zkąd të, brace,
533 35|         pola przed vschodem słuńca, tej mgłë v sztołtach wukozk
534 35|          Tak jô so wudboł, że pudę.~Tej jem sę vzął do jidzenjô,
535 36|        vezdrzoł na mje vëstraszoni, tej rzekł:~—V muzeum, panje?
536 36|             Derda klepnął na wokno, tej won ku nom wobroceł pesk
537 36|             vëszczerzoł bjołi zębë.~Tej i jô sę na chvjilę wurzasł
538 36|             ja kvësłuchoł do kuńca, tej rzekł vzdichającë:~— No,
539 36|         nawuczëc worac v jego vołë, tej są i takji, co zbankrotovelë
540 36|          żebe wumjelë szkalovac, bo tej ludze z chęcą czetają jich
541 36|            do mje przistęp mjało. A tej jesz v ni stodole v njijakjis
542 36|             vëburknął nasz Derda, a tej sę na chvjilę cecho zrobjiło.
543 36|            njimi chiże przeskoczeł. Tej vërvoł bjednimu Trąbje norzędzé
544 36|            przegrzeszoni muzikańce!~Tej zavołoł na tich, co sę do
545 36|            z jego pazur vëbavjił, a tej vë mje tu pjęscą łomjece
546 36|            sę vërzechotoł do negji, tej rzekł:~— V tim jô poznaję
547 36|  vëszczerzac zębë i vëvracac woczë. Tej podnjosł czorną, jak kavałk
548 37|           wo pustkovju Zobłockjigo, tej rzekł:~—Panje! Vërzasł jein
549 37|           mje pozeroł całą chvjilę. Tej, jakbe mu jinszé mesle przëszłë,
550 37|           Sedzałasma chvjilę cecho, tej pon raptem vstoł i rzekł:~—
551 38|           ruchała chvjilę bez zevu, tej rzekla, jakbe głos szedł
552 38|             jem przëszedł do sebje, tej jô poznoł v portrece Vjitosłava
553 38|           wod Mutłavë jaż po Vkrę,—~Tej sprovdzi sę kaszubskji mit, ~
554 38|        sprovdzi sę kaszubskji mit, ~Tej vznjese ksążę Grifa szczit. ~
555 38|        Porvoł jem sę chiże z łożka. Tej jem sę doznoł, że mje mjelë
556 38|         corka pudą na drugji svjat, tej tu vszetko njemjeckô zaleje
557 39|         chmurë zeszłë już na zemję, tej nom sę zdovało, jakbe chcałë
558 39|             gorë deszczem popravją, tej to całé Błoto będze jednim
559 39|            posle dalij na te Błota. Tej më popłinjemë.~— Tak chiże
560 39|             v pjersach nje zbjegło. Tej sodł smutni i zvątpjałi
561 39|           to strzimje i nje wuńdze, tej to poprovdze może bëc człovjek,
562 39|            kępë. Jak naszlë krotko, tej poznałasma dvuch dużich
563 39|             i rzeklë:~—Tu legnjita!~Tej delë nom porę płoszczóv
564 40|            A jakżesma sę podnjesła, tej ju v naszich woczach całi
565 40|        spjev v movje zakozani:~Przë tej pravjici Pan jest nad Pani ~
566 41|            z nadjezora Vdzidzkjigo, tej jô vjedzoł, żem prożno wucekoł
567 41|     zavroceł i mje wodszedl. Movjoł tej, żiczącë mje drogji z Bogjem:~—
568 41|        żłodzą na vlosach i brodach, tej ludze rozgrzani przë pjecach
569 41|        wodvroceł sę płom drzozgji i tej jô wuzdrzoł bjedné cemné
570 41|             bo muszę z tobą movjic.~Tej vezdrzała na Trabę:~— Przënjes,
571 41|         wogjiń bjił kominem v gorę.~Tej ma sadła vkoł cepła z wognja,
572 41|         cvjardimi woczoma v wogjiń, tej zaczęła movjic:~— Ve Vileją
573 41|        wobchodzeł będze lud. Dom cë tej mjecz i vjid, bes vjodł
574 41|          sanjach. Słuchała chvjilę, tej ji skarnje zaczęłë sę krzevjic
575 41|            przed chałupą i wustałë. Tej sę dało czuc mocné stąpanjé
576 41|         chvjilę i łiszczoł woczoma, tej wodezvoł sę rągającim głosem.
577 41|             spusceł Czernjik woczë. Tej wobroceła sę do mje Julka
578 41|             pomału znjikała v lese. Tej jem sę vzał i chiże dążeł
579 41|         woddała go procemni scanje. Tej nastała ceszô, przez chterną
580 41|         chatë przëvjezłë Czernjika?~Tej jem szedł dalij. A na svjece
581 41|            vargji njemigo norzędza, tej mje sę tak czężko zrobjiło,
582 41|           jem sę vëpłakoł do negji, tej vzął jem sę i zamknął druchovji
583 41|       zmovjił pocerz za jego duszę. Tej vzął jô przemiszlac, co
584 41|          vezdrzoł v gorę na chojnę, tej sedzoł tam vjelgji czorni
585 41|           ku reszce zaszedł do vsë, tej ve vszeskjich woknach beło
586 41|           pjekła mjedze vami sedzi.~Tej szedł jem nazod v tę noc
587 42|          jem zakarovoł do Trąbjinë, tej wona vëpadła na przededvjerzé
588 42|        vanożenjô jego z Remusem. To tej gadej rozumno, jak meslisz
589 42|           vëcinoł rozgji na woknje, tej jô przemiszloł, co beło
590 42|       wostała, a jak beło po targu, tej sę chdzes podzała.~Na drugji
591 42|            drugji dzeń do Serakojc, tej ji ju njebeło. V Kartuzach,
592 42|           Vëbrała wona kjile ksążk, tej wobzerała zveczajni mantolikji,
593 42|          spusceła na chvjilę woczë, tej podała mje rękę i zgjinęła
594 42|             na nję srodze markotno. Tej zdrzoł jem znovu za krolevjonką
595 42|              A jak jô cignął dalij, tej ji nje beło.~Tak minęło
596 42|           not bjałkovskji pomocë. A tej kożdi czuje chdze roz volę
597 42|        vëpjił jednigo i drugjigo, a tej zaczął mje chvalic.~— Jô
598 42|          Kjedem karovoł przez vjes, tej mojich wusz dochodzeła takô
599 42|             że to będze tak prędko. Tej vzął jem i karovoł do Trąbjinë.~
600 42|      przëszedł po wurzasu do sebje, tej jô vjidzoł przez vjelgą
601 42|        Szołtes kjivoł do mje głovą, tej zaczął pravjic do bjałkji:~—
602 42|        szoltes chvjilę przemiszloł, tej podszodł pod durę v scanje,
603 42|            robjic. Patrzeł chvjilę, tej rzekł:~— Remus! Czo le!
604 43|          vëcignęła czołno na pjosk. Tej zdrzącó pod gorę wuzdrzała
605 43|         roczącô, bem sodł przë nji. Tej rzekła:~— Mój wojc njeboszczik
606 43|      przińdzesz. Vjitom cebje tede!~Tej patrzeła na te łiszczącé
607 43|             sę vëpłakała wod serca, tej wodsunęła sę wode mje i
608 43|           do podzemnigo mjeszkanjô, tej jô vjidzoł, że ręka dzevczęca
609 43|             z pod chałup ludzkjich, tej ma zdzevjonimi woczoma na
610 43|            szeji moji krolevjonkji. Tej przëcesnąvszë ją do sebje,
611 43|           wutrzimało go v rovnoscë. Tej dało mje jedno vjosło i
612 43|             sobje na wopjekę Boską. Tej zaszkli vesoko na ti Bożimęce
613 44|        wobchodzeł będze lud. Dom cë tej mjecz i vjid, bes vjodł
614 44|        kjile godzin konac mają. Lud tej movji, że mają ju vjeczné
615 44|             przë tich pamjątkach. A tej kaminje przemovją. Stoją
616 44|             pod katovskjim mjeczem, tej nochvatszi chłopok vëskoczi
617 44|            jak załisną wognje vkoł, tej krziknjij na tich v dole:~—
618 44|           do cebje sę garnąc będze. Tej podnjesesz tę paproc v gorę.
619 44|            mjoł v duszë, co trzeba, tej cudovnigo vjidu kvjdt vëkvjitnje
620 44|             z paprocë v tvojim ręku Tej nje tile ni żevi z dołu
621 44|             të vodz i krol ti zemji Tej mova tvoja sę stanie wostrô,
622 44|         położeł jem trupa Julkji, a tej jem szukoł voza i konji,
623 45|         chcelë wuspokojic strachem, tej jim zveklë movjic:~— Pożdejle!
624 45|          Ale kjej jô dzecom kjivoł, tej vzęlë wucekac. Bo dzecë
625 45|          jak va, dobeł na Golijace?~Tej dała mje rękę. A ma sobje
626 45|        Dlotego ji vëbavjic nji mogą Tej jô povjodoł wo zaklętim
627 45|            będze mjoł ducha i sełę, tej vëbavji zomk i będze krolem