Chapter

 1 21|       naju — rzekł Stach. Ale Klerik vezdrzoł na mje i rzekł:~—
 2 21|      zaczął rągac:~— Vejtale! Klerik już sę wupjił bo wudovô,
 3 21|   takji mol, chdze wo nji som Klerik nje vje!~— Odi profanum
 4 21|      won żabë chvitô! — rzekł Klerik, zakreł so wuszë rękoma,
 5 22|  wobraznjicë Stach i Franck i Klerik. Wonji sę wod Trąbë dovjedzelë,
 6 22|  njimi — przë chternich kanął Klerik i zavołol:~— Formetur processio!
 7 23|    przëzerelë sę jimu Stach i Klerik. Ti dvaji sę wob drogę vjedno
 8 23|       też na kogo! — smjoł sę Klerik. Ale kjej të ji tak służisz,
 9 23|   Leon ze stenką co knuje, bo Klerik go wobrazeł. Jô bivszë Klerikjem,
10 23|       tego voza.~Sedzoł sobje Klerik na pakunkovim vozu vesoko
11 23|  stronë przëzerelë sę Stach i Klerik ze sercami pełnimi zodroscë.
12 23| zodroscë. Tak jô wuzdrzot, że Klerik dostoł wokrągłé woczë jak
13 23|  konjuszk kjełbase. Jak mu ji Klerik nje vëcignje i mu z nją
14 23|       Won ję wukrodł! — rzekł Klerik do pannë. ~Ale wona sę wod
15 24|   nożka pon. Mje sę zdaje, że Klerik i jesz jeden z njich sprelë
16 24|      na zopovjedze.~Zervoł sę Klerik:~— Takji głupstva! Wona
17 24|   Franck.~— Jakuż to? — rzekł Klerik.~— Bo kjij mô dva kuńce!~
18 27|    też Leon ze stenką, Stach, Klerik i mój dobri tovarzesz Trąba.
19 31|      też nje darovelë: Stach, Klerik, Franck a navet Leon ze