Chapter

 1 9 |        naju bjednich ludzi nje patrzi.~— A jednak vzęła złoti
 2 14|        to je człovjek. Z woczu patrzi jak pon, a mje rzekł bjednimu
 3 14|     gorze Revkole, co na morzé patrzi i dzeli tich braci, co ku
 4 15|    vesokji zomkovjisko na naju patrzi, jak stari czarovnjik, chturen
 5 16| vjidzoł, że cë z woczu jinaczi patrzi, njiże nim robocim ludzom
 6 16|        parobka, ale z woczu cë patrzi jak tim, co po ludzkich
 7 20|        bo cë dzirżkosc z woczu patrzi. Chłop z cebje jak stolim,
 8 28|  Jistnimu. Ko z woczu mu na to patrzi. Jô jem ti vjarë, że won
 9 31|       ale na to cë z woczu nje patrzi, — njech cë Bog zapłaci
10 31|   dzirżko i dobrze z woczu vom patrzi. Zadom sobje starę, be vaszę
11 32|   dzirżko i dobrze vom z woczu patrzi. A wojc mój njeboszczik
12 35|       radë, le sedzi, dukvji i patrzi v gvjozdë. Jinszi znovu
13 36|   chternimu nje dobrze z woczu patrzi. Mjeszkô won v takji stari
14 37|    gardzi, timu z woczu smjerc patrzi.~Zavstidzeł sę Trąba, a
15 37|        z tich portreróv na nas patrzi?~Ale jô tcgo nje vjedzoł. ~
16 40|       tero, choc wostało doma, patrzi i nas vjidzi. Povjodało
17 42|       bo ti bjałce zle z woczu patrzi!~Vezdrzoł jem na njego pitającim
18 42|     pitac :~— Komu zle z woczu patrzi?~A won rozumjoł i rzekł