Chapter

 1 1 |         jak jakji stołp sztołtóv ludzkjich, co to je na renkach svojich
 2 14|           drogji i kaminje z rąk ludzkjich.~Potim sztot sedzoł cecho,
 3 19| szklącich gvjozd~wukrivosz vstid ludzkjich gnjozd.~A co bjołi nałgol
 4 20| rzemjęsłem je rozvjeselenjé serc ludzkjich, a Remus njedovno sę vëkluł
 5 22|        nje poslą drzeva dalij do ludzkjich wuszu. Le vestchnjesz do
 6 22|   nańdzesz dużi kaminje sztołtóv ludzkjich, postavjonich v kole jak
 7 25|      mogjił kole mjile drogji do ludzkjich posodłovji: Kamjenjice,
 8 31|        vjidu besta do mjeszkanji ludzkjich njedoszła. Roczę vas tede
 9 33|       Strach zapanovoł v sercach ludzkjich, że sę zamikelë v chatach,
10 33|        nje dopusci, be v sercach ludzkjich vëgasła vjara v Dobro, Cnotę
11 38|   ruchnach z varpu...~V dolinach ludzkjich psë jego łają, womonë manją,
12 41|           jak zgło smjercë. Le v ludzkjich checzach dużimi wognjami
13 41|   wopuszczoną chałupę daleko wod ludzkjich mjeszkanji, bo muszę z tobą
14 41|        jak puch i żodnich krokóv ludzkjich znac nje beło.~Nji mjoł
15 42|      jich chto mô, tim v woczach ludzkjich je mądrzejszi.~Zażeł, vezdrzoł
16 42|         wobełżeta. A kjej jô dlo ludzkjich woczu tero z tobą vzął slub
17 43|      szczekanjé psa z pod chałup ludzkjich, tej ma zdzevjonimi woczoma
18 44|         a na vątk — ~Robją dzało ludzkjich dnji, ~A jich woko k sobje