Chapter

 1 3 |   svjatu lud, wo chternim dzeje dovno pjisac woprzestałë i znovu
 2 3 |         lud takji żeł v czasach dovno minjonich i dzevjic sę będze,
 3 10|   Svjętich Sakramańtóv. Nje tak dovno temu. Chtuż be mje beł v
 4 14|   svjatu lud, wo chternim dzeje dovno pjisac woprzestałë i znovu
 5 14|         lud takji żeł v czasach dovno minjonich i dzevjic sę będze,
 6 17|      spravjilë so tuńce. Ju beł dovno czas spac, kjej szpektor
 7 18|     tero nje boję, bo kuronë ju dovno pjałë. Vczora jô jak dobrô
 8 20|   vątpjił Trąba. — Bo to ju tak dovno, że jô so tego nje vdarzę.
 9 24|       som. Ale jô vjedno movję: Dovno be cę psë zjadłë, kjejbes
10 25|        Tero nasza kompanjijô ju dovno spji na sztrejach v Strzepczu,
11 30|       takjigo gvołtovnigo ducha dovno ju mje moja bjałka Trabjinô
12 33|       nowuka ju dokozała: Barzo dovno timu, v czasach, z chternich
13 37|       prądem płinje z minjonich dovno czasóv a v njevjadomo przëchodni
14 38|        zdrzącë, że Trąba ju beł dovno na vjatrach morskjich wu
15 40| kaszubską godką. V cerkvjach ju dovno nobożeństva kaszubskji vëgasilë.
16 41|      jesz njigde nje wobzerała. Dovno ju nom na woczë bełbe beł
17 41|      pocerzu, że ma zabłądzeła. Dovno ju mjałasma minąc małi las,
18 44|  wobrządk takji,~Bo v mogjiłach dovno zgnjilë,~Co ten zveczoj