Chapter

 1 3 |     przebivoł. Vjedzoł jô, że leno krolovje noszą korunë, i
 2 5 |      a nad borem njebo modré. Leno daleko na podnjebju svjeceł
 3 6 |   kulavą nogę, że przë palecë leno sę mogł kurdusac. Nje bełbe
 4 7 |      że sę wodmesleł. Vlepjił leno ve mje slepje svoje, jak
 5 8 |     nekoł vstron. Vjidzałasma leno, że to tam przed nama przërechleło
 6 20|  cecho, jak stolim drzemjąci. Leno letkji plusk, jakbe chlichanjé
 7 22|        Vigodę i Strzepcz. Roz leno do roku zaludnji wona sę
 8 22|    nje naszedlszë żevi dusze. Leno vjelgji jezora wotmikają
 9 24|   svoją kapelą i wobraznjicë. Leno Leona ze stenką nje beło.
10 25| kalvanjskji przidkji gorë nje leno mje, ale i cebje, choces
11 25|    doł wodpovjedz i radę. Ale leno bladi wuzimkji bukóvjak
12 27|       wuliczki, przez chterne leno na szterokach wuńdzesz,
13 27|     sądóv zakozané, Remus nje leno wopor stovjoł procem remjenju
14 31|     Trąbo! — rzekła panna.  — Leno mje markotno, że na naszim
15 38|  przëboczosz vjadomé skarnje, leno nje vjem czije? I mje tak
16 42|       też wuznaję robotę, ale leno taką, chdze gnotë trzeszczą