Chapter

 1 1 |     renkach svojich mjast Njemcë dovnji stovjelë, chdze vëtępjilë
 2 6 |          rzeczoné, że tądka szła dovnji, bodejże za BogaWojca, starodovnô
 3 10|     svoją skażoną godką, pasturk dovnji a dzis parobk na pustkovju
 4 10|         cze zvjerz njebivałi, co dovnji żeł v lese, a dziso le v
 5 12|     poznoł, że vszetko beło, jak dovnji. Przëszedł pon i panji z
 6 13|          Jô so vjedno meszlę, że dovnji naszi ludze bëlë vjększi
 7 14|         v gorę, chdze no Straszk dovnji mjeszkivoł.~To mje beło
 8 14|        kraju. — Tak ma vëzdrzała dovnji, szesc set lôt nazod. A
 9 14|   njevoli i nje vjedzą, jak beło dovnji i co jim słuchało. Sąsma,
10 17| wodpoczivanjô. Kjej młin, jak to dovnji, wobrocoł svoje koło, to
11 27|      krolevsko pruskjim stojąci, dovnji parobk na Lipińskjich Pustkach,
12 28|         tero sedzi wu njich, jak dovnji jô sedzoł, i ceszi sę na
13 31|        legł v moji jizbedce, jak dovnji wu szkolnigo, tej jô społ
14 43|  zmjenjiła na bojącą kobjetę, bo dovnji v lese njeroz bez wurzasu
15 45|       zaredzevjałą gordzelą, jak dovnji. Ale z njim przenjosł jem
16 45|        dboł. Pozeroł na mje, jak dovnji na pustkovju, a pokąd jô