Chapter

 1 6 |        Pon Bog vëboczi, że mje żevi gorz broł na Jadoma, choc
 2 12|         Dziso v nocë paproc mô żevi vęgjel przë korzenju a peszni
 3 20|      wogjiń począł gasnąc. Ale żevi vęgle dovałë tile cepła,
 4 22|     jak bjedni i żorotni są ti żevi, chternich wobroz woddaje
 5 22| błądzec możesz, nje naszedlszë żevi dusze. Leno vjelgji jezora
 6 22|        nich cenji beło, że ten żevi lud procemko njich sę vëdovoł
 7 23|        zavroci, to won jak Bog żevi naju nańdze. Matinko Nosvjętszô!
 8 24|   Dobrze, że cę vjidzę, Remus! Żevi dusze mje potrzeba, bo czuję
 9 25|        dalek i szerok nje beło żevi dusze krom naju wobaju strzode
10 38|      jaż te na nas zdrzałë jak zevi.~V woknach sedzała panna
11 39|       połnjé. Vjater wusnął, a zevi wogjiń loł z njeba. Dlotego
12 39|      czaróv! Remus, żeli ma tu żevi vińdzema, to jakji dobri
13 40|     njiże połovę svoji drogji. Żevi wogjiń loł z njeba, a z
14 41|    svoję pojigę i nje dopusceł żevi dusze do retunku. Żebem
15 44|    tvojim ręku Tej nje tile ni żevi z dołu do cebje sę garnac