Chapter

 1 5 |       sę ze szczescô. Słuńce z vesokjigo njeba tak rozsvjeceło całé
 2 15|       przëmuszisz worzła, be z vesokjigo kaminja zeszedł mjeszkac
 3 17|      mu vjesoło. Na to z njeba vesokjigo rozesmjało sę słonuszko
 4 20|       na Zoborach, tam chdze z vesokjigo brzegu moja chata zdrzi
 5 20|      wostrovje. Jednigo rena z vesokjigo brzegu zoborskjigo szło
 6 24|       zatrzimałë sę na wosobje vesokjigo pana z worzlovim vezdrzenjim
 7 31|   njich nje klasnął pjorunem z vesokjigo njeba. A kjej ju nje chcoł
 8 33|       Pon Bog na nas patrzeł z vesokjigo njeba.~Kjej jem sę roz jisceł,
 9 33|        vsóv. Bezmała co dzeń z vesokjigo Zoborskjigo brzegu wodbjeżoł
10 33| przëbjeżała czołnem svojim wod vesokjigo brzegu Zoborskjigo i przënjesła
11 34|     przez nasze wokna, jak wod vesokjigo brzegu Zoborskjigo vëbjeżało
12 34|        nad vjelgjimi vodami. Z vesokjigo brzegu jezora vëchodzi,
13 34|   jadra na ribkji v jezerze. Z vesokjigo njeba zdrzało na to nasze
14 38|   kjerunku, chdzem vjeczorem z vesokjigo wokna pałacovi dvornjice
15 43|     łuka strzelanich. Stolim z vesokjigo wostrovu tego wuzdrzoł dzevczę