Chapter

 1 4 |      wudobędze, ten nje szukô szczescô, ale szczescé szukô jego.
 2 5 |   svjat tego dnja smjoł sę ze szczescô. Słuńce z vesokjigo njeba
 3 9 |     ję zgodł, to dostąpjiłbem szczescô, jakjigo bem strzimac nje
 4 12|       mô klucz do novjększigo szczescô na svjece. — A szedłbes
 5 17|   czasem mô wu njich novjęcij szczescô. Tede rzekę cë: Bronji sę,
 6 29|  zaklętigo zaparła dvjerze do szczescô, won podnjosł polce jak
 7 32|  vjidzącë, vołoł:~— Sprubujle szczescô, Remus! Ma tu z ksędzem
 8 41|       slode ve mgle minjonigo szczescô. Ale kjedem tero vroceł
 9 43|    pjorun spoleł gnjozdo jego szczescô. ~Tero povjedzoł jem sobje
10 43|   zamknąc wostatné dvjerze do szczescô, bo złô ręka pomachtała
11 43| zamjast smutku i bolenjô vjid szczescô i redoscë.~I vezdrzałasma
12 43|     poląci sę pomnjik naszigo szczescô przëboczeła sobje nasze
13 43|    gnjozdem naszigo krotkjigo szczescô.~ ~
14 44|   rozvalonim gnjozdze naszigo szczescô. Takô żałosc mje scesnęła
15 45|       dovné chvjile njedole i szczescô. Ale z początku nji mogł