Chapter

 1 4 |          rzekę, bom za małi i za słabi.~Jak jô to rzekł, tak wona
 2 4 |   głęboką vodę, bom za małi i za słabi.~Tak wona sę stała noprzod
 3 9 |         co beło. Ale czuł jem sę słabi bardzo.~—Vez, Marto i mje
 4 12|         kąkole. A jô sę czuł tak słabi, żem legł na vznak jak njeżevi.~
 5 12|      mrugnął woczoma, bom beł za słabi, żebe co rzec.~Na to wona
 6 13| popłocała, kjej chłopë zrobją sę słabi a bjałkji vezną gorę, kjej
 7 18|        nen czas beł za małi i za słabi, żebe przenjesc krolevjonkę
 8 20|         ję założi v gęstim żece. Słabi vjater dmuchnął i zaszcmarzeł
 9 25|      cerplivje svój dach, tak że słabi deszcz wob jedną noc podług
10 25|       daleko za vodami żolelë sę słabi vjidë. To muszi bëc Potęgovo.
11 31|          jak ludze, co mają vjid słabi. Panna Klemantina rzekła:~—
12 32|     Wuczułjem v ti chvjilë krzik słabi za sobą i wobrocivszë sę,
13 33|        rzekl Trąba. — Ale jô jem słabi człovjek, a mocną v pjęscach
14 42| gorzołkjiv gardło. Takji beł jem słabi, żem sę nji mogł wobronjic
15 44|         varsztat dzejóv grzmji, ~Słabi człovjek nje zradzi, ~Le