Chapter
1 17| w gromadze ~z muzikańtem Trąbą. ~V zął jem tede jednigo
2 17| plecach łiszczala jimu zlotavô trąba, a pod pochą trzimoł ve
3 17| przezvisko, ale ludze go le Trąbą vołelë a jego bjałkę zvelë
4 17| svjat!~— Mje też! — rzekł Trąba. — To nom droga jedna. Możema
5 17| mje nje gadej! wodrzekł Trąba. — Boczë: Co moje skrzepkji
6 17| skrzepkji spjevają i co moja trąba graje, to jô rozumjem vszetko.
7 17| Jô rozumjem — rzecze Trąba — co bor graje i co rzeka
8 17| chojnach i sadłasma na mechu. Trąba zaro vëdobeł z torbë butelkę
9 17| będę!~— Ha, ha rozesmjoł sę Trąba. — Na ten żort jô muszę
10 17| jem svoję karę v ręce a Trąba svój tłomoczk na plece i
11 17| wostac wob noc? — pitoł sę Trąba wob drogę.~—Nje vjem! —
12 17| to vëspję sę na polu. ~Trąba pokrąceł głovą.~— Jak nji
13 17| pękami słomë na moji karze a Trąba z letką forą svojich dvoje
14 17| vpuszczają.~—Jakuż to? pitoł Trąba.~—Pojtale, to vama vszetko
15 17| Jô so nje vdarzę — rzekł Trąba — żebem vjidzoł młin v roboce.~—
16 17| To kara Boskô! — rzekł Trąba.~—Ti wudbë më bëlë vszescë,
17 18| tu so vëszukac leżą?~Tak Trąba rzecze:~—Vjesz co Remus?
18 18| cignął sę przez calą szopę.~Trąba mje v ti cemnoscë wuchveceł
19 18| do tile.~Vjidzoł jem, że Trąba sę kąsk boji i wuczenjił
20 18| kożdi na jednim pęku słomë. Trąba vëdobeł svoje skrzepjice
21 18| Kożdé stvorzenjé — wodrzekł Trąba — bronji sę svoją przërodzoną
22 18| czego not będze!— wodrzekł Trąba. — Boczë Remus: Muzika to
23 18| boczë, to moja strzelba, a trąba to moja kanona.~Smjeszno
24 18| takjimi strzelbami i kanonami. Trąba, choc to beło jesz cemno,
25 18| Przë tich słovach vstoł Trąba i vëcignął rękę do gvjôzd
26 18| jak gvjozdë. To nje beł Trąba, chturen sę bojoł jesz przed
27 18| stovoł znovu żorotnim i mołim Trąbą. Ku reszce rzekł:~— Poj
28 18| svjecąci strupjałim drevnem.~Trąba cos grzeboł v norce naprocem
29 18| wovczich flakóv, a moja trąba grającą blachą a jô jich
30 18| straszno patrzëc.~Ale nje żdoł Trąba, jaż co rzeknę, bom wukłodoł
31 18| cuzi pravje to robją? rzekł Trąba. ~Mje sę nje zdovało tak,
32 18| przeżegnoł, be pocerz wodmovjic.~Trąba mje nje przerivoł pocerza,
33 18| të movjisz? — dzevovoł sę Trąba. — Jô vjedno beł wudbë,
34 18| vodę? ~— Remus! — wodrzekł Trąba — të jes choba njespełna
35 18| njiże przedtim.~Tak plestoł Trąba. Ale jô le sluchoł poł wuchem,
36 18| jak jem wuczuł, że mje Trąba pjęscą v bok szturô.~— Spjiże
37 18| wobroceł na drugji bok.~Ale Trąba nje doł mje poku, jażem
38 18| ruchô, kjej sama może! Ale Trąba mje szarpoł.~— Remus, zdrzële,
39 18| cebje nje nażoguje. ~Ale Trąba sę nji mogł wustatkovac.~—
40 18| sedzączkę i patrzeł. Mjoł provdę Trąba. Na dużô żoga z zaredzevjałimi
41 18| chcesz na to robjic?~Ale Trąba nje szedł za moją radą,
42 18| bëc?~Medetovoł i medetovoł Trąba nad tą spravą, ale vnetk
43 18| mocnjejszi. Na to zervoł sę Trąba.~— Czo? Tam cos stavjidła
44 18| spolełabe sę jak czopka. Moja trąba i skrzepkji mjałëbe ju vëspjevané
45 18| chturen je Remus a chturen Trąba. — Czo, jak voda za scaną
46 18| mjało do naju mocë. Znac Trąba beł jinszi vjarë, ale strach
47 18| wo wopjece Boskji. Dobri Trąba! Na svój sposob szedł mje
48 18| Jakesma pocerz zmovjiła, rzekł Trąba:~— Tero tu v ti latarnji
49 18| mocnjejszim! — wodezvoł Trąba, — jak na ten przikłod arakjem
50 18| sę suszełë na słuńcu. A Trąba na svój sposob zazerającë
51 18| Stracha ze zaklętigo zomku.~Trąba pozeroł na mje z wuvogą,
52 18| lepji, chto to beł. Ale Trąba rzekł:~— Nje smjij sę, Remus,
53 18| Takji nje gjiną smjercą!~Trąba znovu vezdrzoł na mje, medetovał
54 18| vjem co na to rzec — rzekł Trąba. — Bo mje be sę zdovało,
55 19| tego dnja ma sę nalazła z Trąbą znovu na folvarku. A to
56 19| różné rzecze. Kjej jesma z Trąbą zaszła, tej jego prosilë,
57 19| mamutóv vëszkalovał. Beł też i Trąba. Tej nen stari rzekł:~—
58 19| pleszczesz? — wodezvoł sę Trąba. To njeje żoden Ariman anji
59 19| provadzi.~Ale co tam ten bjedni Trąba vjedzoł! Jô czuł calą duszą,
60 19| set lôt.~Won, chternigo Trąba przezvol Czernjikjem, vëszedł
61 19| koguż vjidzę ? Trąbę z trąbą i skrzepjicami, to będze
62 19| To je Remus! — rzekł Trąba — mój tovarzesz vędrovni,
63 19| spjevoł.~— Panje! — wodrzekł Trąba. — Jakjim sposobem won mô
64 19| na Lipińskjich pustkach. Trąba trzimjącë se wokoma mje,
65 19| mogł jem kroku postąpjic. Trąba mje zaczął szarpac:~— Cuż
66 19| tim pańskjim domovnjiku. Trąba mje jesz szarpoł za rękov.
67 19| chterni jô nje rozumjoł. Trąba mje pozdnji povjedzoł, że
68 19| gorzołką i dva kjeliszkji.~Trąba so też nje namiszlającë
69 19| tero muzikańce grej! ~Trąba też zaru zaczął skrzepjice
70 19| ludze. Ten tam njevjelgji to Trąba, muzikańt znani na cahch
71 19| Remus njech spjevô!~ Ale Trąba sę rozesmjoł:~— Tec jô ju
72 19| spjevoł będze. Tero le grej!~I Trąba vzął skrzepkji i groł. Ale
73 19| nji mogł sę dobrac kogo.~Trąba groł. Jô zaczął jem sę przësłuchivac
74 19| I klasnął ręką v stoł.~A Trąba v wosamętanju jakjims vstec
75 19| krokji kol sebje. Beł to Trąba. Całi szturk szłasma v gromadze
76 19| ma stanęła. Chdze jisc? Trąba, drapjącë sę v głovje, rzekł:~—
77 19| Wobroceł jem sę za sebje. Trąba skozoł polcem na dalekji
78 19| zdrovo vëdobeła!~Tak godoł Trąba, zdrząci na dalekji dvor.
79 20| XX~Remus i Trąba na Glonku ~i tańcującô kopjica
80 20| Szamotani przez dzekjigo kręcka, Trąba mje vrzeszczoł do wucha:~—
81 20| beło, ale vjater popusceł. Trąba sę trzimoł wobjema rękoma
82 20| cecho jak za zopjeckjem. Trąba tam zlozł, be wogjiń wobskocac,
83 20| z mołigo błotka dobetą, Trąba ju sę grzoł przë vjesołim
84 20| nom cepło jak v jizbje. Trąba chvjądnąvszë sę jak pjes,
85 20| nich pjekjelnjikóv ti nocë?~Trąba moje mesle zgodł i tak povjedzoł:~—
86 20| Zjédzma noprzod — rzekł na to Trąba. Może Pon Bog mje natchnje
87 20| zaspanimi woczoma na naju. Trąba postrzegłszë go rzekł:~—
88 20| pod gołim njebem modrim, Trąba vestchnął i povjedzoł:~—
89 20| Trąbje:~— Njech tak będze! ~Trąba kjivoł z wukuńtańtovanjim.~—
90 20| ze skrzepjicami szedł i z trąbą, chdze nije lubjilë. A chdze
91 20| njeba!~—Remus! — wodrzekł Trąba. Chto mô cziszczec na zemji,
92 20| patrzącigo v njebo.~Vzął Trąba i vrzuceł porę knepli v
93 20| ku wostrovju, na chternim Trąba nom noclig namjenjił. Nalazłasma
94 20| cemné vodë. Vjosmjącë rzekł Trąba do mje:~— Mom nodzeję v
95 20| Przeprava nasza wodbeła sę jak Trąba sę spodzevoł. Po godzenje
96 20| jesma doszła pokuńc łąkji, Trąba sę stanovjił i rzekł:~—
97 20| vjilgocë z gorë wochronjic. Ale Trąba ju wo tim som mesloł.~—
98 20| Czuł të, Remus — rzekł Trąba. jak to z ti vodë czasem
99 20| wodpoczink" za rebackji dusze a Trąba przeżegnoł sę i godoł:~—
100 20| wostrov! — powuczeł mje Trąba. — Takji won długji i szerokji,
101 20| dzevovanju trzë kopjice sana. Trąba je wuzdrzoł też, smjoł sę
102 20| nje wochrzcilë! — vątpjił Trąba. — Bo to ju tak dovno, że
103 20| chvjilę cecho. Ale ledvje Trąba woprzestoł grac, verazno
104 20| Nji mom tile dechu — rzekł Trąba — żebe grac dalij. Vezma,
105 20| roz! — rzekł jem.~Ale njim Trąba vëdmuchnąc zdołoł pjerszą
106 20| vołoł won do njego. Bjedni Trąba so nje doł tego dva raze
107 20| jesce, vaspanje!— rzekł Trąba. To vë bëlë ną kopjicą sana.
108 20| movji naszą godką — rzekł Trąba. — Le mô jęzek skażoni,
109 20| chto jô takji? Njech cë Trąba povje!~— To je vaspon Mucha,
110 20| Zoborskji, krol jezora! —rzekł Trąba. A vaspon stojoł woparłi
111 20| złotą.~Za chvjilę naszedł Trąba v koszulë, ruchna trzimjącë
112 20| Bog cë zapłac! — rzekł Trąba. — Cepło tu kol wognja,
113 20| vjedno robji! — wodrzekł Trąba cechszim głosem i jął wustavjac
114 20| żartóv.~I zchileł sę do mje Trąba, jakbe mje chcoł co do wucha
115 20| dobivac.~— Aha! — rzekł Trąba — to won tę kopjicę mô wod
116 20| trzeba.~Po chvjilë — jak Trąba povjedzoł, vëbuchnął v gorę
117 20| Nalezesz też v njim co dobrigo.~Trąba v mojim długjim vampsu sę
118 20| jinszimi psë posô.~Vestchnąl Trąba i rzekł:~ —Vjedno jô movjił:
119 20| Wob czas tego podkorbjanjô Trąba zjąl vasponovji torbę z
120 20| czuł jesz wo krolu jezora. Trąba mje lepji znaje. Wuvożej:
121 20| przeskurzëc? — wodrzekł Trąba. Ko mojim rzemjęsłem je
122 20| łovjic przeszłi nocë.~Ale Trąba jął mu wopovjadac, jak to
123 20| wodezvo sę mój tovarzesz Trąba:~— To sę vje! Nje tak rechło
124 20| vami — rzekł krol jezora. Trąba pozdrzoł na njego i nje
125 21| XXI~Remus i Trąba v gromadze z krolem jezora
126 21| wobraznjikach koscerskjich. ~ ~Trąba smjoł sę na całé gardło,
127 21| na svjece! — dzevovoł sę Trąba. — Żebem nje vjedzoł, że
128 21| del.~Sadłasma v czołno. Trąba i jô ma vjosłovała, a vaspon
129 21| i rod bełbem sę potkoł z Trąbą, do chternigom wob ten krotkji
130 21| vjesołé tovarzestvo.~Szedł Trąba, pod kożdą pochą mjoł jednigo
131 21| Podnjese! — wodezvoł Trąba — bo chtuż be groł marsza
132 21| żołtô wobvjijała mu dużô trąba basovô kark, plece i szeję.
133 21| nogrebszim basem, tak że anji Trąba anji Klarneta svojigo głosu
134 21| Veber woprzestoł dąc, a Trąba vëstąpjił i tak povjedzoł:~—
135 21| kapelmestru nasz — rzekł Trąba — to bem sę pjekła nje bojoł.
136 21| a mjedze njimi perorovoł Trąba. Ale nje długo a do njich
137 21| panje Stachu! — zavoloł Trąba. —Ale vasze wosmë talaróv
138 21| vjisała szklącô stenka. Trąba sę przësunął i povjodoł
139 21| mjeszczańskjich wopjisivoł Trąba. Ale wonji sę tero zasedlë
140 21| nje roczta Remusa! — rzekł Trąba, kjej na stole kanęlë kjeliszkji
141 21| vevołoł!~— To znaczi —rzekł Trąba że zdrój poceszenjô vëschł
142 21| vjększigo grzechu! — wodrzekl Trąba — to bes szedł jak svjeca
143 21| wobleczenju v norciku sedzoł. — Trąba na njego nje wuvożoł — i
144 22| kobjetami pod mjedzą — vołoł Trąba. — Jutro mosz bëc do spovjedzë,
145 22| razu sę nje wobzerającë. A Trąba przëstąpjił i movjił.~—
146 22| chvjilą przepovjedzała!...~Ale Trąba mje nje doł czasu na długji
147 22| przez całą vjes. Tam sę Trąba stanovjił i rzekł:~— Boczë
148 22| Veber z łiszczącą vjelgą trąbą, założoną koło szeji przez
149 22| boji...~— Czuł të? — rzekł Trąba do mje. — Droga je svobodno.
150 22| wurvała.~— Tero żevo! krziknął Trąba. — Rżnji svój mjech, Remus,
151 22| potrzebuje...~— Ha! — rzekł Trąba — krol pruskji cebje też
152 22| nogji wokoma mje, rzekł Trąba:~— Remus! Boczë, ma tam
153 22| mje wodebrac svobodę. A Trąba rzekł:~— Przë ti pjesnji
154 22| rzekł.~—Vjidzisz! — wodrzekł Trąba — jak dobri wuczink njespodzevano
155 22| wuzdrzoł jem jak mój tovarzesz Trąba zrobjił sę stateczni na
156 22| kapelmester Klarneta. Slode njego Trąba, chturen mjoł po bokach
157 23| zdrzoł, przëpodł do mje Trąba i scignął mje chiże z drogji
158 23| blaszanni daszk figurë. Trąba mje zaprovadzeł na procemną
159 23| To jô zrobję! — rzekł Trąba. Le të sedzë jak mesz i
160 23| vjarę mają?~Rzekłszë tak Trąba vstoł i szedł. A jô wostoł
161 23| vjeczorem naszedł ku reszce Trąba. Mjoł v ręku sledza i butelkę
162 23| jô jodł moję vjeczerzą, Trąba wusodł vigodno i rozglądoł
163 23| pitoł:~— Cuż va za jedni?~Trąba pokozoł polcem na mje i
164 23| sę za dżada.~— Ja — rzekł Trąba i kjivoł głovą — na to nji
165 23| jes takji?~— Jô — wodezvoł Trąba — jidę z Lipusza, a mom
166 23| kavałk wodeszedł, trąceł mje Trąba łokcem.~— Remus! Tego jô
167 23| Jesz i to — vestchnął Trąba. — Ale kjej to tak, tej
168 23| vczora do pozdni nocë z Trąbą sedzala, reno zgromadzeła
169 23| vëchodzeła z Luzena, tej Trąba kanął kole mje i rzekł:~—
170 23| Won to jednak beł — rzekł Trąba. Żebe go szvernot i Leona.
171 24| Lipna przëvjezc tvoję karę Trąba. A jô tu naju wobu poprovadzę
172 24| vrocec do mjasta, żebe z Trąbą spravę wobgadac. Krol jezora
173 24| vëstąpjił człovjek. Patrzę: Trąba.~— A cuż të tam tak długo
174 24| sługę.~— Ha, ha — smjoł sę Trąba. Cze Czernjik, cze jakji
175 24| mjech i chcoł jisc. Ale Trąba mje nje pusceł le zabroł
176 24| Klerika, a z boku Franck. Trąba do njich przëstąpjił i rzekł:~—
177 24| i wucekł?~— Vjem! rzekł Trąba to go gvesno namovjiła na
178 24| bjałkach nje znajece — wodrzekł Trąba. — Bobesce vjedzelë: Rele
179 24| mjech na plece i szedł. Trąba vëszedl za mną i sceskoł
180 25| zjavjił sę v moji jizbedce Trąba. Ale jakżeż won vëzdrzoł
181 25| sę stało? — pitoł jem. ~Trąba vëstchnął i rzekł:~— Cużem
182 25| sobje jak dzecko postąpjił. Trąba zmjerkovoł to zaru i rzekł:~—
183 25| jô dostoł svoję karę, a Trąba sę ze svoją bjałką pogodzeł.~ ~
184 27| Klerik i mój dobri tovarzesz Trąba. Vjidno mje tu beło, że
185 27| zlitovoł.~Mój dobri tovarzesz Trąba płakał i vadzeł na wotmjanë:~—
186 28| jak masc gojącô. Potcevi Trąba! Zaru jem vjedzoł, że won
187 28| granjé, tej jô vjedzoł, że Trąba przezebłi jidze głębokjim
188 29| jezoro, kjej jes z potcevim Trąbą szukoł na njim nocą wochronë.
189 30| na lobzaku sedzała, tej Traba jął po svojimu gadac:~—
190 30| rozmiszloł wo tim, co mje Traba dopjeru povjedzoł, won sę
191 30| znaczi, żeli żiv ztąd vińdę.~Trąba jakbe sę vërzasł, tak na
192 30| svjece cos novigo sę dzeje. Trąbą na zjavjenjé sę Czernjika
193 30| dziso spadnje na mje?~Ale Trąba vestchnął głęboko i povjedzoł:~—
194 31| njespodzevaną muzikę. To Trąba i kamrot Veber przed bramą
195 31| njedovjinnoscë! — rzekł Trąba, kjej jem jich wobu czestovoł
196 31| kamrotem Vebrem i v gromadze z Trąbą vzęłasma drogę na Lipno.
197 31| na karze i dichac czężko. Trąba stanął nade mną i kjivoł
198 31| vanożec po kaszubskjim kraju. Trąba jak vjerni druch trzimoł
199 31| mje kompanjiją. Ale pokąd Trąba sobje vjesoło pogvjizdivoł,
200 31| mje go wudzeleł. Potcevi Trąba le grivoł i vëspjevivoł,
201 31| nje woblecałë i żebe nje Trąba, nje bełbem wo njich vjęcij
202 31| roz karovoł v kamroctvje z Trąbą przez lase przë Przerębelskji
203 31| jô moję karę karującë a Trąba wokoma mje, raptem mój tovarzesz
204 31| To jidzma dalij! rzekł Trąba i przeżegnoł sę. — Może
205 31| to jesz z daleka zavołoł Trąba :~—Njech będze pochvaloni
206 31| katolickji człovjek — rzekł Trąba. Bo Złi Duch znjikłbe nom
207 31| stanovjił karę na zemji a Trąba rzekł:~— Podzelimë sę z
208 31| Ach, Jegomosc! rzekł na to Trąba. — Jak długo jesz ti njeprzijocele
209 31| wusmjechoł:~— Znaję cebje! Të jes Trąba muzikańt, a ten tvój tovarzesz,
210 31| tak mô bëc a nje jinaczi.~Trąba le kjivoł głovą, a jak skuńczeł
211 31| njeboszczika krola jezora!~Trąba, ledvjesma zjadła naszą
212 31| krijovka krola jezora — rzekł Trąba. — Może to be beło nolepji.
213 31| dalekji jidzemë drogji.~Ale Trąba nje doł wodpovjedzec pannje,
214 31| worędzë, to worądz zrobji Trąba! Jak zagraję, to ze vszetkjich
215 31| zomku krolóv jezora.~I ju Trąba ze szklącim norzędzem przë
216 31| vrzose. Z wuvogji na ksędza Trąba nje groł svoji zveczajni
217 31| vëszukają i przëprovadzą.~Na to Trąba wodrzekł:~— Gvesno, panno
218 31| chdze go Pon Bog chronji.~Trąba sę zamesleł i po chvjilë
219 31| krijovkji jô nje vjem.~Na to Trąba podskoczeł wod stołu i krziknął:~—
220 31| strönë wodpovjedzë. Za to Trąba jął wopovjadac wo naszim
221 32| ludzką...~Kjej jesma: ksądz, Trąba i jô, zjadła podfrisztek,
222 32| nim molu, chdzema wonge z Trąbą na Glonku vëlądovała i mjała
223 32| takji sap jô vpodł — rzekł Trąba — jak naju na kopjica sana
224 32| rzekł:~—Tu to bëc muszi! ~Trąba sę na to rozesmjoł:~— Njech
225 32| sodł i jął zebuvac botë. ~Trąba vjidzącë, vołoł:~— Sprubujle
226 32| pod zemją zapadła, żeli mu Trąba nje rozpędzi czasu svojimi
227 32| dziseszich panóv!~Zjavjił sę tero Trąba i vołoł:~— Ju jô vjidzę,
228 32| nad vjelgjim kaminjem, tej Trąba przëszedł z vimovką:~— Vëzdrzi
229 32| Noprzod szedł jem jô, tej Trąba, trzimająci sę mojich trokóv,
230 33| svjece.~Ale mój tovarzesz Trąba nji mogł vëtrzimac. Rzekł
231 33| mjoł strachac bjałkji. Ale Trąba nje zvożoł, le broł na sę
232 33| lë mje przënjesesz.~Na to Trąba:~— Jegomosc, jô znaję vejherovskjigo
233 33| chcołbem cebje namavjac.~Ale Trąba wodezvoł:~—Njech mje jegomosc
234 33| celę! Tobe beł szpos, żebc Trąba nji mjoł takji spravë przeprovadzëc.
235 33| njic nje not! — wodrzekł Trąba. — Pokąd ludzom nje zaroscą
236 33| zaroscą za karę wuszë, to moja trąba i moje skrzepkji vjedno
237 33| wojc dzecom daje. A kjejbe Trąba nje chcoł vząc tich dvuch
238 33| svojigo lestu.~Kjej tak, to Trąba doł sę namovjic i szedł
239 33| na timże molu, chdzesma z Trąbą mjała nę przigodę z tańcującą
240 33| tidzenji juininęło, jak Trąba naju wodszedł, a ksądz gvesno
241 33| njecerplivoscą:~— Nasz potcevi Trąba pevno vanożi sobje po svjece,
242 33| tu minje. Chcołbem, żebe Trąba ju sę zjavjił.~Beło to pravje
243 33| Zaro mje ruszeło: A może to Trąba?~Za długą chvjilę v łoża
244 33| czołnje stojoł poprovdze Trąba i z łiszczącim svojim norzędzem
245 33| rebokóv svoją drogą.~—To beł Trąba! — rzekł jem do ksędza. —
246 33| czołno z rebokami i z naszim Trąbą, chterno dziso reno z muziką
247 33| nje dovoł bezpjeku: Tec Trąba, chocbe pod wopjeką deszczu
248 33| donaszi jizbë, rzekł jem:~— Trąba, chocem go nje jeden roz
249 33| bo i jô so rozvożeł: Żeli Trąba v taką pogodę do naju sę
250 33| wurzasnjijta sę! To le jô, Trąba, a njiżoden topjelc abo
251 33| szandara!~Jakżeż ten bjedni Trąba vëzdrzoł! Ruchna mu bełë
252 33| mje dele krajac.~— Potcevi Trąba! — rzekł ksądz i sceskoł
253 33| vszetkjich nje przepenetrovała. Trąba vjedno povtorzoł, że tam
254 33| jizba nachopałë sę cepłem. Trąba vëcignąvszë z kjeszinji
255 33| dorunku.~V jizbje rozpakovol Trąba svoje pakunkji i vëdobeł
256 33| serca spodł! — rzekł na to Trąba. — Bo jô so wuvożoł: A chtuż
257 33| grzesznjikovji! — rzekl Trąba. — Ale jô jem słabi człovjek,
258 33| pocerz i pojma spac! Ale Trąba dodoł cecho:~— A jutro jô
259 34| vëstrzoł jeden. Zervoł sę Trąba z leże na podłodze i zavołoł:~—
260 34| naszigo kretovjiska — jak go Trąba nazevoł — na svjat Bożi.
261 34| wod vaszi sę dzeli. Dobri Trąba, chturen tak dzirżko i wodvożno
262 34| reszce pjerszi wodezvoł sę Trąba:~— Jegomosc! Kjej nji może
263 34| naceszëma sę sobje, a jutro Trąba mje veznje mjarę i przënjese
264 34| worganjista postavjił sę Trąba. Lud rebackji czołnami zjeżdżoł
265 34| kjej zvonk zagroł, nabroł Trąba dechu v pjerse. Tec won
266 34| dzis worganjistą a jego trąba worganami. Stojoł won tam
267 34| z Łebna. —Tak povjedzoł Trąba.~Zajechałasma tede z panną
268 34| wodprovadzëc ksędza v gromadze z Trąba. Takji to je serce ludzkji!
269 34| pitoł:~— Cuż va za jedni?~ Trąba vëstąpjił i povjedzoł za
270 34| mjastach. Bo jô jezdem muzikańt Trąba, a chvała moji grë napełnjô
271 34| Pokożle svój papjor. ~Trąba go pokozoł i beło dobrze.~—
272 34| detka, żebe sę dac wogolic.~Trąba tero rzekł za ksędza:~—
273 34| tego tak głosno — rzekł Trąba, przëstąpjivszë bliżij do
274 34| potrafji — rzekł za mje Trąba. Bo won mô skażoną godkę,
275 34| Bog zapłac! — wodvołoł Trąba.— I vë! ~Jidącë spjeszno
276 34| Jidącë spjeszno dalij, Trąba nji mogł vëtrzimac i pitoł
277 34| Korsina, wobroceł sę do mje Trąba i povjedzoł:~— Remus, na
278 34| Zoborach.~Tak jô so wuvożoł, że Trąba mądrze movji i z czężkjim
279 34| Tero ju nji ma co żdac. Trąba dzis nje przińdze! Volałabem,
280 34| pjerszą razą z ksędzem i Trabą spała, tovarzesza mojigo
281 34| vjesołi jak sikorka, kanął Trąba na Zoborach. Na jego brodatich
282 34| wodstavjic jaż do vjeczora.~A Trąba vjeczorem tak povjodoł:~—
283 34| Dej poku — przervoł mje Trąba — jô vjidzę, że to modri
284 34| vëlelë.—~Tak wopovjodoł Trąba svoje przigodë. Ale nom
285 35| sę ju nje doł v svjat. Z Trąbą, kjej uwon sę vroceł ze
286 35| cë povjedzec nji mogę. ~Trąba krąceł głovą:~— Panna Klema
287 35| jizdebkę wu szkolnigo. Tak Trąba vzął sę i szedł. Kole Gód
288 35| i szedł. Kole Gód kanął Trąba zos.~— Remus, pojma ze szopką!~—
289 35| nje?~— Bo wostanę doma.~Traba na to chvjilę na mje vzeroł,
290 35| kjej jô njick nje wodrzekł Trąba cignął svoję godkę:~— Pokąd
291 35| przechodzeł częższi terminë.~Tak Trąba szedł.~Prożno won też po
292 35| sę nje dzevjilë tak, jak Trąba mje straszeł. Bo povjodoł
293 35| godkji beł vjadomi. Krom tego Trąba znoł dobrze njemjecką movę.
294 35| Cuż cë z tego? — wodrzekł Trąba, kjivającë glovą. — Tam
295 35| mjeszkają naszi bracô.~Tak Trąba chvjilę przemiszloł a ku
296 35| Pomału kanęłë żnjiva, a Trąba njeroz na klepjisku grivoł
297 36| XXXVI~Remus i Trąba v pjekle. ~Drogą pjoskovatą
298 36| pchoł jem svoję karę, a Trąba vëdobivszë skrzepjice, tak
299 36| roznekanjé czornich mesli.~I vzął Trąba svoje skrzepjice i jąl grac,
300 36| stanęła i sę nama przëzeroł. Trąba woprzestoł grac i rzekł
301 36| Z Kaszub, panje! — rzekł Trąba.~— To jô vjidzę — rzckł
302 36| sadnjijta, va dvaji!~Ale Trąba sę bojoł i rzekł:~— Panje!
303 36| pokozkę v mojim muzeum.~Trąba vezdrzoł na mje vëstraszoni,
304 36| godka wo tim szperetusu.~Trąba na to:~— Panje! Kamiń mje
305 36| jedzenjô.~Jak won vëszedł, Trąba sę zaczął drapac po głovje
306 36| mną v sodzë postąpjilë.~A Trąba rągoł też:~— Żebe tak zgrzebło
307 36| krzasłach i przemiszlała. Trąba sę rovnak żodną mjarą nji
308 36| Derda. Jak służka szedł, tak Trąba wobroceł sę z pitanjim do
309 36| wodrzekł pon Derda. ~Trąba sę zervoł i zavołoł:~— Chdze?~—
310 36| Czuł të, Remus? — krziknął Trąba.~I mje sę kąsk cepło zrobjiło,
311 36| cze może nje rągô. AIe Trąba wuvjerzeł wod razu i sę
312 36| som jem djobłem z pjekła!~Trąba wodskoczeł i sę przeżegnoł.~—
313 36| na svjece! — dzevovoł sę Trąba.— A chdziż va mota tich
314 36| vjedzącë, co meslëc. Ale Trąba sę poprovdze wurzasł. A
315 36| Ala szvernot! — krziknął Trąba. — V głovje mje sę krąci.
316 36| jak rągorz jakji! — rzekł Trąba. — Nje vjem poprovdze, co
317 36| provdze vlozł jeden czorni. A Trąba krziknął:~—To je ten, co
318 36| noprzod vëknąc muszita.~Ale Trąba wucekł za stoł i zavrzeszczoł:~—
319 36| czorni, jak sę doznoł, że Trąba sę jego boji, vëszczerzoł
320 36| nami chca vëpravjic. — Ale Trąba nje słuchoł le płaczlivim
321 36| chvjilę cecho zrobjiło. Ale Trąba vëlecoł ze za stołu:~— Remus!
322 36| dobjijelë do dvjerzi. A Trąba na momańt woprzestoł grac
323 36| Ha! Czortë! — vrzeszczoł Trąba. — Na pjekjelni sąd nas
324 36| pjekjelnikji! — wodvrzeszczoł Trąba! — Ha! Pjesnjô nobożnô czortóv
325 36| je ledvje mogł wutrzimac.~Trąba leżąci na podłodze dzarł
326 36| Bog jego vje, po co?~Tero Traba sę podnjosł na sedzączkę
327 36| wod dvjerzi wodstąpjilë, a Trąba vjidzącë, że jô mu tero
328 36| ve vjelgjim dzevovanju. A Trąba pravjił dalij:~— Bo tak
329 36| nji duchë chodzą.~Na to Trąba ju nabroł vjarë i zaczął
330 36| pjęsc i zaczął nom grozëc. Trąba podskoczeł na to vjidzenjé,
331 36| zrobjic, że vama grozi.~Tak Trąba mu vszetko wopovjedzoł,
332 36| Z całigo serca! — rzekł Trąba. — A żeli vasz poczestunk
333 36| rumotałë. A vë robjilësce vaszą trąbą takji gvołt, że gvesno jaż
334 36| sedzi.~— Jakuż to? — pitoł Trąba. ~Dvornjik sę drapoł za
335 36| pevno njic dobrigo nje je.~Trąba na to dostol vjelgji woczë:~—
336 36| dostoł i vezvoł do pana. A Trąba, choc nji mjoł chęcë, jednak
337 37| zapusceła?~Na to wodrzekł Trąba.~— Panje! Vszetkjtmu vjinjen
338 37| jakjich va stron, bracô?~Tak Trąba jął mu vszetko wopovjadac
339 37| krajóv.~— Ala! — dzevovoł sę Trąba. — Cużbe rzeklë naszi ludze
340 37| smjerc patrzi.~Zavstidzeł sę Trąba, a pon szedł dalij i wodemknął
341 37| dnji kjile v goscenje.~Ale Trąba na to vëstąpjił i rzekł:~—
342 37| z mojimi skrzepjicami i trąbą mogł vanożec po tich błogosłavjonich
343 37| kładła v łożka do spjiku, Trąba vëbjivszë sę v pjerse jakji
344 37| vjidzisz! — przësvjodczeł Trąba. — Czuł jem wod starich
345 37| jak movjisz! — vestchnął Trąba. — Njech Pon Bog mô naju
346 38| Pozdnim vjeczorem nopjervji Trąba sę vroceł. Lecało wod njego
347 38| spokojné sumjenjé.~ Tak plestoł Trąba, kąsk podchmjeloni, pokąd
348 38| rozmiszloł co robjic, zdrzącë, że Trąba ju beł dovno na vjatrach
349 38| Nade mną stojoł krom njego Trąba i vołoł, kjej jem voczë
350 38| Stojelë vkoł mje dobri Trąba, dvornjik i filut Derda.
351 38| njic knje rzekł a nomnji Trąba, wo chternigo mje nobarżij
352 38| chturen wob ten czas z Trąbą muszoł jaką zgodę zrobjic,
353 38| nje wostanę! — krziknął Trąba. — Jak nje pudzesz ze mną,
354 38| wodprovadzivszë daleko za folvark. Tak Trąba do mje rzekł:~— Pocuż të
355 38| Wojca i Sena... — krziknął Trąba. — Małovjele a bëlëbe naju
356 38| spomjoł ten straszni vjeczor.~Trąba szedł, jiscącë sę za mną
357 39| głovë przëszło? — rzckł Trąba markotno. — Njech vodë płeną
358 39| tego jô sę doznac nji mogę!~Trąba sę gorzeł, bo ten nocni
359 39| poznała, z chternimi sę Trąba vdoł v godkę. Wonji wopovjadelë,
360 39| naszigo nje bëlë vekłi.~Trąba vëpjivszë z njimi kjile
361 39| Czole, Remus! — rzekł Trąba i sę stanovjił, be wocerac
362 39| pjekjelni malorz ze Sorbska!~Trąba sę żegnoł, jakbe chcoł Złego
363 39| rągająci rzechot czuł — rzekł Trąba. — Przeszło mje, jak krzik
364 39| Vszetko mje jedno! — rzekł Trąba. — Volę nocovac v tovarzestvje
365 39| prędkoscë njc poznac, że to jô, Trąba z Lipna, i kopnąc nogą do
366 39| Procem svojimu przërodzenju Trąba njick nje movjił, le zdrzoł
367 39| jednak kask wochronë będze,~Trąba sę zaru vzął do vëcinanjô
368 39| płotno, położeł jem na spodk. Trąba, scinając i censzé gałąze
369 39| gromadze.~— Czo! — rzekł Trąba. — Jak to dudnji po naszim
370 39| do skorë.~— Remus — rzekł Trąba, dreżące wod zibu. — Żebe
371 39| tak zdovało. Po chvjilë Trąba pitoł:~— Jakuż to może bëc
372 39| połnjé nocë.~Strząsł sę Trąba i rzekł:~— To czas, chdze
373 39| Cuż to beło?— szeptoł Trąba, dużi na mje robjącë woczë
374 39| czornich zaczarovanich Błot.~I Trąba zaczął dąc svoję zveczajną
375 39| jak v tonącim wokręce.~Trąba mjoł provdę. Ale mje nje
376 39| chto dovoł znak, że czuje. Trąba na chvjilkę woprzestoł i
377 39| retunk jidze.~Jô zrobjił jak Trąba radzeł. Ale przeżegnanjé
378 39| tego nje wodnekało. Tak Trąba dął dalij.~Ale jô so wuvożoł,
379 39| Hallo! — wodkrziknęłasma z Trąbą v gromadze. Njedługo a dva
380 39| njedalek.~— Rebocë! — rzekł Trąba. Anjoł Stroż jich sprovadzeł.~
381 39| Jak va vjidzita! rzekł Trąba.~— To va muszita bëc z dalekjich
382 40| drugjigo kuńca dachu.~Kjej Trąba wodecknął, dogadałasma sę
383 40| na Lipińskjich Pustkach.~Trąba, skorno czuł, że momë jisc
384 40| smętorzu mojich braci.~V tim Trąba, sedząci na zemji, tak przemovjił:~—
385 40| zdrovi njibe ludze.~Ale Trąba, chturen sę bojoł, żebe
386 40| zgjinął won ! — wodrzekł Trąba. — Bo ma go vjidzała na
387 40| dobrich konji przëjachoł. Ale Trąba, chturen nji mogł zaboczëc
388 40| jesma z jednigo kuńca z Trabą wostavjiła Smołdzenë, be
389 40| Derdą jachoł pon Sorbskji. Traba sę za njimi wobrocoł i żegnoł
390 40| zemją. Zchovałasma sę z Trąbą pod dach grobovi kaplice
391 40| wumarł. Ale v ti chvjilë Trąba mje chveceł za remję, cignął
392 40| ceszeł, że mom svoje doma. Trąba z redoscą podlegoł vłodzë
393 41| moja krolovô!~Ale kjej mje Trąba navjedzeł, jiscącë sę na
394 41| Głovczëc i Sorbska, przëszedł Trąba z wokjem mocko podbjitim,
395 41| tesknjączkji.~Mój tovarzesz Trąba skruszoł njepotimu po nich
396 41| Mjirachovskjim lese.~I rozpłakoł sę Trąba i szedł.~A i mje sę chdzeroz
397 41| zbjerac drevno, że to nje Trąba, ale jakjis vjekové jak
398 41| strzelevi zemje. Ma dvaji z Trąbą vzęlasma sę v ten czas na
399 41| beło vjelgji chęcë, ale Trąba sę tą razą napjeroł, żem
400 41| dzeck v Bożé Narodzenjé. Trąba mje pakovał szopkę na karę,
401 41| njigdem mrozu nje czuł, a Trąba potcevi wogrzevoł sę wod
402 41| Tak stanovjił sę ku reszce Trąba i rzekł:~— Remus, tero mje
403 41| nje vjidzę — rzekł na to Trąba. — Ale dosc, że të vjidzisz.
404 41| przez nę lukę z moją karą, a Trąba przede mną skoczeł do dvjerzi
405 41| szopką na nji pod woknem. Trąba chvjądającë sę pod dvjerzami
406 41| njick sę nje wodezvało. Trąba sę trząsł wokoma mje jak
407 41| kominku, bo vama będze zemno.~Trąba, chturen dotąd stojoł przë
408 41| chterno chopało z kominka: Trąba na gromadze szczepóv, Julka
409 41| chałupje panovała ceszô. Navetk Trąba procem svojimu zveczajovji
410 41| mjec muszisz.~V ti chvjilë Trąba mje szturnął łokcem i szepnął
411 41| Malorz ze Sorbska! — krziknął Trąba i jak szoloni vëburkł z
412 41| drogji, bom so wuvożoł, że Trąba nje chdze jindze będze szedł
413 41| natrafjił na mol, chdze Trąba — bo beł won to na moję
414 41| sedzoł ze starą Julką i Trąbą przë wognjisku. Wurzasem
415 42| prziczinë njiże njeboszczik Trąba to robjił. Godelë, że won
416 42| kamroctvje z njeboszczikjem Trąbą bełobe tvoją povjinnoscą
417 43| co naju z njeboszczikjem Trąbą wonge przëjął, kjej jesma
418 43| krol jezora, jak won naju z Trąbą vëstraszeł v postaceji kopjice
419 44| noc, kjej mój tovarzesz Trąba zgjinął smjercą:~— Ve Vileją
420 45| mojim vjesołim tovarzeszem Trąbą. Kjej jem z daleka z poza
|