Chapter

 1 5 |  nasze gronkji. Szklił won sę czorno a na brzuchu mjoł bjolé
 2 10|          Tam szła wona wokoma czorno wobleczonigo pana, całô
 3 19|  buchła do głovë, a lica jego czorno zalecałë. Ale jô nje boczeł
 4 21|      vpadło jesz dvuch. Jeden czorno wobleczoni, jak duchovnô
 5 21| całigo gąsora som zjesc. Tego czorno wobleczonigo zovją Klerikjem,
 6 29|     brzegu. Porene stovjol sę czorno pod słtuńce jak wukozka
 7 31|      naszła krotko, vëstąpjil czorno wobleczoni człovjek naprocem
 8 35|     vjelgji marmurovi kam, na czorno łiszcząci ze złocistim nadpjisem: 
 9 36|  słuńca, chterno jim skorę na czorno vędzi. Muszałasta mu co
10 39|     bjołi scanë svjecełë sę z czorno sztrechovanigo smołą vjązarka.~
11 41|    sedzała gorą gromadë drevk czorno wobleczonô postacejô kobjetë,
12 43|   provadzeła jakô dobrô ręka, czorno na vodze wodbjijoł sę sztołt
13 44|     przez remję. Wokoma njego czorno wobleczoni sędza kroczeł
14 44| veszedł na veveższoné krzasło czorno wobleczoni sędza. Ale Julka