Chapter

 1 1 |       doznac sę nji mogę, chto jesta ten, komu wonesę noleżą.
 2 2 |   vezdrzi.~— A cuż v tim norce jesta? — pitoł jem sę.~—Straszk!—
 3 10|   gromadze z lasa. Rzeczë mje! Jesta va ze sobą zakantrani, cze
 4 14|   zapitoł:~— A vjesz të, co to jesta?~Ale jô so przëboczeł, żem
 5 19|        co sę teczi Zvadë, moją jesta i mogę z nją robjic, co
 6 24|     Chvała Bogu! Jesz tile vas jesta, be vëbavjic zapadłi zomk
 7 27|      zebrani na jarmarku skori jesta do podkorbjanjô a chęcë
 8 29|      chdze vama sę vjidzi. Tec jesta ludze.~—To je prożnô godka!
 9 33|    zgodze z duszą tvoją, dobré jesta i volą Wopatrznoscë, chterna
10 33|       kjej jim rzekła, że jako jesta corką krola jezora, tak
11 35|      nasz ksądz:~— Va Kaszubji jesta jak reszta dzivnich starodovnich
12 36| pjekjelni muzikańce!~— Sami va jesta pjekjelnikji! — wodvrzeszczoł
13 42|        kurą. Żebe to rozumjec, jesta va za głupi. A żesta z pjekjelnim