1asu-cesnj | cesza-dokto | dokuc-glebj | glebo-jizem | jizra-krovo | kruko-mecha | mecho-napji | napla-odi | odpad-podpj | podpl-prega | prete-przez | przic-rzeca | rzech-spjev | spjic-szept | szero-varna | varne-vestu | vesun-vrobl | vroce-wodrz | wodsa-wukri | wukro-zandz | zanje-zevej | zevim-zyja
Chapter
501 1 | Gvjozdką.~Straszno jim, ale ceszą sę v ten czas na te snożé
502 8 | na to patrzeł z blizka. A ceszeło mje, że na njiin pustkovju
503 13 | zachodzeł. Bo z jego spjevu ceszilë sę Svjęti na scanach, a
504 17 | beło ve dvorze. A jô sę ceszoł, że won tak procuje vjerno
505 19 | Pjijta dalij ludze i ceszta sę, bo pon vaju żije! ~Z
506 27 | sędza pruskji, a vjele be cëvëboczeł wuvożającë, żes procem svjatovich
507 42 | wo czim starô Julka no v chacena smjegu spominęła: To lë
508 43 | wobdarovała mje mjiłoscą svoją.~Chadzałasma v ti pustinji vodni, jakbe
509 5 | chdze naszi do koscoła chadzelë.~Na gorze mjirno beło i
510 39 | Vjele jô nodzeji do ti naszi chahipë nji mom. Volołbem, żebe
511 16 | chvjilë mocko zagorzeło, że chaja zazerô v popjolë moji spoloni
512 43 | sę szczekanjé psa z pod chałup ludzkjich, tej ma zdzevjonimi
513 20 | v Koscerznje v pjerszich chałupach mjasta wostavjic, bobe cę
514 34 | Jego Krolevskji Moscë takji cham będze arasztovoł? Precz
515 6 | vjem! — Jô vjem!—~Kjedem charnę dovoł krovom v chlevje,
516 9 | vërzekł, jô ju vëmknął sę jak chart i gnoł na dravoka na zomkovjisko.
517 1 | Navetk i daleko na połnjé za Charzichovskjim jezorem żijąci Gochovje
518 34 | srąb słomą poszivané, za chatami szerzi sę pustô a za pustą
519 12 | pozdnji dovjedzoł, że won mje chcącem strąceł v vodę, be wurzasem
520 39 | njeszczescé naprovadzeł chcąci. Przëzdrzële sę tvoji karze!
521 15 | naszedł Martę, chterna gvesno chcąco kąsk slode wostała, żebe
522 41 | wobroceła sę do mje i rzekła:~— Chcałabem cë drogę vësvjecëc, cobes
523 20 | godoł:~— Żebe le ta doka sę chcałi rozińc! Bo z ludzi nom tu
524 4 | Vrzeszcztałe, vrzeszczta! Va mje chcata womanjic, żebem tu szukoł
525 37 | jego wostatné granjice i chccsz vëbavjic zapadłi zomk. A
526 31 | Vëzdrzice na ksędza a nje chcelëbesmë vaju wobrazëc, nje dającëvom
527 30 | procem tvojimu vłosnimu chcenju będę cę muszoł vëvlec z
528 31 | mjastach, chterno sę tam rojiło chcevé, bjedné i zrobjałé v wudbje,
529 38 | vëszorzeł z wostrimi pazuraini i chcevim krevji peskjem szętoperz,
530 18 | jich wosamętac i pędzëc, chdzebem chcoł, jak vjater, kjej
531 21 | kompanjiją. Ale jô vjem, chdzejô wostanę...~ ~... Jakuż jô
532 32 | vjachała na brzeg v nim molu, chdzema wonge z Trąbą na Glonku
533 5 | kołpje, długą vodną drogą! ~Chdzesta va podzała naszą krolevjonkę
534 5 | przëstąpjił do mje i sę pitoł:~— A chdzeżes të bivoł?~— Na zomkovjisku!~—
535 14 | pitoł palącimi woczoma:~—A chdzeżesz podzoł złoti mjecz? A jô
536 41 | vjęcij nje vjidzę jak samę checz, bez stodołë, bez chlevóv
537 33 | chdzeroz kamiń vjelgji, jak checza vjeskô v pustim polu abo
538 2 | sę bojelë. Le Marcijanna, checzovô, nje bojała sę njikogo na
539 40 | lądom szedł dim z dachóv chędogjich budinkóv procovjitich ludzi
540 1 | pjesnjikji, — v czestim i chędogjim ale srodze zjnemczałim Betovje.
541 1 | jakji le jeden Fijałek v Chełmnje mjoł v svoji ksążnjicë,
542 34 | jednigo z tuteszich szkolnich, chętnigo procovac dlo koscoła narodovigo,
543 42 | sę vje ! Żedë, jak no to chitri norod, też volą hańdlovac
544 22 | wupatrzëc. Ale prożno. Na chitrosc kaszubską uwonji są za głupi.
545 3 | zvątpjił i czężor mje przemogł, Chiżem pusceł panją moją na zemję
546 32 | zervała sę panna Klema i chiżimi krokoma pobjegła ku jezoru,
547 22 | marsz. Jakbe łiskavjica chlasła, tak nota porvała całą kompanjija.
548 19 | jakbe mje chto mjechem v łeb chlasnął. Nomjilij bem wucekł.~ Pon
549 25 | połkvaterkjem v żołądku i kavałkjem chlebajô cë tvoję karę przëvjozł
550 42 | ludzi, chternim codzenni chlebk i cepłi norcik v chace abo
551 19 | błogosłavjąc worni gon, ~dovato cë chlebni plon. ~Mjoł jes młinë v
552 35 | rozumovji — procem rożnim panom, chlerni nami rządzilë — zavdzęczomë,
553 23 | wusną, na wustrzechę nad chlevami, chdze jô cę zaprovadzę.
554 14 | Marcijanna głosno v szertuch chlichała. Ale na mje szło z ti kamjanni
555 20 | stolima ma sę takjimi dużimi chłopami rodzilë, że pobrzeżnjicë
556 23 | beło tego bjednigo, łęgjigo chłopca, chternigo ti drudzë jednak
557 31 | volą. Ale naszich drugjich chłopcóv szandarovje zabjerelë i
558 31 | wojc doł nasz znak rodovi chłopcu, chturen przińdze. A jô
559 29 | trupem wuchvacëc. A bëlë to chłopji dzirżkji, rovarskji i wodvożni.~
560 14 | gromadze. V tim szukej, chłopoku, prziczenë, żesmë sę nje
561 21 | proceceji woddają wonji wobroz chłopom najętim, chterni go na pasach
562 41 | chterną v gburskjich i chłopskjich chatach wobsvjecoł, be pokozivac
563 42 | ju gvoli vjiktu i pjérze chłopu not bjałkovskji pomocë.
564 31 | vonjô smażoni prażnjice, chłoscącô do jedzenjô.~Matka wob ten
565 33 | Jeden przëdej do tego, chluren mosz wovjinjęti v klonovi
566 14 | do pjoskóv Helu. Le szarô chmara njesvjadomich gburóv i rebokóv
567 18 | kjej na jeseń porvje lestóv chmarę i jadze z njinni chdze chce.~
568 22 | krziżackjich vëjęło berło z rąk Chmjelna jako stolica zemji. ~Przez
569 1 | przemeslnô i pełnô zëcô, i Chmjelno, wonegde głova całigo zemstva,
570 6 | toczoni. Ten vjisoł tam na chmjelovim sznurku, a jô vjedno vdzącznim
571 1 | chterne mjono vzęło wod chmjelu, co vërosł po wobu stronach
572 32 | jego vód znekałë z dusze chmurę czornich mesli, jak vjidni
573 10 | Jak parmiń słuńca przez chmurëna mjepodł ten błisk poznanjô
574 41 | na noveższim czubku, jak chmurka z njeba vjerzchem wusadłô,
575 45 | njebje i pokozivelë małą chmurkę za vsą, z chterni gvesno
576 9 | vszechmocni i nové gnoł po njim chmurkji bjołé? Cze bor, vjększigo
577 36 | a to tu nje je pjekło?~— Chobas som tu pjekła narobjił,
578 20 | nje przekolębrovała, bo chocbesma sę retovała płivanjim, to
579 31 | wuvożoł:~— Jakji va głupi! Chocbesta voltorze i ksążkji zamalovelë,
580 44 | przez vjes, le gorą przez Chochovatkę, jażesma zaszła na Łiskę
581 2 | njicht na nję nje patrzeł, choci vjele ludztva vedle bromë
582 35 | Do Wolivë kożdi Kaszuba, chocle roz jeden v żëcu, wodbëc
583 27 | zbojnjickji vëszło na vjechrz. Chodzącë na nowukę svoji vjarë, czuł
584 41 | Krom tegom sęju męczeł wod chodzenjô i przëchodzeło mje do głovë:~—
585 14 | strzode naszich jezór i lasóv chodzima v njim do dzisodnja.~Mjichoł
586 31 | vstec meslô jedna: Pocuż të chodzisz posvjece, kjej nje clicesz
587 9 | stronë svjata, ponad czubë chojeczk i wolszk, cze krolevjonka
588 20 | Mądri to norod. Porachovelë chojki v lese, dzekjigo zvjerza,
589 34 | wod Zobród, wod Vdzidz Chojnjickjich czele Rebokóv, wod Plęs,
590 34 | njim i zavjezlë do sodze ku Chojnjicom. Vszescë ma sę srodze zajiscelë
591 35 | gvjozdë. Jinszi znovu smaruje cholevë i czesze grzevę, żebe sę
592 38 | mdze na Sorbsko szła ~A z Chołmu pjesnjô zgodë gra~Ku vschodu
593 38 | z kruszkovich szczepóv, chopającë vonją brzadovą na całą dvornjicę.
594 25 | zarazem wuczułjem cepłé chopanjé jak z pjecka, a kjedem vezdrzoł,
595 20 | rozbjegałë pomału wod cepłigo chopanjô słuńca, a nom v rovje za
596 34 | zemni dnje z kominka cepłem chopje. Z czeladni navetk dochodzeło
597 33 | I bronji go wod zemnigo chopu tich, chternich z daleka
598 38 | gardła dvoje rzek ~Wokręt z chorągvją Grifa bjegł, ~A jimu pozdrovjenjé
599 11 | żem sę poczuł słabim i chorim na smjerc.~Tej zaczęlë parminje
600 11 | gapa psuje dach. Takjimi choroscami są parchë, ług, strzeleń,
601 27 | lekarskji, że pon ze Zvadë chorovoł na sercovą chorosc tak czężko,
602 11 | mjinje. Të, Remusu bjedni, chorszi jes, njiże mje sę zdało.~—
603 25 | stolimóv. Wonji lubjilë sę chovac v sechich molach, tak jak
604 45 | matka — krolevjonka jezora — chovała potomka z rodu stolimóv —
605 34 | sztece pług i voz i sanje i chovę i konje, rzekłszë le: konfiskované
606 38 | v checzach sami rebocë. Chovë wonji żodni nje chovją,
607 22 | chterno v svojim koscele chovje cudami chvalni wobroz Matkji
608 36 | smoła ręce, vëvoloł slepje i chrapjącë, jak mjedzvjedz, szedł na
609 8 | wusnął. A jak won ju mocko chrapjec zaczął, tej Marta zamkła
610 5 | tej jô ju gnął, choc kąsk chromo, moje bedło do dom. Na woborze
611 45 | przez dziseszich ludzi i chronjonô strachem, chterną ma z Mjichalem
612 20 | jęłasma sę przedzerac przez chroslë. I cuż ma wuzdrzata? Na
613 39 | żebe mje vëdobëc?~Mjedze chrostami, chterne wobjimałë le tile
614 39 | nekô njedalek wod naszich chrostóv v gromadze ze mgłami ku
615 39 | naju małi, vëzdrząci jak chrząszcz, szedł człovjek v spiczastim
616 6 | jegomosc nawuczi provdë chrzescijańskji a poznji, żeli dożije, bjalka
617 23 | mjerzała ta chvala Bożô i chrzescijańskô zgoda v kompanjiji, to też
618 20 | będzesz bojoł, kjej jes chrztem svjętim wochrzconi i Złé
619 24 | moji krijovce na Glonku, do chtcrni żoden człovjek nje vje drogji.
620 15 | Boskji. Drogam vzął tę samę, chternąsma vjezła njeboszczika pana
621 36 | navrot z tich cuzich knjeji, chternejô pjerszi roz v żëcu na woczë
622 38 | kol vjelgjigo komina, na chterniin sę poleł wogjiń z kruszkovich
623 43 | na wurzmje nad łączką, na chternimem v te stronë pjerszi roz
624 29 | przëtrzimało do njich. A mje, chterniniu ju vszetko beło rovno, serre
625 40 | Smołdzińskjim koscele, wo chternirn mje pon Sorbskji wopovjodoł.
626 22 | tich dvoje młodich ludzi: chtopoka i pannę, co nje wumjała
627 20 | wod stolimóv pochodzi. A chtoze stolimóv rodu, ten gvołtovji
628 19 | kavałka kaszubskji zemji, za chturną vom dobrze zapłacą. Przëjadzcele
629 14 | zamkłi sedzoł Straszk? — Chtużje ten "won", wo chternim Marcijanna
630 26 | nocami, a Gnjadi i Liza chuchałë mje po głovje z vdzęcznoscë.
631 29 | raptem nocą pusceło wod chuchanjô vjatru z połnjô. Mgła vjisała
632 10 | chłopa, të z tvojim koscatim, chudim rusztovanjim vëzdrzisz,
633 6 | mô szadą głovę. Jesz na chujeczce wutchnje.~— A Marcijanna?~—
634 19 | flaster a levo ręka v czorni chustce podvjązani wo szeję zvjeszała
635 7 | pon i panji. Panji mjała chusteczkę do woczu przëcesnjoną i
636 37 | rozvjeszonich po scanach dębovich chustk. Dalij vjisałë tam vszelkji
637 21 | a szeję wobvjązaną grebą chustką, pod chterną sę wutopjiła,
638 22 | ludu i chorągvje i bestré chustkji bjalk: vszetko wobrazem
639 27 | Remus, ale żebe to sę tak chutko stało, tegom sę nje spodzevoł.
640 31 | strzelbë vedle wucha vjornje, chvalącë sę basem: Jô pon, jô pon! —
641 23 | naszi zemji sędząci i Boga chvaląci, wopovjadac sę muszima takjim
642 22 | bjiją ~Pojdzceż czemprędzej, chvalce Marją, ~Bo przez tę Pannę
643 26 | pasach. Mój hańdel szedł chvalebnje. A kjej chto kupjił wode
644 21 | Matka Boskô i vszescë Svjęti chvalëc będą i sę ceszëc z bjednigo
645 42 | drugjigo, a tej zaczął mje chvalic.~— Jô vjedno movję, Remus,
646 37 | zbjerają takji pamjątkji po chvalnich przodkach i jich dzejach
647 1 | pon naju legnje v gęstim chvarznje, cze v brzedzastim lese,
648 11 | kjivoł głovą i rzekł:~— Chvat të jesz mosz v gnotach,
649 42 | mogłbes mjec. Zdrovą bjałkę i chvatką jeszcze. Kąsk navet cnotlevą.
650 11 | gadało:~— Puszczë gozdz a chvec ręką do nóg tvojigo łożka! ~
651 5 | zavadzełë wo njico długjigo. Chvecę i cignę — to mjecz!~Długji
652 28 | Gód mroz na svjece tęgji chvecëc muszoł, bo sę przedzeroł
653 9 | jak latem, le v Bonifacigo chvecełë kąsk sevi mroze.~Jô ju tero
654 36 | pochnje po njekatolicku.~Za chvfilę przënjosł służka jodło i
655 8 | potcevi Mjichoł movji!~V ti chvijlë jô so przëboczeł, że mom
656 38 | że procem voli ręka moja chvitała do levigo boku, jakbe tam
657 39 | vonjiłë smołą i cvjardo sę chvitałë, jak dele, ale v naszim
658 19 | zabjiti! Bivejta ludze i chvitejta zbojcę! ~Zrobjiło sę cecho
659 14 | jim svobodë dac. Tej ludze chvitelë za bronją, a jô chveceł
660 21 | głupim na rekji a won żabë chvitô! — rzekł Klerik, zakreł
661 19 | naszim i żol mje serdeczni chvitoł, że njeprzijocel ze zochodu
662 8 | beł modro. Zaczął sę tede chvjądac i klepac, żebe mu sę krev
663 13 | vedavającë govor i nje rozumjałi, chvjądało sę kole voza. Cuzi parobk
664 20 | cepło jak v jizbje. Trąba chvjądnąvszë sę jak pjes, kjej bjedę
665 15 | wo nich dovnich svobodë chvjilach, wutopjonich ve krevji.~
666 13 | spomnjenjé z popjołóv na chvjileczkę vëbuchło gorącim płominjem.
667 45 | wostavjił płenącą vodę ? Długji chvjilejô tam sedzoł skarnjev rękach
668 33 | przënoszô podarunkji.~Przëtim chvoleł i godoł:~— Nji ma nad krolevjonkę
669 30 | głupim na rekji a won żabë chvotô! rzekł pon Czernjik i vstoł.
670 22 | Bo krol tak rozkazuje, iż ciebje potrzebuje...~— Ha! — rzekł
671 2 | won bjegas długji na poł cigła, a vożkji, jak stąporë wopoczné
672 3 | gora. Nje cigną go konje. Cigło z gałązkji leszczenë roczni
673 5 | njico długjigo. Chvecę i cignę — to mjecz!~Długji beł na
674 40 | vszetkjigo dusza moja mje tam cignęła.~Pana Sorbskjigojem vjidzoł
675 18 | na folvarku nabroł kavë i cikoriji i wugotuję cë pjijotk, jak
676 7 | nje jezdem anji matką anji ciotką? — Nje korałamże go vedług
677 34 | że naszłusma szandarę pod Cisevjem, chturen szukoł ksędza Krauzego,
678 34 | vse wominąc. Ale njedalek Cisevjô zdrzimë a v chmurze kurzu
679 14 | gnjozda dovnich hobożnich Cistersóv, chterni tu ztąd vjarę svjętą
680 34 | novimi sędzami zvją wonji civilizaceją, zakozanjé wojcovesti movë
681 27 | podlegają wosądzenjô przez sąd civilni. Reszta je spravą postępovanjô
682 25 | jakji czvjerc godzenë, jażem cknąl nosem vonją vodë. Tero jô
683 25 | na nos kapje. Jô podińdę cknjenjim, cze nje nalezę jezora.
684 27 | mje nje lubjisz, bo ve mje cknjesz Smętka. Ale to cë njic nje
685 31 | chodzisz posvjece, kjej nje clicesz robotë robjic, jakô cë je
686 4 | v gołć jikro, jakbe mje clicol przërechłëc, a tej vëbjegł
687 43 | Anji tego czołna, co tak cliiże przebjeżało?~— Żodnigo czołna
688 8 | i sę pitoł:~—A ten dobri cliłopok, chtuż to je? Bo jô jego
689 5 | Mjichałovą z dvojokami wod trzech cliojen jidącą. Z nją jô na pustkovju
690 41 | chojna jesz żije.~Pod tą cliojną jô nalozł mojigo vjernigo
691 11 | zel nje je lekjem na tvoję cliorosc. Znaję cebje wod knopa.Tës
692 8 | wuczeł. Tej i Marta svoję cliovę wopatrzivszë pomagała nom
693 38 | żolelë sę zeloni vjidë, cliterne szłë vstec a vstec ku pannje,
694 33 | nje vożeła podjachac pod Cloiik v nazodni drodze! Bo ma
695 36 | djobeł, chternimu mjastto cnjika sztoperczi z tvarzë spiczasti
696 4 | njigde, bo to beło dobré i cnotlevé kobjecesko. Za lôt vjele
697 8 | przigodom i kuńcovimu dobëcu cnotlevi Genovefë.~Podnjosł jem sę
698 13 | scanach, a jego godka beła cnotlivô i krotofilnô. Nje vjedzołbem
699 31 | moje lepji vom nje vjedzec, cobesta sę czasem nje chcącë nje
700 15 | zanoceł pjesnją, chterna jak codzenné viznanjé vjarë tovarzeszi
701 1 | gospodarzeła, jaż sę ku reszce cofnęła z dużą tutką v pesku. Tej
702 23 | chdzeroz svoję stenkę ale copoł sę vjedno vjęcij v teł,
703 19 | klnąc. ~Zëcé tvojich belnich cór ~będze jak kjej letkji vjor. ~
704 43 | pora stareszkóv z jediną coreczką. Ta żevjiła starszich zdobeczą
705 9 | czuł, jak mje njico zemnigo cornęło po karku, jistnje jak Gnjota,
706 38 | mjelë vamps rozpjęti, be mje cucëc, a tero na pjersë moji sę
707 40 | tu pon Derda, jak cebje cucilë wu dvornjika po ni straszni
708 22 | v svojim koscele chovje cudami chvalni wobroz Matkji Boskji
709 36 | czervjoni kabot wobleczonigo cudoka sztołtu ludzkjigo. Jak Derda
710 12 | ta noc, co jidze, je nocą cudóv?~— Bodejże tak!~— Poprovdze! —
711 42 | pjerszigo, nad chternim jes cudovała grulką i mjetelokjem. Dostałas
712 38 | vsi je krova, ale to takji cudovné bidlę, że bez trovë żije.
713 38 | fale, v złocanich vłosach, cudovni wurodë a tak subtelnô, że
714 41 | vstałë przed mojimi woczoma v cudovnich vjidach. A nocudovnjejszi
715 44 | v duszë, co trzeba, tej cudovnigo vjidu kvjdt vëkvjitnje z
716 44 | zakviitnąc v głębokjim lese cudovnim kvjatem.~Ale cuż wona, staró
717 13 | kotka.~Minęłë Godë i na cudovnô noc, v chterni voda sę przemjenjô
718 30 | so wulotô za ną Martą i cuduje a nje vje, że dzevczę le
719 19 | potomk tvój. ~Kark mdze v cudze jarzmo gjąc~i mdze tvoe
720 33 | vëdobeł z njich spori kam cukru, masło, kjile kjełbas i
721 10 | bjedni Remusu, cerpji! Boczë, cużje tvoje cerpjenjé procem mojigo!~
722 5 | v pjosku gronk czorni.~— Cużna svjece! — rzekł jem do se —
723 25 | woddzękovoł ve Vejherovje, pjęc cvjardich talaróv jesz glińgotalo
724 14 | pod chternim moja dusza cvjardnjała. Kjej ju vszescë wodeszlë
725 19 | Remusovcj, ale czestô i wostrô i cvjardô, jak stol. Vjidzoł jô że
726 25 | przërodzoni złoscë serca, cvjardoscë, vëvrotnoscë i jędzotnoscë.
727 42 | mjetelokjem. Dostałas tero cvjika za njeboszczika i rechunk
728 8 | krziknęła i sę zaczervjeniła jak cvjikła, a ma sę smjelë.~Żid, jak
729 29 | pruskjich slug jô stojoł jak dąb cvjurdi i ze suchimi woczoma. Ale
730 3 | co po som pas v vodze sę czaji, będze cę chcoł scignąc
731 8 | jezdzec, zamjast czapac nogji czapem zemskjim... Ale jô tich
732 6 | na wobjod, Marcijanna mje czapnęła za vłose i vëvlekła na woborę.
733 42 | noseł wochotę i serdeczni czar svoji notë.~Wostoł jô terô
734 22 | zochodze słuńca do Setni Gorë i Czarcich Błot, wod Mjechucena i Dzevczi
735 30 | nji mogł. Choba bes beł czarovnjikjem i kominem vëzdrzoł do mje
736 3 | wukozkji przed tvoje woczë czarzëc będze, be cę do smjechu
737 9 | przëboczô długo, a nje zaboczi czasami jaż do smjercë.~Do mje v
738 14 | a navetk jich grobë są cząstkami jich budovë, rosnącë vjedno
739 5 | wuvogą, vjidzę, że mô wokręgh czebk a pospode koło szeji korunę.~—
740 3 | beła sztołtu, bo pospode czebka szadigo mjała wuzimk gładkji
741 34 | i wodprovadzeł do vojta Czecha v Korsinje. Ten mô znętę
742 11 | dobrigo, to stój abo rzeczë, czegoc trzeba. A żeli jes co lechigo,
743 12 | legnąc. V łożku delë mje sę czegos gorącigo napjic i nakozelë,
744 34 | belo. Gorszo novjina najii czekala. Jesz przed połnjim delë
745 33 | reno, kjedesma wodecknęła, czekałasma prożno vëstrzałóv wod brzegu.
746 25 | Głupi, nje vje, cobe go czekało! — Tam ma sobje, że to ju
747 45 | ku mje i patrzilë na mje czekavimi woczoma. A mje beło, jakbe
748 22 | spjevoł:~— Niechze radzi o czeladzi Tvoja opieka.~Vszak po szarży,
749 34 | wod Vdzidz Chojnjickjich czele Rebokóv, wod Plęs, wod spjevni
750 8 | ksążkji, takji ładné, że chto czelô, płakac muszi, chocbe mjoł
751 19 | popamjętota.~Dziso jesz nje vjem, czemum szedł na takji przëroczenjé.
752 13 | zaboczilë wo nich vjelgjich czenach. Stari Klinkosz, co dżadem
753 5 | jiglenë v łożko nasepję.~— Nje czenji tego — wodrzekł jem — bom
754 13 | żnivo przedô za jeden peszni czepc na głovje, a sin rzeknje
755 37 | ruchna bjałk i całi sznurë czepkóv szklącich srebrem i złotem,
756 20 | ludzi, bjesóv, strachóv, czernjikóv i szandaróv. Vjele vodë
757 12 | zdrzącë, jak wogjiń z kominka czervjenjił ji lica i złoceł vłose,
758 14 | na skarnjach zakvitlë mu czervonjé roże a v woczach zażoleło
759 33 | jezora! — rzekł ksądz. — Czes të ju wuvożoł, Remus, że
760 39 | postacejô njevjastë. Vłose ji czesoł vjater, a ve vjidze gvjôzd
761 25 | krotko v dole stoji błotko z czestą vodą. Trzeba nom zjesc co
762 1 | co dzivno, pjisané beło czesto po kaszubsku, a nje, jak
763 42 | trąbę przë sobje. V jizbje czestovała Trąbjinô ludzi ze vsë, chterni
764 15 | zavjitra pon nasz mjoł szczerze czestovani. Tero vjeczorem po roboce
765 8 | minjistra abo pjerszigo botóv czeszczicela i bem muszoł v pozloconi
766 35 | znovu smaruje cholevë i czesze grzevę, żebe sę vjidzec
767 13 | komudni vëszedł z njeba dzeń. Czeszilë sę z tego, bo wod wojcóv
768 36 | szkalovac, bo tej ludze z chęcą czetają jich żegovjinë. Ko notera
769 8 | movjił, żebe sę kam rozpłakoł czetającë. Tak jô wuvożoł sobje:~—
770 45 | vjidna stole. Kjedem skuńczeł czetanjé, ludze vstojelë do robotë,
771 1 | ten, komu wonesę noleżą. Czetejce vë, panje, bo może duch
772 12 | sobje, jak ma v gromadze czetivała Genovefę i jak jô ję wonge
773 33 | sę dobrze. Całimi dnjami czetivałasma tero ksążkji, sedzącë przë
774 10 | nje przëszła pocecha. Ale czëtoł jem v njich:~— Cerpji, bjedni
775 29 | chterne v woczach tvojich czetom, jak jô z jedną nogą ju
776 2 | będze a v ti chvjilë, kjej czetosz, patrzeł będze przez plece
777 36 | V jimję Wojcai Sena...! Czeva wobarchnjała, cze też vaju
778 25 | posova z lestóv i galęzi czężela na szarich wuzimkach bukóv
779 29 | znaku na mojich pjersach czężeło jakji namjenjenjé, tak jô
780 34 | chterne podług katejizma są czężkjimi grzechami. Ale wonji mają
781 24 | droga, ale jô nje czuł ti czężkoscë. Kurz jak doka płinął nad
782 1 | koscele. Stoł takji nje czężoł, nje zavodzoł, a kjede szedł
783 35 | zapadnje, a jô przechodzeł częższi terminë.~Tak Trąba szedł.~
784 42 | Trąbjinô tero zaczęła:~— A czijesz to je słuńce, co vom żetka
785 42 | co vom żetka dogrzevô, a czijeż to deszcz i rosa, co vom
786 45 | mje tam nje dostovało, wo czimem nje vjedzoł.~Z tegom sobje
787 34 | przë mje i przëzerô wostro czimus na moji pjersë! Tak mje
788 9 | latach na javje vjidzanô: Czimuże tvoje kołpje mje nje povjedzałë,
789 4 | wuspokojoł. Vdzek tobje! Czimużes nje woddoł, kjej jes vëręczeł
790 33 | njeboszczik krol jezora czinjił, bo nacuż be je mjoł?— Tej
791 20 | wodrzekł Trąba. Chto mô cziszczec na zemji, czimu be sę nji
792 44 | woczë zazdrzisz ji:~Drżij, człecze, drżij!~W krosnach robją.
793 44 | svojich groczi:~— Tańcuj, człeku, procuj, vroż~Jako motel
794 27 | vëtrąceła sę z przërodzonigo członka tak, że Szabelka przëszedłszë
795 14 | z jego rzezbą pokretich członkóv wutłukł jem vjorë v wogjiń
796 22 | tam gdzie parzy, poznasz człovieka.~Niechaj z czysca vyrvani
797 44 | Zgodka vprovadzi, ~Żebe czołenk v ręce brac ~I dzało tkac.~
798 44 | go vëporaji smjech. ~Nji czołenka anji vątk ~Nje vërvje won
799 34 | ceché granjé zvonka wod czołennigo vołtorza.~A kjej zvonk zagroł,
800 20 | jęla sę kopjica po łączce czołgac ku nama, co jednak strasznje
801 34 | njebivałi vjelgoscë, vjelgji czołn rebackji, vsparłi na drągach,
802 34 | nabożeństvje żdelë ludze na czołnach, cze ksądz jim kozanjô nje
803 20 | Jô le szedł woboczëc do czoma, cze go voda nje zabrała.~—
804 20 | Vëskoczełasma i vëcignęła czomo na brzeg. Przed nama wodemkła
805 7 | vesokji i guze na vampsu i czopk na głovje. A kjej jem sę
806 26 | wokręgłą czopkę z nebą, vkoł czopkji czervjoną blevjązkę z czornobestrim
807 26 | z czervjoną blevjązką na czopku smjoł sę i rzekł:~— Jô jezdem
808 1 | i poceszné przigodë pana Czorlińskjigo, chturen do Pucka jachoł
809 1 | Babje", "Valku" i "Panu Czorlińskjim" na karze.~Bo Remus zveczajnje
810 35 | vamps foliszovi i mucę z czornin barankjem. Alem zato wuzdrzoł
811 25 | Przë połnocë zbudzeł sę czornji pjes na zomkovjisku — muszi
812 26 | czopkji czervjoną blevjązkę z czornobestrim guzikjem z przodku. Ten
813 38 | roz jako doktor, roz jako czornokrziżnjik, chturen przëchodni czase
814 22 | razu, jakbe vëvołanô rozgą czornoksiżnjika vjelgô nota:~Marsz, marsz
815 1 | chdze dravim prądem bjeżi Czornôvoda, spjeszącô sę do vjelgjich
816 36 | dvjerzi, i to zaru kopami. Czortovje, co v tim dzelu pjekła służbę
817 41 | ludzi. Klinë możesz na mje czosac, tak jô jezdem jesz zdrevnjałi
818 43 | barzo pomdłu, ale jô mjoł czosu dosc.~Najechavszë do brzegii,
819 36 | tak wonji po dobrimu:~— Czotale! Va tam v jizbje! Wodemknjijta!
820 24 | nji możesz, bo i na cebje czotują. Po tvoji karze vszędze
821 23 | vjezącim karę. To won na cebje czotuje. Poj! Jô cę zaprovadzę ludzom
822 37 | do wostatnigo Bogusłava Czternostigo, chturen wumarł v roku pańskjim
823 9 | mjoł przistępu; to też le czubami drzevjąt gorzlivje szamotoł.
824 29 | jaż buchnęłë vesoko nad czubem krza i vząvszë go ve svoją
825 20 | dmuchnął i zaszcmarzeł v czubkach drzév i rozervoł v kjile
826 41 | przëwoblekô jich. Le na noveższim czubku, jak chmurka z njeba vjerzchem
827 33 | stanje. Dzivné to jednak beło czucé, słuchac, jak nad głovą
828 14 | taceła sę po pustkovju. Czuj jem ję porę razi nje vjedzącë,
829 37 | że jô wostatni Kaszuba...~Czująci taka godkę tego wostatnigo
830 40 | zvątpjenjé chveceło mje za serce, czującigo taką godkę reboka. Vëzbełjem
831 34 | duszë, jak njigde v żëcu, czującimu to krolevskji dzevczę tak
832 22 | drogji do naszi kompanjiji, czujma, co won graje.~A kamrot
833 35 | stronę. Ve Vjerzchucenje czułasma sę jak doma, ale dalij na
834 8 | że vłosnigo słova sę nje czuło. Szłasma całi szturk vjedno
835 8 | vandrze, z dalekjich dróg! ~Bo czupła Smjerc gorą na drogjivskaże, ~
836 45 | drogę zazeroł jem dzecom pod czuprinë v modri uwoczë, cze v njich
837 12 | matka. Pon mje pogłoskoł po czuprinje i rzekł:~— Długo tës sę
838 18 | mje anjeli z njeba zibelë. Czut të ju v żëcu, żebe sę żoga
839 32 | Drugô scana beła do trzech czvjerci vëkumanô naksztołt vjelgjigo
840 14 | smjerc sę sposobi. Bo kaminji czvjoro mechami wobrosłich i sicena
841 6 | dechu i jął vëbjijac godzenę czvjortą. Po takji fatedze szturk
842 22 | Lecz nie insze mamy czynsze, ktore składamy, ~ Tylko
843 22 | poznasz człovieka.~Niechaj z czysca vyrvani Tvoji będą poddani,~
844 36 | v ni stodole v njijakjis Dąbrovje bjałka mje skuseła na wustrzechę,
845 25 | Krol jezora skuńczivszë dachovanjé wusodł v naszi chałupje
846 31 | Dvuch muzikantóv v trąbë dącich a jô slode z moją karą przez
847 31 | chcelëbesmë vaju wobrazëc, nje dającëvom poczestnoscë, jakô sę duchovni
848 11 | Duszę tvoję cë vzęła a dalac duszę psa, chturen za panem
849 34 | panna Klema i rzekła:~— Dałam tam jedno wobleczenjé po
850 1 | kjej mje tęchnota brała za dalekjimi Kaszubami, za naszimi lasami,
851 44 | pamjatkę i znak. Bo rovno dalekô droga wod njego do starich
852 27 | vjelgoscë kurzigo jaja na długą dalekosc z vjelgą sełą i pevnim trafem.
853 37 | mundurë. Mjedze njimi v rovni dalekoscë jedni wod drugjich zdrzałë
854 23 | polecoł wopjece Boskji na dalszą drogę. I jô szedł podzękovac
855 29 | wonge njevjesce i dzotkom dané, anji chvjilem sę nje namiszloł,
856 22 | vszystkie uniżone ~ Z lakiej dani, Sliczna Pani, racz być
857 16 | nolepji dotrzimom stova danigo njeboszczikovji panu Jozvovji
858 7 | sedzoł v ti słomje, jak no Danjel v kuli Ivóv. A jesc mje
859 6 | to kula lvóv, v chterną Danjela proroka vrzucilë poganje...~
860 23 | mocnimi pjęscoma, co be nimu dardanovji tę spjiczastą mucę vbjił
861 40 | nasze rodë kaszubskji v daremni valce wo zaklęti zomk. Dzivné
862 28 | nożiczkoma.— Ale za vjikt darmovi, co cë go daje v sodzë krol
863 33 | Dlotego bem gvesno co zjodł z daróv pannë Klemë.~Tak ma so wuszekovała
864 31 | Francuzóv. Naszim wonji też nje darovelë: Stach, Klerik, Franck a
865 13 | Ale nalezlë vszetkjigo daru Bożigo dosc tile, bo roku
866 1 | vamps i nogavjice nje będą darvałë sę vstidzëc.~Ale Fresza,
867 35 | ku zochodovji słuńca na Darżlubską Pustą. Nje rechovoł jem
868 35 | kołovaże tvoji karë. Alem v Darżlubskji Pusti straceł vjater. Tak
869 23 | łuną woblevałë blaszanni daszk figurë. Trąba mje zaprovadzeł
870 23 | zgromadzeła na svojim blaszannim daszku rożovi vjidë słuńca, a v
871 28 | pamjątka po ni pobjitvje Davida z Golijatem! Szkoda, że
872 41 | barzo vcrazno. Ma na njen dążeła chiże, gnani z tełu vjatrem
873 37 | v njevjadomo przëchodni dążi czas. Ale wu nas fala v
874 23 | berlami mjelë wo porządk dbac, srodze markotno sę zrobjiło.
875 15 | nocni, ~Na żadną trvogę anji dbaj na strzałi, Ktoremi seje
876 38 | vjinjen. Njech sę msci na Dcrdze, chturen tero dzeń i noc
877 33 | przejacel. Że dzis sę krije pod dębami jednich Kalvarijskjich gór?
878 11 | njigde v żëcu nje. Vłosë mje dębem stanęłë na głovje. Przeżegnoł
879 4 | A tej też wuvożej, żebe debetk sę nje rozbjegł anji nje
880 13 | pozdnji povjodała — v chustkę dębovą wovinjętigo, a krovę z celęcem
881 37 | rozvjeszonich po scanach dębovich chustk. Dalij vjisałë tam
882 27 | sobje norzędzé v sztołce dębovigo kjija rozczepjonigo wod
883 15 | chocbe le mjetelokjem, decht łagodnje. Tu më vszescë
884 28 | bukse tego samigo, drevjanné defle na nogji i krimkę bez nebë
885 9 | takji zib, że lożko ze mną degotało, jak ne lestë na wolszce.
886 35 | wumje.~Ale jô wodrzekł:~— Dejma poku tim głupstvom!~— Jakto?
887 33 | scanovich szafach vëszukô kavał dekji abo kożucha, cobem so szlafrok
888 19 | zabrac!~— To njech vezną tę dekoraceją! —rzekł pon Czernjik i pokozoł
889 14 | wod bronji i panovanjô i delësma vłożëc jarzmo na sebje,
890 43 | njebo doznanim wokjem. Ji delikatné nozdrza sę ruszałë i rzekła:~—
891 32 | deli. Na podłodze, tak samo delovani, leżalë jak divanë pleconkji
892 14 | chodzilë, jakbe jim chtos kozoł deptac po cechu a gadac na poł
893 16 | ju lata i muszi jisc na deputat, bo nogji go nje chcą njesc.
894 36 | pitanjim do Derdë:~— Panje Derdo! Vëboczce, że tak pitom.
895 23 | të nę szklącą mucę, co sę derdô drogą do naju? Żebe go szvernot!
896 36 | maszerującë drogą, a jô derdoł slode z moją karą. Słuńce
897 1 | karze frantovkji Jarosza Derdovskjigo: Poceszną povjostkę wo bjednim "
898 41 | długo jaż do pozdni nocë deruje, tim won nje vjinjen, le
899 21 | vszelkji prziczinë wurvała sę deska v czołnje, tak żem le z
900 25 | słonuszko zasvjeci po długjich deszczach.~Pon szkolni radę Trąbë
901 36 | ze sebje vszetkji kurze i deszcze całigo kaszubskjigo lata
902 5 | beł przervani, pevno wod deszczovi fale. Bjeleł sę v ti vërvjiznje
903 18 | za jakjim njeprzepjitim detkjem. Kjejbem zasodł sobje v
904 22 | Kłęczna: na taką szerzą i dhiżą won sę rozsodł z vojskjem
905 20 | na drzemjącą zemję i na dichającé długjim dechem vodë. Czuł
906 41 | sę do mje Julka i rzekła dichającô czężko:~— Jidz tero i spjesz
907 1 | starigo człovjeka, chorigo na dichavjicę.~— Ten zegar — rzekł szkolni —
908 9 | jezoro sę szkleło milijonami dijamańtóv? Cze njebo novą krosą pomalovał
909 8 | złoti wopravë, chocbe i na dijamańtovą zasługivała. Bo kjejbe taką
910 24 | pjerzastich na vesokjich konjach v dimje drogji, tej bełbe to norod
911 33 | żebe v kuchnji nje beło dimnigo wognja, zasepoł jem zorzevje
912 40 | cignje sę morzé, wodgrodzoné dinami, jak srebernim murem wod
913 33 | zgjinęła za lasem v kjerunku diszle Furmana na njebje. Nje rzekl
914 32 | samo delovani, leżalë jak divanë pleconkji ze słomë i sicenë.
915 36 | że ma sę tu dostała do djobelskji kuchnji!~Moję karę służkovje
916 36 | anji dzekutnjikjem, anji z djobelskjigo seminjô. Ale kogo jô zaproszę
917 36 | Cze va poprovdze nje są djobłë a to tu nje je pjekło?~—
918 44 | duch, chturen drużbuje na djoblim vjeselu. Vkoł na gorach
919 36 | ludzi. Won sę smjeje po djoblimu, bo sobje przëboczô, jak
920 8 | Vignana jest njevjasta, ~Dla jabłka zjedzonego, ~Wod
921 20 | i stojoł vesokji chłop z dłiigą bjołą brodą, v skorznjach
922 29 | mantolik, chturen be ledvje dłonją przëkreł. Na złoti blasze
923 8 | wustąpjił pola. Przez to jak na dłonji vjidzec beło wolszkę, chterna
924 32 | stolarskji i ceselskji: żoga, dłota, sekjerë, svjidrë, topork
925 20 | nobożnje lizoł pazurë i dlotegoje tero takji bjedni. Bivszë
926 45 | v ksęgarnjach nje beło. Dlotegojô vzął i napjisoł svoje żëcé,
927 39 | vjelgji deszcz spadnje. Dlotegomsę zervoł i rzekł doTrąbë:~—
928 3 | jô so na dregji dzeń vzął dłoto z szaruznji pod vamps, żebe
929 18 | zaredzevjałi zębë nadstavjającô długjimu camrovji drzeva, chturen
930 32 | chterna chodzeła po ti długolatovi krijovce svojigo wojca,
931 1 | na jarmarku kanął.~Ale na długosc reminja nje bełbem sę do
932 11 | jak gromnjica?~— Vjem!~Długowon znovu zdrzoł na mje, tej
933 25 | Remus. Jezdem wu cebje v długu, żes mje tovarzeł przez
934 14 | wodrzekł njick. Tak jô po dłuigji chvjilë znovu sę pitoł.~—
935 34 | vasza! Za goscenę i wopjekę dłużni vama jezdem. Njech njichto
936 20 | vanożącigo muzikańta. Tej zaczął dmuchac v wogjiń, jaż mu woczë łzami
937 29 | jednak pusceło. Tej letkji dmuchanjé vjatru rozdzeleło mgłę,
938 41 | chterni przedtim sedzała, dmuchnęła i ju vjesołi wogjiń bjił
939 33 | pjecka v kuchnji, a jô je dmuchoczem rozżolę. To nje dô njiżodni
940 1 | na svjat zesłoł.~ Jednigo dnia — tak ju bëc mjałc — zaszedł
941 39 | noc, chterna przëgasała dnjovi vjidë i szarą komudę zacigała
942 39 | ju krom dachu przemokła dó dzesąti njitkji, woprzestało
943 7 | na głovę Golijata na znak dobëcô i przemiszloł.~Ale njc dele
944 31 | cze ve vojnje z Francuzem dobędą, cze nje. Bo skorno dobelë,
945 7 | jô sę czuł i vjedzoł, że dobędę. Żdoł jem tede na svojigo
946 34 | Zoborë, rzekłszë: Jidz! Dobędzë szczescé a dobędzesz, bo
947 9 | krolevjonkę przez vodę i dobełbem na wonich straszedłach i
948 20 | vroceł z vodą z mołigo błotka dobetą, Trąba ju sę grzoł przë
949 31 | reszce z vojnë. Njemc mjoł dobeté. Po koscele trafjił jem
950 45 | Na ti provdze dobeti skuńczełë sę pamjątkji,
951 3 | vadzeł:~— Marsz! Pochadej z dobetkjem do dom a nje żdej, jaż sę
952 20 | trzeszczec a płom mocni sę dobivac.~— Aha! — rzekł Trąba —
953 12 | nimi trzema wukozkami i dobivoł jem na njich, a wone priskalë
954 35 | dalekjigo grobu v Lipnje dobjegoł mje zev:~— Pudzesz tede
955 20 | lôt tak sę do moji skorë dobjerelë i tile mje v nji dur narobjilë,
956 8 | zamanąvszë mje sę do skorë dobjeroł, dovoł mje tero poku.~Moji
957 14 | jednak stracilë... Może sę dobjerzesz wo prziczinach jich wupodku,
958 35 | pokąd va jesz woddichota, dobjic vaju bełobe procem szeku.
959 19 | będzema pjilë litkup, bo pon dobjił targu i przedoł zemję za
960 33 | chłopem, chternimu bjałka dobodô, njicht litoscë nji mô.
961 18 | chłopóv, jednak be sę do mje dobrała z mjetelokjem. A chtuż be
962 15 | godkę dzivnje skażoną. I dobrąs mje doł wodpovjedz. A tero
963 14 | i nje beło radë, le sę dobrelë do sebje na żëcé i smjerc.
964 33 | ludzkjich vëgasła vjara v Dobro, Cnotę i Ducha. —~Znovu
965 34 | reno i proseł, żebe ksądz dobrodzij beł tak dobri i dlo njich
966 33 | jem sobje vësedzec v ti dobrovolni sodzë v gromadze z ksędzem,
967 2 | jich mjona. Tam mje beło dobrzeJak Jadamovji v raju. Łożko
968 13 | dobrim na mje vzerała wokjem. Dobrzem so vdarzeł, jak ji modré
969 42 | przez vjes, tej mojich wusz dochodzeła takô spjevka:~—To beł szpos!
970 32 | Jakjimis skałanii v scanach dochodzełë cenkji parminje vjidu, ale
971 43 | vjédzô nas wo vszestkjim dochodzi, co sę na svjece dzeje.
972 20 | napravjilë i dobetku sę dochovelë, tobe jim to zajął krol
973 5 | guz wodrechovoł, a jednak docigło do "Vjerzę v Boga". Gvesno
974 7 | njebogłose.~— Czeguż jô sę doczekałam z tim knopem! — Vjedno movjiłam,
975 13 | kjej tego wutropjenjô nje doczekota, ale długo żdac na to svjat
976 33 | jomë. Ale njimem sę dobrze doczuł, stoł sę za dvjerzami rumot
977 11 | Takji mocné postanovjenjé dodało mje wochotë, żem procem
978 27 | mscevoscë to rovnak sędzimu dodô. A mosz të co do povjedzenjô
979 3 | vstidzeł,~Ale krolevjonka mje dodovała wodvogji:~— Nje wuvożej
980 40 | dachu.~Kjej Trąba wodecknął, dogadałasma sę z rebokami dobrze. Ale
981 15 | won sę z cuzimi ludzami dogodô?~I patrzeł na mje wob tę
982 35 | navetk wo kavałk chleba nje dogodosz. I nalezlëbe jednigo rena
983 34 | volô veższô jisc kozała...~Dograbjivałë grabjorkji. Pogodę doł Pon
984 42 | je słuńce, co vom żetka dogrzevô, a czijeż to deszcz i rosa,
985 39 | letkji czołna nji mogłë dojachac do kraju. Le v żłobje cemnim,
986 33 | brzegjem i wostrovem, ale jak dojachalë naprocem jałovcóv, tej zavrocilë
987 7 | Njechle jadze! —~Jak won dojachoł tak krotko, żem mogł rozeznac
988 33 | to pravje v połnjé, a ma dojadała wobjadu pod vjelgjim jasonem
989 4 | gnac pod jarzębjinę! ~— Dokądka të pędzisz? — pitô. ~— Pod
990 17 | karovoł v svjat. Jesz jem nje dokarovoł do lasa, a ju naszedł jem
991 30 | kaszubskji, to jesz z tego nji ma dokazu, że wone są jego vłosnoscą.
992 33 | chocbe pod wopjeką deszczu i dokji chcoł sę do naju dostac,
993 11 | toporzesku i vszetko mu dokładnje povjedzoł.~Won słuchoł i
994 2 | gbura Zabłockjigo mjałë dokoła las głębokji, le ku vëchodovji
995 11 | jes zaczął, Remusu, tej dokonej robotë, chocbe Zlé trzoskovało
996 33 | przikłod stolimóv, to nowuka ju dokozała: Barzo dovno timu, v czasach,
997 6 | chcała, z chłopem vszeskjigo dokoże.~Muszoł jem sę nich svjętich
998 15 | czarovnjik, chturen svigo dokozoł.~Za rzeką wobezdrzoł jem
999 38 | jednim vozu v szterë konje po doktoróv, bo bjednô panna Slavjina
1000 20 | dostoł. Tu ludze wod vłosnigo doktorovanjô i vłosnich lekóv wumjerają.~
1001 29 | mje wobezdrzoł. Po tich doktorskjich wodvjedzenach kozelë mje
1002 35 | jinszi ludze a navetk njiż doktorzë z mjasta. Vjidzoł jem som,
|