1asu-cesnj | cesza-dokto | dokuc-glebj | glebo-jizem | jizra-krovo | kruko-mecha | mecho-napji | napla-odi | odpad-podpj | podpl-prega | prete-przez | przic-rzeca | rzech-spjev | spjic-szept | szero-varna | varne-vestu | vesun-vrobl | vroce-wodrz | wodsa-wukri | wukro-zandz | zanje-zevej | zevim-zyja
Chapter
1003 1 | chterni njicht nje vje?~Dokuczało mje, żem wod woni rozmovë
1004 20 | przezvjisko przeszło v nasze dokumańtë. Ale Muchovje sę njigde
1005 10 | nje przimjerzając...~Nje dokuńczeł Morcin, bo mje nje chcoł
1006 28 | njespravjedlevoscë, chterni cë tam gvesno dokurczają jak mogą. Trzimej sę dzirżko,
1007 42 | beło zapozdze. A to vjeczné dokurczanjé ludzi i napomnjenjé ksędza
1008 8 | też, cobe jim bjeda nje dokurczeła. Pękną ze zozdroscë vszetkji
1009 20 | jeden, kjej mu pruskji prava dokurczełë, zataceł sę na jezorze,
1010 20 | skrami i rozmiszloł nad svoją dolą vanożącigo muzikańta. Tej
1011 22 | svojich vód. Nańdzesz v dołach zataconich błotka i łąkji,
1012 31 | Vjelu. Żebe ten jesz żeł, to dołbem so głovę wucąc, że won be
1013 15 | kaminja zeszedł mjeszkac v dolinë, chdze sę dobetk pase? Za
1014 27 | drugji — że z levi szczękji dolni vëmjenonigo policejanta
1015 27 | klasnjęcô Remusovi pjęscë levô dolnô szczęka vëtrąceła sę z przërodzonigo
1016 22 | cechi gęstvjinje głębokjich dołóv nobożni jozc vëszedł i słuchoł,
1017 41 | zagrzebała na kominku i dołożeła porę szczép z gromadë, na
1018 41 | domovnjik. Z tego ma sę domaklała v stron vjelgjigo komina
1019 18 | wodvogji. Vstoł i vedle scanë domakloł sę do ni lukji, co zdrzała
1020 40 | kaszubskjigo ricerstva: Będzemiróv, Domarusóv, Borkóv, Żiżeviczóv, Vjilkóv,
1021 24 | nazod. Na to nji ma radë. Domav Lipnje povjedzle szkolnimu:
1022 27 | vëpusceł ną vjelgą bromą, tej domë boczenjé, żebe jego przepchnąc
1023 14 | spovjodoł, naszi stojelë na domje. Bëlë pon i panji i Mjichoł
1024 37 | potrafji. Jakużbe sę tu domovjił wo kavałk chleba?~Pon na
1025 36 | szła z njim. A Derda jesz domovjoł:~—Jidztale z njim! Won njick
1026 28 | kamrotem Vebrem grac po domovnjikach wu mjeszczanóv. Ale Czernjik,
1027 37 | też Czernjik? ~ ~Długjimi domovnjikami provadzeł naju służka do
1028 34 | mje przëjęlë, jak mjiłigo domovnjka. Robotë lero beło vjele.
1029 35 | POMORANORUM FUNDATORUM HUJUS DOMUS. Znaczi to po naszimu: Pomnjik
1030 33 | wokreła svjat. Vrocivszë donaszi jizbë, rzekł jem:~— Trąba,
1031 17 | chłop wodezvoł:~— Poszłasma donjego, poszła: Mjotk i Novc i
1032 1 | że ku reszce go wurvała i dopadła do Remusovich nóg. Ale Remus
1033 29 | Zoborskjich na szeji, a won doparłszë svoji voli szturk całi leżoł
1034 41 | ale nji mogł jem sę ji dopatrzec. Nje robjił jô sobje wo
1035 23 | Ale możece sę v kompanjiji dopitac: cze nje znają Prdzonka
1036 17 | Rzekł jem tede do Trąbë.~—Dopitejże sę jego, czimu nje jidą
1037 40 | koscoł, z chternigo vënekelë dopjero naszę movę, woczë moje mje
1038 9 | svjętô kobjeta, jakbe vëszła dopjeroz wobrazu. A jô ji wodrzekł:~—
1039 38 | zbjegoł sę v sobje, jak vjid dopoloni svjece. Sedzelësma vszescë
1040 12 | pamjęcë za strachem, won dopovjedzoł:~— Jô meszlę takji strach,
1041 5 | Przikozanji koscelnich" won sę nje doprocovoł, bom tez i mjoł pelną mjarę.
1042 34 | Zotorską Hutę. Pon Czernjik doprovadzeł do tego, że vłoscicel Hutë
1043 41 | dostoł svoję pojigę i nje dopusceł żevi dusze do retunku. Żebem
1044 33 | burzom, jak długo pon Bog nje dopusci, be v sercach ludzkjich
1045 11 | Tej jesz są chorosce, co z dopuszczenjô Bożigo vlezą v człovjeka.
1046 42 | vëlągł, ale v głovje vaszigo doradzce, czornigo ducha, jakjim
1047 20 | vłosni strach lechą drogę doradzeł i bełbe cę wutopjił. A przeznajesz,
1048 33 | woczë. Lukji z jizbë won dorobjił z deli, a wokjennice do
1049 4 | służeł będzesz. A może, że dorobjisz sę vłosnigo kavałka zemji,
1050 28 | valeł mje v plece jak cepami dorodzającë, bem sę vëkjichoł i vëkaszloł,
1051 20 | mjoł sposobu. Ale kjej jô dorosł, tej jô ju nje żdoł jaż
1052 6 | grubi z kuńca, jak pjęsc dorosłigo chłopa. Ale strzonk beł
1053 32 | drzeva takji viżavë, cobe dosigła vesokoscë krzivdë ludzkji,
1054 14 | muszą, be drzevo jich żivota dosigło potrzebni viżavë. I ludzkji
1055 21 | a tvoja klarneta ledvje dosignje wuszu skoczkóv v rovje przëdrogovim.
1056 42 | cudovała grulką i mjetelokjem. Dostałas tero cvjika za njeboszczika
1057 44 | dzotkji strzeżce, ~Cobe sę nje dostałë pod katovskji ręce ~I nje
1058 21 | sami wopłocac. Na to wonji dostaną wosmë talaróv. Ale Stach
1059 36 | naszigo pjekła vë sę nje dostanjece. A to je tam, chdze skorę
1060 20 | czvortk. Kjej ma sę v njedzelę dostanjema do Koscerznë, tej tam będze
1061 9 | że kjejbem ję zgodł, to dostąpjiłbem szczescô, jakjigo bem strzimac
1062 23 | mjoł do viboru dvje karczmë dostatné i rumné naprocem sobje ve
1063 42 | dovoł mje mój hańdel tak dostatno, że jesz zbjegało. Woddani
1064 32 | wuvożce sobje: Ta joma i ta dostatnô jizba pod zemją, to są dlo
1065 36 | wudbë, żesce sę za żëcô dostclë do pjekła, a będzece też
1066 15 | reszce z vjelgjim toglem dostelësma konje do vodë a roz v żłobje
1067 29 | przed tobą wodemknje sę joma dostetnô i vesokô, sztołtu jak dużi
1068 4 | vęgorz v kłomkę vlezc, nje dostołbes mje v nocë na zomkovjisko. ~
1069 21 | połovę ti fercovkji beła dostovała, co jô v Pelplinje wod ksędza
1070 9 | przede mną tak krotko, żem ję dotchnąc mogł ręką, wona, moja krolevjonka
1071 27 | folvark Zvadę. Z pomstë, że dotechczosni pon przedoł Njemcovji vjes
1072 33 | dostanje jodła. Ale jak go dotegovac, kjej wod Zobór i wod Plęs
1073 33 | rozmavjac svobodno. Ksążkji dotegovała nom panna Klema z Koscerznë.
1074 34 | jegomoscë ruchna svjeckji doteguję. Novjększô vjes, chdze be
1075 31 | noprędzij dlo jegomoscë krijovkę dotegujemë.~— Zdom sę na vaju dvuch! —
1076 20 | cę poskvarzi, a mroz cë dotnje. Mje mój duch movji, że
1077 39 | Dlotegomsę zervoł i rzekł doTrąbë:~— Czole Trąbo! Zebe naju
1078 30 | navrocenjé grzesznjikóv kjej won dotrzimô słova i cebje z ti sodze
1079 21 | nje vjerzę, żebe won słova dotrzimoł, bo povjodają, że Leon ze
1080 16 | svjece za hańdlarza nolepji dotrzimom stova danigo njeboszczikovji
1081 13 | rącznjice, co krzeminjem wognja dovają. Dzis naszi ludze wod tego
1082 31 | zebrała. To też Szabelka, dovająci boczenjé na porządk v mjesce,
1083 20 | począł gasnąc. Ale żevi vęgle dovałë tile cepła, że sę sedzało
1084 43 | Lipë i Rebokóv, a czuc sę dovało szczekanjé vartującich psóv
1085 19 | błogosłavjąc worni gon, ~dovato cë chlebni plon. ~Mjoł jes
1086 1 | wuczilë dzecë, ale całi vsë dovelë przikłod i nowukę. Sama
1087 6 | gorz porvje, nji ma njigde dovjarë. Jesz gotova sę zabrac do
1088 24 | drogji. Navetk sin mój sę dovje, jak dorosnje, nje prędzij.
1089 33 | wod vas wo nich kanonach dovjemë i sę jim dobrą volą woddomë.~—
1090 1 | zomku kozałë ludzom nje dovjerzac Remusovimu rozumovji. Vjedzelë
1091 9 | jô sę doznol, że wona nje dovjerzała, abem ję mogł dziso przenjesc
1092 38 | ksążkami, bo so baro nje dovjerzô zańsc tobje na woczë.~Vjeczorcm
1093 29 | popusceło, tej povjodoł dalij:~— Dovjesz sę tero moji novjększi tajemnice:
1094 3 | won sę woganjająci womonje dovlekł a ztądka wuzdrzoł nad smjegjem
1095 41 | chterni ve mje vjidzelë le dovnigo parobka z Pustk a tero hańdlarza,
1096 36 | drogę won zaczął gadac:~— Dovnom ju tak pesznich sztuk kaszubskjich,
1097 1 | Bog litoscevi za darmoka dovô wobleczenjé na zemę i lato.~
1098 12 | pomagac.~Zrobjił jem mu dovoli, choc vjarë ve mje njebeło.
1099 31 | beło nolepji. Żevnotę be dovozilë ludze ze vsi rebackjich,
1100 36 | lutróv na sądze wostatecznim dovrzeszczoł sę do Pana Jezusa, żem katolik,
1101 8 | vëworoł, ale żevigo sę nje doworoł. Kjej sę nje przërzuci pjekjelni
1102 23 | svojigo wojca, ale sę nje dowuczeł, kjej wojc jego poszedł
1103 23 | Vejherova, be vstąpjic na dowuczenjé do dżada Hińce.~— To je
1104 22 | njimi, jak daleko moje woko dozdrzało, bjeżałë bladi sztołtë ksążąt
1105 37 | vasze. Ve vas też, jak v dozdrzenjałim jabku, roboczk smjercë toczi,
1106 6 | a jô trzasnął na doł jak dozdrzenjałô slivka.~Żebe tam nje belë
1107 42 | proce czężkji i długji. Njim dozdrzenjeją kłose v polu, vjele ludzi
1108 19 | won v mojich woczach też dozdrzoł skrę Onnuzdovą, tego nje
1109 13 | redzevjeje pod wustrzechą. Dożełasma ju kjile vojen, ale żodna
1110 15 | ratovało dzeń i noc mje dozerającë. Spominającë to vszetko,
1111 29 | vjidzoł.~Szedł jem tede za dozeroczem, chturen mje provadzeł długjim
1112 42 | Vjidzisz, jak jô jedinô cebje dozerom. Żebe nje jô, to bes ju
1113 6 | chrzescijańskji a poznji, żeli dożije, bjalka potcevô vënekô mu
1114 13 | może jesz kuńca svjata nje dożijeta, bo noprzod muszi jesz Jańcekrest
1115 38 | Sorbskjigo zomku. Remus sę doznaje, że mô ducha Vjitosłava. ~
1116 43 | Dzevczę vezdrzało na njebo doznanim wokjem. Ji delikatné nozdrza
1117 31 | Vjedzoł jem dobrze z vłosnigo doznanjô, że złapją ksędza Pavła,
1118 18 | vodë, bo naszedłszë ma sę doznata, że za czasu svoji proce
1119 3 | Remusu, do rzekji i sę doznej, co to je z tim zomkovjiskjem!~
1120 2 | vësłoł mje mjedze ludzi — doznosz sę tego pozdnji — wuprosi
1121 8 | bliżij, tim veraznji jô sę doznovoł, że to nji żodna wukozka,
1122 30 | pon Czernjik i vstoł. Ko doznovosz sę jednak, Remus, ricerzu
1123 40 | naju:~— Dzeckom naszim nje dozvolają v szkole movjic naszą kaszubską
1124 45 | daleka, bo njico mje nje dozvolało dac pojigji bjednimu sercu.~
1125 37 | ładunk Remusovi karë. Dlotego dozvolce mje, żebem z mojimi skrzepjicami
1126 27 | smjerc, chterna jimu nje dozvoleła długo vjekovac. Wob czas
1127 32 | wono rzekło:~— Choba mje dozvolice szukac też krijovkji, v
1128 33 | głovami, jaż sę rozległo, dozvolilë jim nańsc. Beł z daleka
1129 40 | zamkłi. Chtos przëstavjił drabinę do wokna i vezdrzoł:~— Sedzą
1130 19 | przë sobje, długjigo jak drabjina pjekjelnô?~— To je Remus! —
1131 6 | Patrijarcha Jakub wuzdrzoł drabjinę vesoką jaż do njeba. Studnjô
1132 34 | bo po vaju jak po długji drabjinje moglëbe ludze do njeba vłożac.
1133 20 | dovnich vaspanóv, długjich jak drągji. Jesz dziso poznac, że jich
1134 25 | wokjem. Lica nosełë znakji drapanjô a nos mocko beł spuchłi.
1135 25 | Remus, że sę wobeło na drapanju nokcami, to të jesna lechi
1136 19 | stanęła. Chdze jisc? Trąba, drapjącë sę v głovje, rzekł:~— Zdrzë!
1137 13 | stękało klepjisko, bosma draszovała. Ale wob vjeczorë, kjej
1138 1 | przezvanim Lipuszu, chdze dravim prądem bjeżi Czornôvoda,
1139 8 | jô nje żdoł, le vzął jem dravovac. Molami gołi lod szkleł
1140 5 | będze v szkodze.~Tak ma dravovała na mjijovkę.~Jak ma vëlecała
1141 5 | tak przëszedł. Ale tero dravuj! Bo mje do wucha chtos godô,
1142 1 | Valka", chveceł v gorsce drążkji svoji karë i pchoł dalij
1143 7 | mol.~Trzasło, jak v scrovi drcvno. Ale Golijatovji bjelô smjercë
1144 8 | stronę svjata, trąbjił na dregą. I tak na vszetkji stronë
1145 43 | pod nami a posova nad nami dregałë i trzeszczałë, jakbe nas
1146 1 | sę woctu napjił abo barzo dręgjich lekóv. Vjidzoł jem go roz
1147 12 | XII~Jakjimi dręgjimi lekoma ~stari Mjichoł lekovoł
1148 6 | Jednimu doł Pon Bog krovę a dregjimu le povroz. Chtuż sę sadnje
1149 8 | pjerszi roz czetałasma, jaż dregô i trzecô drzozga v kominkii
1150 28 | vamps, bukse tego samigo, drevjanné defle na nogji i krimkę
1151 40 | poszivork przebjijô svój drevjanni sztołt.~Tego samigo dnja
1152 27 | wodrzekł Czernjik i sodł na drevjannim zedlu. — Muszisz mję ju
1153 32 | jaż mję v woko vpadła małô drevjannô scana nad ną skrzenją z
1154 41 | podłodze sedzała gorą gromadë drevk czorno wobleczonô postacejô
1155 25 | ale vzął krom tego voruszk drevnjannich vęgli. Do czego te jimu
1156 39 | Remus — rzekł Trąba, dreżące wod zibu. — Żebe przënomnji
1157 34 | njelitoscevi ręce njeprzijoceli dreżąci kraj i szedł wod vołtorza
1158 5 | przëczupłigo do zemji i dreżącigo, jak lestë wolszkji, na
1159 34 | Tej pjerszô wodezvala sę dreżącim głosem panna Klema:~— Przënjeslë
1160 12 | na nogji, vszetko ve mje dreżało wod zibu i wurzasu. Kjej
1161 33 | przemjenję v szura vodnigo. Dreżę całi wod zibu. Jak nje wodtajom
1162 41 | reszce i na ji skarnjach drgnęło, bo znadz i do ji wuszu
1163 45 | vozeł ksążkji i bjałkovskji drobjozg wod mjasta do mjasta, wode
1164 36 | Wochędożta sę kąsk i wumijta. Za drobkę czasu jô vama przënjesę
1165 15 | i szedł v Jimję Boskji. Drogam vzął tę samę, chternąsma
1166 35 | Dalij, Remus, dalij!~Drogęm wobroł sobje na Żarnovc,
1167 43 | roz namjenjoné, że nasze drogii nje jidą szlachem zveczajnich
1168 19 | szablë mjenjiła sę złotem i drogjimi kamiszkami.~Pomesloł jem
1169 8 | Bo czupła Smjerc gorą na drogjivskaże, ~Vkoło nji kręck pjętami
1170 27 | sposobni, to be cë ten Szabelka drogo porachovoł za ten złoti
1171 10 | woczë i vezdrzoł na ji lica, drogszé mje, njiże zbavjenjé dusze.
1172 33 | rzekł:~—Tero jô le na tich drotach nad wognjiskjem povjeszę
1173 37 | na polnich drogach, jak drozd na vjetvji v lese, chturen
1174 1 | wobrocisz na kuńc dalekjigo drożeszcza, chdzes sobje wustanovjił
1175 25 | nakrivałë nen vądoł jak drożkji nad zopolą. Censzé vjetvje
1176 41 | tej vzął jem sę i zamknął druchovji woczë. Kląkł jem potim i
1177 [Title]| DRUGI DZEL: NA VOLI I NA NJEVOLI~
1178 33 | sztołtë. Tim sposobern ju drugii roz v żëcu svjat mje sę
1179 8 | vërivają sobje przë dvjerzach drukarnji. Som krol ję czetô na kratochvjilę
1180 8 | złota. Bo jich nji ma vjele. Drukarze nji mogą sę jich nadrukovac.
1181 44 | njich, jak złi duch, chturen drużbuje na djoblim vjeselu. Vkoł
1182 30 | XXX~Vjerné drużstvo Trąbë. ~Lato zazdrzało przez
1183 7 | sę bokjem jak dąb, co go drvole podcęlë i spodł na svjętą
1184 4 | wuvożoi: Pocuż won mô sę drzec nadarmo?Tak jem vołoł:~—
1185 33 | checzach rebackjich tero drzemją.~I mje ju też grzeszk morzeł,
1186 20 | zeszedł i gvjozdë mrugałë na drzemjącą zemję i na dichającé długjim
1187 17 | przësadzeł ję do gębë i jął tim drzemjącim chojnom grac, jaż te wodecknęłë
1188 11 | wuspokojiła i vzęła mje drzemjączka. Zgaseł jem tede latarnją
1189 11 | wukłodané z dużich camróv drżenjovatich. A kjej jô zaczął bjic,
1190 11 | że jego głova skreła sę v drżenjovatim drevnje.~Tej jô zanjosł
1191 29 | zegarze, jak jô sedzącë pod drzevarni na brzegu vjidzę, jak dvuch
1192 38 | wodemkłimi woczami zdrzało drzevczę na mje:~—Tvojigo gnjozda
1193 31 | na vjetvji przëdrożnigo drzevjęca, bestri motel v słuńcu,
1194 5 | v svjat poveżij czebkóv drzevjęcicli. Alem nje vjidzoł le bor
1195 9 | vjedno szor groł gorą nad drzevjętami.~— Nji ma ji, nji ma!~Jak
1196 12 | dvjerze na sluńce, chdze dva drzevka besu stojałë, cobe mje vjater
1197 11 | wosmożé, szalviję, bożé drzevko, panjenkji, krziżové drzevo,
1198 22 | krze leszczenë zodroszczącë drzevom viżavë. Ptoszkji, czującë,
1199 19 | V vątpjach zemji pomsta drżi. ~V vątpjach zemji stolim
1200 1 | wustrzechę. Kożdi gozdz, kożdi drzon naju sę jimô i pocornje,
1201 10 | skarnje bladé i krevavé pod drzonovą koruną. I znovu jô wuczuł
1202 29 | no zakopoł pęczk smolnich drzozg. Jak mój szpjeg i zvjastun
1203 29 | z kominka pęczk smolnich drzózg im rzekł: Po kuńc naszigo
1204 32 | ręku. Dva vjosła leżałë na duchce. Kozała tede Trąbje i mje
1205 36 | svjece, chturen mô taką duchovą chorosc, że muszi jinszim
1206 30 | sodze vińdę, ale pjekjelnimu duchovji jô nje chcę bëc vjinjen
1207 31 | Boga. A vëzdrzi na wosobę duchovną. Czekavi jezdem, co won
1208 31 | dającëvom poczestnoscë, jakô sę duchovni wosobje noleżi. .~— Moje
1209 32 | Trąbje i mje ze strzedni duchtë robjic vjosłami a ksędzu
1210 35 | złocistim nadpjisem: MONUMENTUM DUCUM POMORANORUM FUNDATORUM HUJUS
1211 21 | trąbjicelstvo v gromadze! Wo, va dudarze, skrzepkarze, basovnjicë,
1212 45 | zbetnich konji zaprzęgłi i dudnjąc po vësuszoni glinjanni drodze
1213 40 | z daleka trząsł vjodrem dudnjąci jak z pod zemji grzemot.
1214 39 | rzekł Trąba. — Jak to dudnji po naszim dachu! Długo won
1215 22 | czężkjich kopet końskjich nje dudnjił po drodze, anji jezoro jich
1216 42 | jizdebce, a kjej wogjiń dudnjoł a mroz vëcinoł rozgji na
1217 6 | zomku szedł jakbe szerokji dukt, le kędevęde koscerzełë
1218 22 | vjelgji jezora wotmikają duktë dlo vjatróv i słuńca i leżnosc
1219 35 | sobje żodni radë, le sedzi, dukvji i patrzi v gvjozdë. Jinszi
1220 33 | słoneczka ve vątpjach zemji dukvjił, anji vedrą, anji bobrem,
1221 33 | Jozva. Krom tegom ję vjidzoł dulczącą na zdradlevigo pana ve Zvadze,
1222 34 | lasovimu womońcovji, chturen dulczi, be popsuc nabożeństvo nobożnich
1223 35 | Małigo Morzô. Jaż wod Hele dunął vjater ku lądovji i mje
1224 22 | som jeden mjedze dzekjimi dunami morskjimi daleko wod ludzi
1225 6 | zibotac na moji vjetvji, żcbe duńc bliżij wokna. Tam przez
1226 38 | svjętą Stannjicę spoleł Duńczika ręka i gorejącim Svjętovjitovim
1227 39 | tak będzesz sę mokł, njim duńdzcs na cvjardi gruńt.~Żol mje
1228 1 | gjinął, jak duna morskô v dunje. Njicht na njego woczu nje
1229 39 | mają taką dobrą gorzołkę duńską, nje strachom sę, żebe mje
1230 38 | wonji njepjilë tak dobri duńskji vodkji, tobe te vjatrë jim
1231 14 | mje głębokjimi, czornimi durami v gnocannich licach. Tej
1232 1 | Fresza mu je vëszekuje, że durovati vamps i nogavjice nje będą
1233 14 | placu.~Wostri kaszel vzął go dusëc po tich słovach, jaż won
1234 41 | czornim dimem, jakbe go chtos duseł. Ale Czernjik sepnął gorscą
1235 41 | robotë i dlo tego wona mje duseła wod strzodka.~Kjej jem tero
1236 29 | jich vjilczé pravo gardło dusi, ale wonji są mądri, ti
1237 20 | ceché chlichanjé rebockjich dusz, ale dalij z jezora szło
1238 19 | Za dvjerzarni stoji kat!~Duszęc porvje Czorta brat! ~Zemja
1239 34 | svjece?~Czuła va, jak mje ten duszełovca wobrazeł, vëmiszlającë mje
1240 19 | dreżącą ręką wod njewubetku dusznigo. Ale mje sę zdovało, że
1241 23 | napełnjił serca nabożeństvem a duszom przëpinoł skrzidła, wunoszącé
1242 14 | tak długo bjije?~— Bjił dvanostą godzenę! — rzekł jem.~—
1243 33 | Vjelevskjigo koscoła ju vëbjiła dvanostô, kjej ksądz sę przeżegnoł
1244 44 | ze zakretą tvarzą zdrząci dvjema czornimi lukami navprost
1245 45 | chcała wucekac a nji mogła, a dvjeprosté. Ta krzevô mjała czubk jak
1246 32 | scanach vsadzoné bełë molami dvjerkji a jak je wodemknął, tej
1247 41 | sztoperczeło ze smjegu z luką dlo dvjerkóv, chterne pevno połomané
1248 19 | klątva na tvój vłos. ~Za dvjerzarni stoji kat!~Duszęc porvje
1249 38 | wokna, v cemnim norce ku dvjerzom, sedzoł cecho malorz v głębokjim
1250 23 | żebe ten czężkji wobroz dvjigac? No, za to jô KIerikovę
1251 3 | vjidzoł, jak z vodë ku mje dvjigałë sę trzë wukozkji, wopoczné
1252 21 | tą drogą, a chtuż będze dvjigoł wobroz Nosvjętszi Pannë
1253 17 | rzekł: Dvaji są dvaji! — Ve dvojkę jô sę też nje boję.~Zaszedłszë
1254 41 | sań nje vëcignęłëpo nji dvojnich żłobóv. Ale zbłądzec ju
1255 41 | vjeczora~Z njebjeskjigo dvora~Przëszła nam novjina,~Przëszła
1256 36 | Ale wob dzeń won v jedni dvornicë maluje. Wodkąd won sę tu
1257 36 | povjem vom provdę. Jô jezdem dvornjikjem na tim majątku i katolickji
1258 19 | njedaleko wod nich vjidóv dvorskjich. Vesoko nad njim na długjim
1259 45 | woczu, vjidzoł jem, jak dvu knopjikóv gnało dobetk na
1260 4 | przëboczoł mje chrzebt dvuletnigo zgrzebjęca, tak że jô na
1261 25 | zrobjilë dobri wuczink i dvum głodnim vędrom spravjilë
1262 22 | szyszaku,~Jak v zbaviennym dvuramiennym Maryi znaku ~Jeszcze kula
1263 21 | stenką som v norciku przë dżadach wostoł i sę przëzeroł z
1264 21 | Pod drugą scaną sedzelë dżadovje, a kjej jem vezdrzoł wovożno
1265 21 | krola jezora, chturen v dżadovskjim wobleczenju v norciku sedzoł. —
1266 16 | kjejbe tvój nje tile wojc ale dżadulk żeł, mjołbem tvoje lata.
1267 4 | va sedzała cecho i sę nje dzarla! — ~Tede jô szedł dalij.
1268 9 | zemję i zączął całovac tę dzarnę, po chterni ji nożkji stąpałë.~
1269 23 | słuńca, a v cenji vkoł nji na dzarnji klęczoł rój, chturen sę
1270 29 | moim wuchem. Ale nje minął dzcń, żebem po kjile razi nje
1271 41 | z pola, be sę pokłonjic Dzecątku v żłobje. Przë tim won groł
1272 45 | słuńcu. A dzecë — jak no dzece — pomału przëvekłë do mje
1273 45 | timi korczami zabovjałë sę dzeceska v zchovanigo i v zbłądzonigo,
1274 45 | vkrąg. Zkąd vińdzesz porene dzecinnąnogą, tam sę vrocisz na vjeczor,
1275 45 | 1njannovłosich głovkach tich, co jesz dzecinnimi nożkoma bjegają po svjece?~
1276 45 | zbłądzonigo, jak jim fantazejô dzecinnô do głovë njesła.~Tam i jô
1277 41 | tovarë na podarunkji dlo dzeck v Bożé Narodzenjé. Trąba
1278 45 | dobëcu svoji provdë mjedze dzeckami na wurzmje, rod, że go lubją
1279 6 | vjeczné! A mjoł won z nami dzecoma bjedę, mjoł. Bo noprzod
1280 34 | rebokami, jich bjałkami i dzectvem bjeżałë wod Olpucha, wod
1281 24 | vkrąg naju to wurodzoni dzedzece ti zemji. Ale wonji dzis
1282 19 | a ji kavałkji cesnął jem dzedzecovji pod nogji. Na to skarnjô
1283 19 | dobrich Kaszubóv, panje dzedzecu, żebesce sę z njimi przed
1284 40 | vołóv v pjoskach wusadło do dzegvjenjô i podnjesło rogati łbë do
1285 13 | wob vjeczorë, kjej dobetk dzegvjił svój wobrok v stanji, tej
1286 12 | tam na zomkovjisku dzis sę dzeją takji rzecze, żebes wod
1287 41 | chterni takji dzivné rzecze sę dzejałë ti nocë.~Ale chatë vjidzec
1288 34 | jak v karnje vepłoszonich dzekjich kaczk, ale nje rozbjeżałë
1289 23 | voza a wona mu za to pjękno dzękovała. Ze stronë przëzerelë sę
1290 24 | przëchodzilë z prosbami i dzękovanjim, a won jak klęczoł tak klęczoł.
1291 33 | jaką vartę. Tak ma tede dzękującë Bogu za wopjekę zjadłasma
1292 14 | żol mje, że wumrzec muszę. Dzękuję Bogu, że zemja moja kaszubskô
1293 37 | njezmjerzonô moc Boskô i spanjałosc dzeła Jego rąk. Stojelësma długą
1294 19 | bjołi nałgol dzeń,~zdradno dzeląc vjid i ceń,~to v głębokjim
1295 1 | talarë kozoł podzelëc na dva dzele:~— Jeden dzel dejce koscołovji
1296 33 | povjostkji pannë Klemë są dzełem stolima, chturen v dovnich
1297 31 | strzod leszczenovigo brzidu i dzelilësma sę z ksędzem naju bjedną
1298 12 | le povjodoł wo vjelgjim dżenje z łiszczącimi kłami, chturen
1299 19 | Gęba mu sę vëdłużeła jak wu dżenji a z woczu priskałë zeloni
1300 41 | robota i bo jô na njego naslę dzenną bjedę ludzką, chterna go
1301 45 | lampë, chturen sę kłoceł z dzennim vjidem. Vezdrzoł na mje
1302 36 | bjałką Trąbjiną, za grulką, dzerżtlą, mjetelokjem, rączką i całą
1303 6 | Jesz gotova sę zabrac do dzerżtli.~Jô beł ti sami vjarë, to
1304 39 | krom dachu przemokła dó dzesąti njitkji, woprzestało padac,
1305 41 | movjic:~— Pjęknô jezdes, jak dzevanna v polu, redosc żëcô nosisz
1306 14 | bivszë povjodoł ji jako dzevczątku wo krolevjonce i zomku pod
1307 6 | Straszka.~To beło dobré dzevczęczesko, ta Marta, le roz wona zle
1308 10 | vëszła precz, boji potcevimu dzevczesku, żol beło.~Marta mje sę
1309 44 | wode vsë jidąci długji rząd dzevczęt i chlopokóv, za chternim
1310 13 | dziseszi, pokąd młodi, to z dzevczętami szprechë, a kiej sę zestarzeją,
1311 22 | Czarcich Błot, wod Mjechucena i Dzevczi Gorë na połnju do vjelgjigo
1312 20 | gôdk wo topjelcach i wo dzevim łovcu, chturen sę taci po
1313 29 | kładła sę na svjat. Mogła bëc dzevjątô reno na zegarze, jak jô
1314 33 | Jegomosc! Mom list. Le dzevję sę, żem wod tile vodë movë
1315 33 | kvjatóv. Kjej jesma sę roz dzevjiła, wodrzekła:~— Tak mje na
1316 35 | hańdlem. Dlotego mje sę nje dzevjilë tak, jak Trąba mje straszeł.
1317 29 | zdrzoł jem na njego.~—Të sę dzevjisz! — rzekł— i mosz z czego.
1318 2 | na podłogę, i zdrzoł na dzevkę, jak mądri stari czlovjek,
1319 13 | svjeceł, tak svjeceł, Pjerszô dzevota mje ju wominęła i rod bem
1320 31 | starô Małgorzata, chterna z dzevotë pusceła szkopk z mlekjem
1321 21 | njeszczescé cebje potim naszło?~Dzevovało mje takji pitanjé vaspana,
1322 40 | Trzimało go to na moje dzevovanjé dosc długo. Ale jak sę vëpłakoł,
1323 38 | Ajô jezdem wudbë, że dlo dzevovanjô drugjich nje not zbjerac
1324 38 | wuroczesto pon Sorbskji:~— Nje dzevuj sę, brace! Duch ludzkji
1325 5 | njibe vjerzbjinovi list. Dzevującë sę, że won nje je zaredzevjałi,
1326 33 | stolimóv go tam postavjił. Dzevujesz sę, jakjim sposobem nasze
1327 42 | kantroł sę wob drogę z jakjimi dzevusami v grzeszni sposob abo, co
1328 42 | za njim vëlecałë, le dużô dziira v scanje wostała, przez
1329 43 | a strach njeznani przed dzisem i jutrem podnjosł mje vłose
1330 19 | chterną bronjilë przodkovje dziseszigo pana svoji zemji wod njeprzijocela,
1331 33 | vjidze, jakji mje zapoleł mój dzisodnjeszi nowuczicel, nje beło nich
1332 19 | żolełë i rzekł:~— Tam ma dzisu beła. Cuż to beła za pjijateka,
1333 34 | mô skażoną godkę, co nje dziv przë skażonim rozumje. Ale
1334 1 | stoji, a nad novjększim dzivem i cudem nje staną v meslach,
1335 35 | vaju bełobe procem szeku. Dzivnoc jim będze, jak jô z tobą
1336 43 | vszelkji czężor ludzkji. I dzivo: Vjid sę szkleł vesoko na
1337 23 | mom provdzevi przezvjisko Dżonk. Ale ludze mje movją Prdzonk,
1338 29 | słovo, wonge njevjesce i dzotkom dané, anji chvjilem sę nje
1339 34 | czołnóv, a rebok stanąvszë v dzubje povjedzoł:~— Znaję jich.
1340 36 | Tim won takjigo wodtijeńca dzubnje, chdze sę trafji, i wod
1341 31 | wurzm wodgrivało sę głosné echo. Na woborze, kjedesma naszła,
1342 6 | svój jizraelskji ze zemji egipskji, domu njevole, i v pusti
1343 22 | zrobjił, be cę retovac: Beła egzorta pod figurą, a jô dreżoł,
1344 42 | jesz daleko do katafalku i egzortë. Nje bełobe to lepji i zdrovji
1345 33 | wodgrzeje i nje będę rebą. Ej Remus, żebes të vjedzoł,
1346 9 | povjedzenjé Marcijanna zbladła i s ęprzeżegnała. Tej długo na mjë zdrzała,
1347 21 | mje i rzekł:~—Abstinentia est mater sapientiae! Co znaczi:
1348 21 | vje!~— Odi profanum vulgus et arceo! Co znaczi: Z głupim
1349 34 | vëznanjô?~—Jô jem pastor evangjelicko-reformovanigo koscoła.~— Lepji besce sę
1350 20 | pokąd takji dobri trunk fabrikują, a zdrovje timu, co naju
1351 39 | czernjił sę smołą a glinjanni fachë bjelełë sę vapnem. Żevigo
1352 27 | potvjerdzoni przez svjodkóv fakt, że na cel svoji burzońskji
1353 39 | rzekji; chterna tu stolemnimi falami szeroką v pjoskach vëworaną
1354 34 | nji mogę, bo mogłbe przë fanatizmje tuteszich ludzi snadno zdrovjé
1355 45 | i v zbłądzonigo, jak jim fantazejô dzecinnô do głovë njesła.~
1356 22 | Izraelskji lud wod vojska Faraonovigo.~Cecho na chmura szła drogą,
1357 31 | korunë polskji" beło czorną farbą zamazané. I ve vszeskjich
1358 13 | zvjemë stolimką: Przervoł sę fartuch stolimovi corce, kjej so
1359 10 | knop i żerni!~I zakreła fartuchem woczë i vëszła precz, boji
1360 15 | vjesz! —~I zakreła woczë fartuszkjem, bo ji gvesno barzo vstid
1361 33 | Bog cë zapłac za tile fategji. Bjeda będze, jak tu wogjiń
1362 7 | Żebe mje nje beło zgnjiło fategovac sę i zlezc z konja dlo takji
1363 25 | dziseszich ludzi.~No, ale tero sę fefka vëpoleła. Dej rękę, Remus,
1364 25 | cignąl dalij dim ze svoji fefkji a po długji chvjilë movjił:~—
1365 21 | łbë! Żebesta va połovę ti fercovkji beła dostovała, co jô v
1366 35 | mandle żedóv v długjich ferezijach i z taką wurodą, jakbe przed
1367 1 | Ksążkji, jakji le jeden Fijałek v Chełmnje mjoł v svoji
1368 15 | dobjegłë kuńca. A jak po Filipje bulvë mjelë zasadzoné, tej
1369 7 | mój kapelusz. Ale jak jô fiovsodzoł, tej jô mjerkoł, że mje
1370 16 | svoje dodom, chdze jego firma mjeszkô...~Stało sę, jak
1371 33 | Tej jesz roz pocignę z ti flachë, a mom nodzeję v Bogu, że
1372 21 | kompanjiji vama będą z glodu flakji grałë.~— Będze vjększô kapela,
1373 18 | godką drevna i wovczich flakóv, a moja trąba grającą blachą
1374 19 | wokjem levim mjoł przëlepjoni flaster a levo ręka v czorni chustce
1375 19 | młodszi z żołtą brodą i flastrem nad wokjem. A jak wobaji
1376 21 | basovnjicë, klarnecarze, flecarze! Ju jô vjidzę co będze!
1377 18 | kęde vodabjeżi, svjeżi flekji drzeva sę bjelą. Tu chtos
1378 3 | njiże muzeka skrzepjic i flét. A głos ten movjił:~— Vez
1379 33 | dało jedno vëstrzelenjé z flińtë po drugjim. Nadstavjałasma
1380 6 | zaprovadzeła do chatë, dała mje fliżankę mleka, a jak jem vëpjił,
1381 4 | kavałk chleba. Ale wona mje fojt takji dużi wukrajała, że
1382 20 | Za polskjich czasóv nom folgovelë, że to më ricerzami i szlachtą.
1383 1 | do poł jikjer i z modrigo foliszu zrobjoni, tiloma łatami
1384 22 | mocë muzekji v pjile pod folvarkjem Zvadą. Wuszekovelë sę muzikańcë
1385 19 | Tero czuc beło, jak ludze folvarkovi przë harmonjice pjijani
1386 29 | Tero pojce z nami, panje fon Zoborskji! Vë jesce aresztovani.
1387 13 | vispa, żebes ji tesącem fór v porę mocnich konji nje
1388 17 | moji karze a Trąba z letką forą svojich dvoje jinstrumańtóv
1389 14 | jaż do kolana Vjisłë przë Fordonje, a wod nocë morzé: to starodovné
1390 22 | kanął Klerik i zavołol:~— Formetur processio! Procedamus in
1391 38 | Boską może zińsc na zemję i formovac sobje wurodę całą, chterna
1392 20 | Ha! Tu ma sedzema, jak ve fortecë. Chto do naju chce przińsc,
1393 31 | Tam sę lała krev v dalekji Franceji jich mężóv, senóv i bracô
1394 21 | Klarneta je beczką beze dna!~Za Franckjem i Stachem tero vpadło jesz
1395 13 | wo Szvedach, wo Ruskach i Francuzach, chterni z Bog vje jakjich
1396 34 | bo tego veklë na vojnje z Francuzami.~Ale ksądz, nje rzokłszë
1397 31 | vjedzącë, cze ve vojnje z Francuzem dobędą, cze nje. Bo skorno
1398 39 | szvebelkji, chterne nastałë po francuzkji vojnje i po mjastach ju
1399 31 | pod jiverę, be moglë tłuc Francuzóv. Naszim wonji też nje darovelë:
1400 16 | nosëc przë zegarku. Co za frejda! Szmonces berjonces! Moja
1401 33 | jegomoscë list, jakbe to beła frejkarta do njeba.~Ksądz sę smjoł:~—
1402 33 | Żebes tego strzegł jak takji frejkartë! I njikomu go nje pokozoł
1403 1 | wuvogji — jak wonegde na psa Freszę — i ku reszce sę vzął i
1404 29 | A jô sę dobroł, że jak fudamańt pękł, na chternim won nodzeję
1405 40 | sreberni pas wobjimô ji fudamańta szerokô rzeka Lupava. Na
1406 37 | Szczecena, ale mocnji zbudovelë fudamańtë svojigo norodu. Zdrzë na
1407 22 | grądë. Jidącë stanjesz kole fudamańtóv przidkji gorë. Kjej vińdzesz
1408 35 | MONUMENTUM DUCUM POMORANORUM FUNDATORUM HUJUS DOMUS. Znaczi to po
1409 32 | nje beło vjidzec. Le pod furą wod vjidu stojało wognjisko
1410 33 | lasem v kjerunku diszle Furmana na njebje. Nje rzekl jem
1411 23 | ludze mje movją Prdzonk, bo furmanję v porę konji. Pon Bog zesłoł
1412 23 | płecach mjoł, jak to je na furmankji vjeszac muszą... Brace,
1413 22 | njeprzelevkji i z pomocą furmanóv chiże zjimelë pakunkji z
1414 23 | wostavji spokojno na vozu. Dosz furmanovji markę a won cë ję zavjeze
1415 34 | pozvolic płacec. Ale won jednak furmanowi noleżnigo detka v rękę krijamko
1416 24 | mjechu na plece. Karę cë furmon za porę detkóv zavjeze do
1417 34 | ksędza, to żoden gbur vom furmonkji nje najimic. Choba, besce
1418 23 | mje za to wobjecoł dobrze futrovac, a tero nje dbô i mje głodem
1419 31 | tam ju gvesno nje mjodnô gąbka pannë, ale cvjardi mjetelok
1420 39 | vjelgjim kołem vse Babidoł i Gace — tu Łeba vpłivô v jezoro —
1421 13 | Ze mną wona jak njic nje gadała, ale nje z jakji złoscë.~
1422 11 | dało rozmiszlac, le dalij gadało:~— Puszczë gozdz a chvec
1423 38 | moje vojsko. Wobrzedlevi gadë przëpjiłë sę do ricerskjich
1424 4 | co mô gębę do godanjô. Gadejle na svój sposób a jô będę
1425 17 | godkji ludzkji?~—Kjej tak, to gadejma!~— Jô rozumjem — rzecze
1426 17 | to nje bëlë naszi. Wonji gadelë rożnimi cuzimi godkoma chternich
1427 25 | krotką chvjilę jaką sechą gałąz abo mech, co bem v ti doce
1428 20 | chiże moje ruchna na porę gałązach do wognja przëstavję, cobe
1429 39 | Trąba, scinając i censzé gałąze i grebą trovę, rzekł:~—
1430 4 | przërechleł kroku. Z dębovi gałązë zaczęło vrzeszczec dvoje
1431 13 | żebe wochronjic woczë wod gałązk, jidącë przez sod, bo vesoko
1432 3 | cigną go konje. Cigło z gałązkji leszczenë roczni a zoprząg —
1433 39 | przëkrëc ję i przeplesc galęzami. Jak sę pod nją scesnjema
1434 21 | poceszenjô vëschł i ze suchimi gardłami spjevac noleżi gorzkji żole.~—
1435 19 | plon. ~Mjoł jes młinë v gardle vód, ~a pod lasem stari
1436 14 | jich skrzidła! A vjińcem gardóv wogrodzilë wubetk vsóv
1437 20 | Wod knopjęcich lôt won gardzeł svojimi. Sena i corkji doł
1438 37 | svojim wobeczajem i sprzętem gardzi, timu z woczu smjerc patrzi.~
1439 40 | żije tu i za Pustinką po Gardzkji jezoro, ale jak wona nji
1440 32 | do scanë przëbjiti njosł garnuszkji, talerze i jinszi sprzęt
1441 9 | krevji: Vszetkoc dom! Koż mje gasëc słuńce i gvjozdë na njebje!
1442 14 | skrzidłem padałë na wognje i gasełë płomiń.~Ale Ormuzd bjołi
1443 38 | kaszubskji szlachtë... co gasi wognja narodovigo wostatni
1444 22 | vjidivoł Martę mołą przë gąskach na naszim pustkovju za jezorami
1445 44 | bjerze je i poji v njich gąskji na woborze. Bo ten rod,
1446 21 | na jeden moltech całigo gąsora som zjesc. Tego czorno wobleczonigo
1447 22 | jedno na drugji.~Të małô gąsorko i va żołté pilątka pod bjolą
1448 36 | przeszkoda. Mjedze timi gazecorzami je vjele takjich, chternich
1449 36 | wobmovjocze spelë na żogovkach, gazecorze żegelë szvotołami papjoróv,
1450 36 | lestach, ksążkach abo v gazetach wo svojich bliznich złe
1451 36 | że co vëżegô, to list, gazetę abo i ksążkę. Nomjejszô
1452 36 | Nomjejszô męka tich, co małą gazetkę vëżegac muszą. Vëplują i
1453 23 | przijacelstva anji znanigo mjedze gburami ve vsë, ten mjoł do viboru
1454 34 | będę ksędzem Pavłem, le gburem Formelą, chturen do Tuchole
1455 13 | bjałkji vezną gorę, kjej gburka całé żnivo przedô za jeden
1456 13 | zgrzebjęca i wuszlë v svjat.~Ale gburovji beło markotno wo zgrzebję,
1457 20 | i szerokji, że dva valné gburstva na njim stoją. Ale jak wonji
1458 14 | po zveczaju słuchało mu gburstvo, to vjidzelësmë ludze na
1459 42 | też volą hańdlovac njiże gburzec abo rzemjęsło spravjac,
1460 14 | pustkovju, że jimu njijak do gburzenjô. Wob dzeń vanożeł chdzes
1461 9 | wurzasu. Tej zaczęla mje, gcbą przë mojim wuchu, szeptac:~—
1462 1 | murovanigo, chternigo to Gdańszczanje na przekorę Krziżokom za
1463 14 | przejm litosnje Boże pravi ~A gdi będzem zasipjali, njech
1464 10 | dunë v kurzatvje morskji za Gduńskjem.~Potim sę wuszekovalë vjeselnjicë
1465 37 | drugjigo kuńca mosz vaszich gduńskjich ksążąt wod Svjętobora jaż
1466 21 | ti z brzegóv Redunji ku Gduńskovji, i ti z Kaszubskji Szvajcariji
1467 20 | Njech Bog dô dobri hańdel Gduńszczanom, pokąd takji dobri trunk
1468 35 | pogańskji, tconi bodej przez Gduńszczon, jak Svjęti. Ale jô rozumjoł,
1469 20 | i povjedzoł:~— Provdzevô gduńszczonka z łososem i płivającim złotem!
1470 22 | opieka.~Vszak po szarży, tam gdzie parzy, poznasz człovieka.~
1471 6 | Jordan, a naju jezoro, to Genezaret, chdze Svjęti Pjoter beł
1472 8 | karce czetoł jem nadpjis: Genovefa. A żid mje vëlożeł, że to
1473 8 | kuńcovimu dobëcu cnotlevi Genovefë.~Podnjosł jem sę z łavë
1474 36 | zbankrotovelë na hańdlu z gęsami. Ti też nje wiimjeją vjele
1475 25 | svoji nje woprzestoł, le gęsceł jem cerplivje svój dach,
1476 36 | wobmijma sę, choc le jak gęse i vëszczotkujma jeden drugjigo,
1477 41 | spadło ze mje jak voda z gęsë. Nalozł jem też mol, v chternim
1478 33 | Brzegji jezora zchovałë sę za gęstą doką. Voda stanęła, jak
1479 33 | chterne je tero zakrivają jak gęsté brevje ludzkji woczë. Lukji
1480 17 | Tej stanovjiłasma sę v gęstich chojnach i sadłasma na mechu.
1481 29 | woczu głęboko zapadłich pod gęstimi bjołimi brevjami vëzerała
1482 22 | podovalë ją dalij. V cechi gęstvjinje głębokjich dołóv nobożni
1483 20 | celę na jarmark.~Pod lasem giębokji rov dzeleł pole wod lasa.
1484 28 | przecarł przez wobrzebczoną giovę i womakloł głęboką bliznę
1485 19 | Kark mdze v cudze jarzmo gjąc~i mdze tvoe jimję klnąc. ~
1486 34 | movë i vjarë zvją wonji gjermanjizaceją...~— Dej poku — przervoł
1487 16 | straceł za nją. Jakji të gjevałt zrobjił v koscele na ji
1488 39 | trzimoł vjosło długji, mocni i gjibkji, chternim won kjerunk dovoł
1489 5 | na doł, jakbe probovoł ji gjibkoscë. Tej won zavołoł:~— Gnjota,
1490 18 | jes go zabjic.~— Takji nje gjiną smjercą!~Trąba znovu vezdrzoł
1491 45 | dzejach, a lud kaszubskji mô gjinąc jak smjeg, chturen taje?
1492 29 | daleko na zochod słuńca, gjinęłë jedna za drugą jak jô: Noprzod
1493 33 | a na noc zchodzełasma v głąbją zemji. Kożdigo porena panna
1494 7 | vjele kamiszkóv wokręgłich i gładkjich. Tak jô vëbroł z njich pjęc,
1495 9 | mjętką rękę po vłosach mje gładzącą. Navetk njewohzerającë sę
1496 20 | Letkô doka płenęła gorą i gladzeła vodë tak, że jezoro leżało
1497 32 | muszała bëc postavjonô, bo ji gładzoné drevno bjeleło sę jak svjeżé.
1498 32 | chędogji jizbje ze scanami z gładzonigo drzeva i z posovą z deli.
1499 32 | rozeznoł, że podłoga jomë beła gładzonô, gleną pokretô, ale statkóv
1500 36 | krzesła i zofa, czornim glancovim płotnem wobjitô. Wobjicé
1501 39 | Łeba przez jezoro bjeżi, głębjô takô jak noc.~Na małi czołen
1502 34 | dno svoje, vekłé zdrzec ku głębjom jezora na rebji svjat, wobroceło
|