1asu-cesnj | cesza-dokto | dokuc-glebj | glebo-jizem | jizra-krovo | kruko-mecha | mecho-napji | napla-odi | odpad-podpj | podpl-prega | prete-przez | przic-rzeca | rzech-spjev | spjic-szept | szero-varna | varne-vestu | vesun-vrobl | vroce-wodrz | wodsa-wukri | wukro-zandz | zanje-zevej | zevim-zyja
Chapter
2503 38 | popchnął. Svjatoborzicę. Krukovę żonę v Henrika łożko i topor
2504 7 | żabë, tobem jô cë tu zaru kruszkji vëtrząsł. Bjej z drogji,
2505 38 | chterniin sę poleł wogjiń z kruszkovich szczepóv, chopającë vonją
2506 34 | Poprovdze më momë przezvjisko ""Kruża", co znaczi tile co gronk,
2507 36 | podzękovala Bogu, sadlasma na krzasłach i przemiszlała. Trąba sę
2508 13 | szable czężkji, rącznjice, co krzeminjem wognja dovają. Dzis naszi
2509 36 | dva łożka a v dregji stoł, krzesła i zofa, czornim glancovim
2510 41 | tej ji skarnje zaczęłë sę krzevjic jak wu dzecka, chterno płakac
2511 18 | kąsiczk cë Pon Bog tvój petel krzevo nastavjił, ale petlujle
2512 7 | pjekarnjika. Pobjegł do stodołë, krziczącë jak njevjinné dzecko. Ku
2513 42 | woknje sedzała Trąbjinô i krziczała:~— Remus wogłupjoł i mje
2514 38 | Njevorto" i ceskała skarupë, krzikającô: Njevorto! Njevorlo! A
2515 10 | V Jimję Wojca i Sena! — krziknęłaMarcijanna.— Takji zdrovi knop i żerni!~
2516 7 | norciku vjidzoł!~Kobjetë krziknęłë na zjavjenjé sę tego płoszedła,
2517 44 | załisną wognje vkoł, tej krziknjij na tich v dole:~— Do mje !~
2518 2 | ricerzi i prostigo ludztva! Krziknjijle, a wonji sę vezną do żadnigo
2519 8 | dożdac mogł! ~Czo! Przeką krzikvë, nocë i strachu ~Serdecznô
2520 41 | svjata nje vjidzała. V takji krzikvjo muszałasma sę jednak zbłądzec
2521 28 | wodrzemjech, chternim wobajim beła krzivda ludzkô na skarnji napjisanô.
2522 20 | Ale Muchovje sę njigde krzivdzëc nje pozvolilë. Za dovnich
2523 23 | chternigo ti drudzë jednak krzivdzilë.~Pozdnim vjeczorem naszedł
2524 22 | Mjirachovo, chterno za czasóv krziżackjich vëjęło berło z rąk Chmjelna
2525 1 | Gdańszczanje na przekorę Krziżokom za bormistrza Letzkaua czasi
2526 11 | bożé drzevko, panjenkji, krziżové drzevo, gromové zelé. Ale
2527 20 | jem so v głovje tak: Jidą krziżovi dnje. Tej z całich Kaszub
2528 44 | Żebes kvjitł i długo żeł.~Na krziżovkach puszczej voz,~Chdze go koń
2529 41 | Tam, chdze sę drogji krziżują z Grzebova, z Lizokóv i
2530 40 | sztołtu rogóv są vjetrznjokji, krziżująci sę na szczitach chat tam,
2531 39 | mjastach ju zastępovałë dovné krzosedła. Wodemknął jem tede moję
2532 29 | roz pozdrzol ku matecznimu krzu.~Jedno vezdrzenjé, a kolana
2533 40 | nobożeństvo. Ale wostatni njedzelë ksądzz apovjedzoł, że wono sę vjęcij
2534 1 | biskupóv kujavskjich za czasóv ksążęca Sambora kolonjistóv dzis
2535 39 | Pjerszi vjid wod cebje, ksążeczko, do mje szedł za dzecinnich
2536 36 | przikłod ti, co v lestach, ksążkach abo v gazetach wo svojich
2537 45 | zapisané kartë zaboczoni ksążki z wobrozkaini i bojkami.~
2538 1 | drzemoł na sanje, kara jego z ksążkoma żdała na klcpjisku, wokretô
2539 1 | v Chełmnje mjoł v svoji ksążnjicë, Remus wobvozeł po vsach
2540 1 | nje przedovelë v njiżodni kscgarnji, jak: "Płacz i narzekanjé
2541 6 | przëpjeczętovalë...~Njech timu ksędzovji, chturen mje Vjarë nawuczeł,
2542 45 | jakjich jôdlo njich pragnął, v ksęgarnjach nje beło. Dlotegojô vzął
2543 14 | ksążkji nje nalozł v żodni ksęgarnji. Kjej jem sę tego doznoł,
2544 8 | na stole, vëdobel grebą ksęgę, z chterni won vjerzorami
2545 8 | tich pjesnji ze svoji dużi ksęgji wuczeł. Tej i Marta svoję
2546 34 | reminju pastora i rzekł:~— Ksęże Krauze! V jimję krola jô
2547 20 | krevavô stegna sę kładła na ksężecovą stegnę złotą.~Za chvjilę
2548 43 | spokojnô, pełnô gvjôzd i vjidu ksężecovigo, jak vjelgji vodë vkoł mje.~
2549 33 | krolu jezora wuvarzemë ni ksężi harbatë. Bo to je trunk
2550 8 | przezvjisko nobożni i snożi ksężnjiczkji, chterną ji nażeni njedovjinnje
2551 33 | pojigę, że koscołë zamikają a ksężom sę tacëc kożą po takjich
2552 1 | bo też nabivac beło możno książkji, jakjich nje przedovelë
2553 39 | sę pesk nje vëkrzevjił na ksztoł starnjevkjenigo. Tak jô
2554 38 | kaminja dużim łękjem na ksztołt łóż wobjimala vjerzeje zloté.
2555 15 | chadzac, tej uwonji pevno ktemu mjelë vożną jaką prziczenę.
2556 22 | ma szkody z ognia, vody, kto tę tarcz nosi... ~Przëłączeł
2557 22 | nie insze mamy czynsze, ktore składamy, ~ Tylko serca
2558 15 | puklerz mocni, ~Za ktorem stojąc na żaden strach nocni, ~
2559 15 | trvogę anji dbaj na strzałi, Ktoremi seje przigoda v dzeń bjałi... ~
2560 36 | dobré. Ale chto vje, jakji kucharze je varzilë? Nomjilij bem
2561 6 | Putifarzenô, bo Putifar też beł kucharzem.~— A të, Jemus?~—Jô. Marto.
2562 33 | rozżolełë, że wod njich nasza kuchnjô i jizba nachopałë sę cepłem.
2563 32 | talerze i jinszi sprzęt kuchnjovi. Tej tam jesz bokjem scanë
2564 11 | jęło znovu vërabjac svoje kuczkji. Tak jô povjedzoł:~— Kjej
2565 18 | nim cemnim norce też njico kuczkovało. Ale cuż na to robjic? Tedem
2566 36 | młodigo człovjeka — pomożce kuczrovji scignąc karę tego człovjeka
2567 1 | sprovadzonich przez biskupóv kujavskjich za czasóv ksążęca Sambora
2568 7 | Noprzod moje kamiszkji szlë kuka lolu. Tej jô so vzął za
2569 36 | skarnje, jakbe v kożdi mjoł kuklę chleba vetchłé i pravje
2570 31 | sposobni do vëtrzimanjô kul i bjicô za krola pruskjigo.~
2571 6 | pękł, a głovjica trampka kulała sę po podłodze, jaż dudnjało.~
2572 36 | brzuch trząsł i łzë z woczu kulałë. A jak sę vërzechotoł do
2573 6 | vlazło jimu njico v jego kulavą nogę, że przë palecë leno
2574 15 | Gnjadi zacągnęłë, Mjichoł kulavjejącë na przodku zanoceł pjesnją,
2575 36 | co ten jął wucekac, jak kulavô kaczka do dvoru. A dvornjik
2576 5 | zrobjił.~Mjeczem jô vëkopoł kulę pod jarzębjiną a rękoma
2577 24 | knjeji vëpłinął, tej po kulë v głovje sę doznelë, że
2578 36 | krotochvjile. Njechże go kulińgji bjiją! Żebesta sę wustatkovała,
2579 5 | rękoma grzebac, żebe vëkopac kulkę. Ale polce moje zavadzełë
2580 11 | żoleła i słabich promiszkóv, kulko mogła, rzucała na sreberné
2581 13 | v bat, a Morcin vbjic v kum, żebe bedło dobrze żarło.~
2582 11 | stojała cemnosc. Konje przë kumach strzigłë wuszami, a kjej
2583 2 | kole scanë, głovami przë kumje. Nade mną v scanje małé
2584 40 | Derda, ten smjeszni i vjedno kumrë mająci v głovje, stanął
2585 25 | vjetvje, chternem wukłodoł kuńcami wod mogjilë do mogjiłë,
2586 24 | Klerik.~— Bo kjij mô dva kuńce!~Tero vmjeszoł sę v jich
2587 8 | przësluchivalë sę przigodom i kuńcovimu dobëcu cnotlevi Genovefë.~
2588 35 | bo tam krom Vjerzchucena kuńczą sę katolickji stronë. Na
2589 14 | woczoma i rzekł, kjej jem kuńczeł:~— Wudzirżë serce, Remus,
2590 10 | szeszminja belice, chocbe słomë kunjoszka, żebe sę wuchvacëc i vëdobëc
2591 21 | njezbednjik noleżi do potcevigo kuńsztu muzikańtóv.~Ale kamrot Veber
2592 19 | beła za pjijateka, pjisanjé kuntraktu i spjevanjé? A ten pon,
2593 42 | zveczajni mantolikji, jak je kupają do posvjęcenjô na wodpustach
2594 1 | Vjedzoł, że mu Pon Bog przësle kupającich.~I tak też beło. Navkoł
2595 1 | pjisovoł listë do njemjeckjich kupcóv po tovarë a vszkole doł
2596 23 | najintaceją, żebem dostoł do kupjenjô konja z jednim le uwokjem.
2597 34 | wobleczenjé spravji. Tam kupjimë nové wod żeda Bluma. A chocbe
2598 6 | sztukji dobetku bez njego nje kupoł.~— Ale v głovje mô njedobrze! —
2599 41 | kjej ludze naszi redzi kupovalë moje tovarë na podarunkji
2600 35 | Njicht tu ju mojich ksążk nje kupovoł, le njitkji, guze i jigłë
2601 34 | Czernjikjem jadze, bo Njemcë kupują Zotorską Hutę. Pon Czernjik
2602 35 | sadnąc muszisz jesz roz, bo kuracejô be nji mjała skutku. Remus,
2603 1 | lese zmestrovoł novi.~Z kurami Remus vstojoł. A jak jimu
2604 7 | Morcin na dravoka, za njim kurdusoł sę kulavi i Mjichoł, a za
2605 10 | kleszczeło z chlevóv na pażęc, a kurë sę wugonjałë za bączkami.
2606 36 | zkąd beło smjechu vjele. Kureszce dvornjik zrobjił z nami
2607 36 | doktor codzeń reno tępim kurkjem vkolnje ve vątrobę i połkvaterk
2608 42 | sadnje worzeł na grzędze v kurnjiku! Vëpji gorzołkę, chterną
2609 18 | jô sę tero nje boję, bo kuronë ju dovno pjałë. Vczora jô
2610 24 | jô nje czuł ti czężkoscë. Kurz jak doka płinął nad nobożnim
2611 20 | vëcigającë na gvołt robaczkji z kurząci zemji. Stari jozc, bjedni
2612 29 | rozumjec a nje nalezlë mje, kurzącigo spokojno fefkę v zemj pod
2613 41 | ręce, kuli go tam procem kurzatvë vjidzec.~Tak jô sę rozzeroł
2614 10 | gnałë z granjim, jak dunë v kurzatvje morskji za Gduńskjem.~Potim
2615 36 | Vëczesczëc ze sebje vszetkji kurze i deszcze całigo kaszubskjigo
2616 5 | vstoł i strząsł sę, jaż kurzeło. Chcoł won rzec:~— Strzęsc
2617 2 | karetach, abe nje czapac nóg kurzem zemji grzeszni. Bo bëlë
2618 28 | pękô wod mrozu, a krzikva kurzi na dvorze. Mjichol zjimô
2619 27 | ceskac kominje do vjelgoscë kurzigo jaja na długą dalekosc z
2620 27 | gorë Złimu, kjejbe cę chcoł kusëc, ale val pjęscą, nopjętkjem
2621 14 | scanje, v chternąm vbjił kusecela v gromadze z gozdzem. Vstoł
2622 9 | vjidzę, że tu co njedobrigo kusi ludzi. Njechle stanę na
2623 24 | sedzoł doma, kjejbe mje nje kusilë kamrocë. Tak ma sobje podala
2624 35 | rotusz, chdze muszi Kresztofa kusznąc. Wode mje njicht takji ceremonjiji
2625 22 | kalvariją, ~Tam jest tvój kvater, tam grzeszni żyją... ~Jakbe
2626 40 | Sorbskji nom kozoł vëszukac kvaterë. Przëszedł do nas Derda
2627 36 | poprovdze wurzasł. A ja kvësłuchoł do kuńca, tej rzekł vzdichającë:~—
2628 14 | na drugji rok nje woboczę kvitnącigo sadu.~Tej podnjosl że stołu
2629 40 | jakbe sę redovało nad tim kvitnącim krajem. Ale moja dusza płakała
2630 10 | vëszedłszë, vzęlë kłasc divan kvjacasti przed głovnim vołtorzem
2631 43 | falą, vonjiło jezorem i kvjatami. Tak jô zjął z pjersë svoji
2632 44 | trzeba, tej cudovnigo vjidu kvjdt vëkvjitnje z paprocë v tvojim
2633 41 | Jak vjidzisz, Remus, noszę kvjit pod wokjem, żem szczestlevje
2634 44 | nje zdrzë v teł,~Żebes kvjitł i długo żeł.~Na krziżovkach
2635 45 | przeznaczenjé rodovji stolimóv kvjitnąc nji może. Ale jô tam wobchodzeł
2636 35 | dalij!~Na zberkach Kęp kvjitnąci jerk dużimi plachcami, jak
2637 37 | chturen wumarł v roku pańskjim l637. Z drugjigo kuńca mosz vaszich
2638 17 | poszła: Mjotk i Novc i Labuda stari i drudzë. Ale won
2639 42 | Kjedrovskji tero mje jął lac mocni gorzołkjiv gardło.
2640 20 | vsach, że dadzą sanu na łące zgnjic! Muszą go mjec dosc
2641 1 | zaklęti zomk i chdze sę laci na zaczarovanô krolevjonka?~
2642 38 | rozkaszubję ten nadpjis łacińskji: ~— Vjitosłav Joakim, Jaszko
2643 20 | pevno jęla sę kopjica po łączce czołgac ku nama, co jednak
2644 14 | wogjiń ze svjęti zemji i łączeł sę z wognjem v płom.~A Smętk
2645 40 | chdze srebernô stążka Lupavë łączeła sę z Garneńskjim jezorem.
2646 14 | Na połnjé zemja sę z nją łączi polskô, z chterną volą ksążąt
2647 34 | znaję kożdą karczmę i kożdą ladę. Wu Rezego, bogobojnigo
2648 8 | spodku mom ksążkji, takji ładné, że chto czelô, płakac muszi,
2649 8 | Grzeczni kavaler kupji ładni pannje taką stążkę. Samigo
2650 34 | konje, to moglëbesce nos ładnji przeczetac. Ko jednak takjigo
2651 31 | przë Przerębelskji Huce. Ładno to sę tak jidze, kjej człovjek
2652 40 | njewubetnich vód morskjich. Ku lądom szedł dim z dachóv chędogjich
2653 33 | woczu, ale czuc beło jak lądovelë i vëszedłszë z czołna, narodzelë
2654 39 | tu Łeba vpłivô v jezoro — lądovelësmë v Jizbjicach. Tu ju wob
2655 35 | wod Hele dunął vjater ku lądovji i mje zaspjevoł:~— Dalij,
2656 22 | lebjoda, jak jô, tvojigo ładunku bem nje wukarovoł?!~Mje
2657 39 | Za dzekjim zvjerzem gnałë łagodné sarnë, lëse, zajkji, vjilkji.
2658 21 | vjedno płakoł. Vezdrzoł won łagodnimi woczoma na Trąbę i rzekł:~—
2659 27 | nazevomë jakji przëpodkji łagodząci. Mogłbes na ten przikłod
2660 38 | dolinach ludzkjich psë jego łają, womonë manją, wostë go
2661 4 | wucął, a za njimi stojała łaka, pełna paprocë. Chto mô
2662 12 | muszę.~Jesz rosa leżała na łąkach, a vëstudzoni kominë nje
2663 22 | vszystkie uniżone ~ Z lakiej dani, Sliczna Pani, racz
2664 25 | dvuch lôt jô sę ju tacę i łaknę ludzkji pocechë. Ale tam
2665 25 | przëroczeł jem Trąbę.~Won jodł łakomo tak, żem vjidzoł, że jego
2666 33 | Vstidzełbes sę, Trąbo, takjigo łakomstva! rzekł ksądz. — Gorzołka
2667 34 | Pastor Krauze z Krolevca! A lamańt tego katolickjigo człovjeka —
2668 42 | chvjilę sę przëzeroł tim lamańtom, ku reszce rzekł:~— Kobjeto!
2669 42 | żije, zaczęła sę jiscec i lamańtovac, jakbe go beła kochała nad
2670 27 | rękoma moją szeję wobjimała i lamańtovała:~— Remus złoti! Knopje nolepszi!
2671 19 | domovnjiku mjimo vjidu dvoje lamp, ale vëzdrzało vszetko po
2672 11 | njim jesz komudno. Vjecznô lampa sę żoleła i słabich promiszkóv,
2673 14 | a tero, kjej jem vroceł, lampka mojigo żëcô gasnje. Co dziso
2674 36 | chturen pokozoł mjescé v landarze kol sebje i rzekł:~— Tero
2675 9 | cerplivą z małim Bolesłavem i łanją. A wona movjiła do mje:~—
2676 34 | położeł mje też svoję brzedką łapę na reminju i povjodoł:~—
2677 22 | marsz czemprędzej! już larum bjiją! ~Zchodzceż sę zevsząd
2678 5 | Napevno jô vëzdrzoł jak larva, co ją Gvjiżdże noszą na
2679 6 | chlevje, tej przë mje, jak łaseca, kanęła Marta, vetchła mje
2680 37 | Kjej vë chcece bëc tak łaskavi i nom bjednim vanogom dac
2681 40 | Rzekł Pan do Pana mego łaskavim ~Svim głosem: sądz mje przë
2682 43 | czołna na pjosku pod nim laskjem vjelgjich jałovcóv na Zoborskjim
2683 25 | jesz kavałk drogji stegną lasovą, jaż zaszłasma mjedze vesokji
2684 22 | dzekji zvjerz i ptastvo lasové mają svój raj, svoje państvo
2685 33 | drzevami vëcignjęti na trovje lasovi strzod kvjotkóv i paprocë.
2686 33 | leżoł tego samigo na mechu lasovim, na timże molu, chdzesma
2687 34 | prędzij porovnani jakjimu lasovimu womońcovji, chturen dulczi,
2688 7 | jakô poczvara abo wukozka lasovô abo też i przegrzecha, co
2689 29 | nogrodą vëchovijci sobje na łaszczevich psóv. Le ma duch ricerskji,
2690 43 | ptoszku, skovroneczku, vesoko latasz:~Povjedzże mje novjineczkę,
2691 39 | mogłbe to bëc człovjek z latornją!~I zaczął dąc v svoję trąbę
2692 35 | Poj ze mną v svjat. Żnjiva latosé belë dobré, gburzë mają
2693 15 | dzeką gęs, kjej wopuszczô latové gnjozdo? Jak strzimosz żoravja,
2694 8 | i żnjiva, zemovi pjeck i latovô robota na wotmjanë.~Stari
2695 33 | vjosłem kjerovoł. Na przedni łavce sedzało dvuch szklącich
2696 12 | Mjichoł zabroł mje drogą ku łavom do Lipna. Jak ma przëszła
2697 18 | be ję pochvaleł, bo pocuż łażę do cuzich bjałk? Jesz gotova
2698 24 | gromadze ludzkji, a nje łazec po nocach som. Ale jô vjedno
2699 38 | jednak mje vjedno na woczë łazi. Nje bełbem sę gvesno wurzasł
2700 2 | tile jęzeka, ale i vaju łbóv szadich!~To dobré przemovjenjé
2701 37 | naszą vkoł Wodrë jaż po Łebę, jaż do wostatnigo Bogusłava
2702 36 | vdłuż kańt gozdze z bjołimi łebkami. Na scanach vjisałë wobraze
2703 9 | chocbem mjała jisc po to do Lęborga abo do Gduńska.~Ale mje
2704 38 | Tam z pałacu vësłelë do Lęborka i do Lebë po jednim vozu
2705 36 | takji gvołt, że gvesno jaż v Lęborku czuc beło.~— Bom dął za
2706 39 | chterne wono nekô do jezora Łebskjigo. A to je posle dalij na
2707 20 | pon nje żije! Złé novjinë lecą pjorunovą chiżoscą. Ludze
2708 20 | nekoł do pjekla. A zrobjił lecącë nad zemją takji vjater,
2709 3 | jarzębjinę scąl, tobe krev lecała. Tak jô so na dregji dzeń
2710 13 | vëpuszczoni z klotkji ptochë i lecałë gorą jezora i lasa v szerokji
2711 5 | wobszedł, be sę nje skaleczëc v lecenju, a na wolszka trzęsącô sę
2712 20 | zabrała.~— To cë vłosni strach lechą drogę doradzeł i bełbe cę
2713 33 | Zoborskjigo i przënjesła leché novjinë. Po vsach na połnoc
2714 11 | czegoc trzeba. A żeli jes co lechigo, tu wustąp v Jimję Boskji,
2715 2 | z bjedą wuporajisz i z lechimi ludzami, kjede cë navetk
2716 27 | namjenjoné tego nje minje. Lechô jakô planeta muszała stojec
2717 33 | przigodë dobrigo ducha, nje lechom sę vërzasł, jak mje nen
2718 13 | naszi ludze są mjejszi i lechszi. Ja, naszi przodkovje, to
2719 11 | duch mu povje: Wuchvacë lecirz i veńdz! Ale njeszczescé
2720 25 | drugjigo, a jednigo z ręką na lecirzu, tej strzimom. Ale jô cë
2721 22 | notę wo svjętim Jozvje. Ale ledvjebëlësma z robotą do kuńca, jak nota
2722 27 | mającë tero ju pełną pojigę. Ledvjeteż vëszedł z Lipna, chdze so
2723 13 | chłopë są coroz słabszi i legavszi. Chdzeż sę podzelë naju
2724 23 | mje beło tego bjednigo, łęgjigo chłopca, chternigo ti drudzë
2725 25 | A kjej jesma sę najadła, ległasma patrzącë v wogjiń kożdi
2726 14 | zemji spodałë a z kożdigo lęgłë sę sovë i sępë. I szarim
2727 18 | ruskji taką starżą mają, kjej legną v svojich verach? Czimu
2728 33 | jesz co woporządzëc, njim legnę, alem nje vjedzoł co? Łomoł
2729 1 | robjima służbę: cze pon naju legnje v gęstim chvarznje, cze
2730 33 | Nolepji tero będze, kjej legnjema do spjiku, jak naszi przesladovce,
2731 15 | dobrze robjic będze? Chdze legnjesz do spjiku, chto cë dô stravë?
2732 18 | Trąbë:~— Zrobji tak jak jô. Legnji na słomje i wodmovji pocerz:
2733 34 | Ale wodpovjem vom krom lego, bo jako Njemc szanuję i
2734 8 | svjece, tede Mjichoł, nim legoł do spjiku, vëdobivoł kozłovi
2735 41 | strasznim mrozu po svojich legovjiskach. Ale jô vjedzoł, chdze mjeszkô
2736 28 | zegar vezdrzę, to łzë mje sę leją nad nim bjednim knapskjem.
2737 20 | mje vënekalë. Tam deszcz leje i słonuszko Bożé svjeci
2738 20 | zachodzi nom v drogę. Jô cë lejedno povjem: wucekejma pokji
2739 11 | Mjichoł przëmeszlivoł wo lekach dlo mje. Ale dotechczos
2740 14 | przistępu. Nasza Marcijanna lękała sę wo cebje. Bo jak nen
2741 15 | zajachała do brodu. Konje sę lękałë i porczałë stulącë wuszë,
2742 27 | doktor Pelovskji sztuką lekarską vpravjivszë mu szczękę,
2743 12 | XII~Jakjimi dręgjimi lekoma ~stari Mjichoł lekovoł Remusa. ~
2744 11 | rozmajité zela na pomoc i lekovanjé. A jô zebroł i doł posvjęcëc
2745 11 | i vëlekuj duszę, tej wo lekovanju cała jesz będze czas pogadac.~
2746 12 | dręgjimi lekoma ~stari Mjichoł lekovoł Remusa. ~Ziłi Duch mje wodstąpjił,
2747 20 | chterno stari ludze nazevelë Lelekovnjicą. Tej mjałasma przezpravë
2748 32 | vse rebackji, na Radolnji, Lelekovnjicë, na Krziżu i długji szlach
2749 40 | po wobu stronach po jedni leliji. Risunk ju srodze skażoni,
2750 1 | tulipanë, skoczëpannë, leluje i astrë: bestro i bogato
2751 24 | czas ma zaszła do karczmë Lemana przë goscińcu pomorskjim.
2752 27 | njespravjedlevje cebje wobsądzilë. Lenje dej gorë Złimu, kjejbe cę
2753 23 | poceszała:~— Nje płaczce Leonje. Ve Vejherovjejô cë kupję
2754 23 | wuvożała le dała sobje wusmżëc Leonovji. Zanjosłszë kuferk pannë,
2755 21 | jezora mój szvagjer, jesz za lepszich czasóv robjił testamańt.
2756 34 | veszka katolickô woblazla, to lepszô veszka na voli, jak jedvabje
2757 7 | zavrzeszczoł:~—Njeszczesnjiku, lës człovjeka zabjił!~Małą chvjilkę
2758 33 | sposob, jak sę vëkopuje lesa z jomë. V jomje doł jem
2759 35 | ze spichu zomkovjiska v lesc zdrzoł na pogrzebovi kondukt
2760 33 | jego i przezvjisko stoji na lesce napjisané. Zańdzesz do Vejherova
2761 39 | zvjerzem gnałë łagodné sarnë, lëse, zajkji, vjilkji. Za njimi
2762 16 | brodę, jak jakji krosnję lesné. Ku reszce sę pitoł.~— Cuż
2763 25 | vjeżą storigo koscoła v Lesnje, tej trzimej sę mocko na
2764 33 | nadińdą i vas vëkurzą jak lesóv z jomë. Krom tego panna
2765 1 | straszka z kapustë, abo lesovji, stvorom njemovim, chternim
2766 5 | tam głębokji rov, zarosli leszczeną i grabjiną, dzeleł gorę
2767 31 | daleko wod drogji strzod leszczenovigo brzidu i dzelilësma sę z
2768 39 | vjatrze, chturen nachodzeł na letkjich nogach wod morzô. Ale jak
2769 43 | słuńcu na gładze jezora i letkjimi nogoma podeszła ku mje.
2770 20 | pod vesokjimi chojnami. Letkô doka płenęła gorą i gladzeła
2771 28 | że won mogł cë vëszczekac letszą karę, ale gvesno mjoł gorz
2772 1 | Krziżokom za bormistrza Letzkaua czasi postavjilë.~Kole njego
2773 27 | ręką policejanta Szabelkę v levé lico, co mjało po jedno —
2774 11 | żolti knopkjł, koscelnjicę, levędę, koper, kolander, zorna
2775 27 | klasnjęcô Remusovi pjęscë levô dolnô szczęka vëtrąceła
2776 45 | do rzekji wurzmę długą, leżącą do słuńca. Na ti wurzmje
2777 21 | kjej va będzeta womglałi léżała v rovje?~— Njick nama nje
2778 25 | som jednak nji mogę jimu lezc v ręce.~Tej ma sę posileła
2779 20 | chvjilë jesz bezpjeczno leżec, jaż vëszukoma sobje leżą.
2780 42 | Vejtale, Remus! To të wob noc lezesz do vdóv? No, pożdejle, stari
2781 7 | grzebë. Tede wodezvałë sę leżjesz z vjększim i strasznjejszim
2782 8 | Marcijannë? Vjem! Mom! Tuzin łeżk ze srebra. A choc nje są
2783 5 | dvojokji i połeżeła kol mje łëżkę. Ale jô przë jedzenju njimogł
2784 31 | cvjardi mjetelok na cę czekô i leżô na grochovjinach, bos wobrazeł
2785 21 | Strożovji, bom wuvożol sobje:~— Leżołbes trupem, Remus, kjejbe cë
2786 8 | Żid, choc njevjerni, pevno łgac nje łgoł. A jô nje dzevuję
2787 41 | Strozzi! Vłochu czorni! Łgarzu! Tos të jich vëtruł, naszich
2788 14 | Wodrze cigną, wod tich co lgną do Gduńska. I wobrocoł Ormuzd
2789 6 | mje spokojni.~Nobarżij jô lgnął do historeji Starigo Zokonu.
2790 27 | povjedzoł:~— Pożdejtale, łgorze, jak vaju ten Spravjedlevi
2791 19 | zochodu znovu valni kavałk li zemji naszi wurvje. Ale
2792 22 | kompanjijô spjevala:~— V liberyi od Maryi zadatek vieczny, ~
2793 27 | policejanta Szabelkę v levé lico, co mjało po jedno — skutk
2794 10 | bëc zdovanô.~Zdrzoł jem ku licom Nosvjętszi Matkji ve vołtorzu,
2795 2 | człovjek. Mjoł won na nji dużé liczbë czorné a na brodze krosevi
2796 36 | Bo spravjedlevje volołbem łiknąc dobrigo szperetusu, njiże
2797 43 | na pamjątkę, jak wojc v lińcuchach njevoli pruskji woddzękovoł
2798 39 | jakbe chto calé karno psóv z lińcuszka spusceł. A nachodzeło czim
2799 26 | przistava vjedno jesz z lińcuszkami na rękach i vjodł do ni
2800 11 | czuł le ceché glińgotanjé lińcuszkóv wod noszejnjikóv Gnjadigo
2801 30 | vszetkjich sodz navetk nogorszich lińcusznjikóv, żebe jich na Prancuzóv
2802 38 | Na jego podstavje kożdô linjejô ji skarnji wodrzinała sę,
2803 14 | mosz Szczeceno. Zdrzë, jak linjijô morzu podbjegô tępim klinem
2804 6 | nami, zastavjonô dużimi lipami, stojala szarô, przëkretô
2805 11 | A jô szedł do dom znaną Lipińską drogą, bom mocną volą zamknął
2806 10 | pustkovjé: vesokji drzeva lipové przed woborą, stodołę, za
2807 29 | że v Rebokach stari grof Lipskji gvesno chce testamańt robjic,
2808 2 | wu gbura Zabłockjigo na Lipskjich Pustkach. Tam mje kozelë
2809 38 | malorz, vjid jego woczu jak lisk sprochnjaligo drevna szkleł
2810 40 | Njechterne jô ju czetoł przë łiskach grzemotovich. Bo chiże,
2811 15 | zdrzoł na jezoro, na chternim łiskałë vjidë i na budinkji pustkovjô,
2812 22 | pjesnjô, to beł marsz. Jakbe łiskavjica chlasła, tak nota porvała
2813 44 | Chochovatkę, jażesma zaszła na Łiskę wod stronë Rzepisk. Wuzdrzoł
2814 41 | Woczë ji zemnim szklełë sę łiskjem. jak lod ve mrozové noce.
2815 7 | Vëszczerzoł bjołi zębë, łiskoł czornimi, jak pjik, woczami
2816 14 | A Smętk sę skrzevjił i łisnął złim wokjem i signął v durę
2817 36 | gorze jakjis dzivni vjidë łiszczą. Ale wob dzeń won v jedni
2818 22 | maszerovelö na vesokjich konjach v łiszczącć żelazo uwobleczoni, na pogan
2819 35 | płoszczach krolevskjich i v łiszczącich pancerzach, patrzącich na
2820 8 | łzë. A Golijat, choc sę łiszczi, jak pon vjelgji, nje je
2821 24 | v moji duszë novjększimi literami. Bo co na nowuce wopovjodoł
2822 1 | grzech, kjejbe jimu, na litosc ludzką wostavjonimu, robjił
2823 1 | ręką vëcignjętą wo detka i litoscevą jałmużnę, ale chodzeł z
2824 24 | Tak jak be wod nich dzejóv litoscivego Boga na zemji nje beło wuszło
2825 14 | nasze dzenné spravë przejm litosnje Boże pravi ~A gdi będzem
2826 2 | mje v skorę nasoleło. Ale litovało sę nade mną, choc mje njijak
2827 1 | godkę ludze sę nad Remusem litovelë. Ale czim jimu lôt przëbivało
2828 43 | jezoro. Pevńo Anjoł Stroż, litującë sę v sercu, nom ten czołen
2829 45 | moję pjerszą ksążkę czetoł Lizë i Gnjadimu i v zelonim vjidze
2830 20 | post won posceł i nobożnje lizoł pazurë i dlotegoje tero
2831 22 | vszeskjim dzeckom zazerała pod lnjanné głovkji, a dzevczątka z
2832 8 | głovę płotnem i rzekł:~— Łobską brozdę Golijat cë vëworoł,
2833 11 | i wod razu jô trafjił na łobskji gozdz, co tam beł v balkę
2834 7 | zeloniin woknem. Tam pod lobzakjem leżała zchovanô moja puszczovka.
2835 30 | v norciku moji prize na lobzaku sedzała, tej Traba jął po
2836 4 | szeje, zagjęté na sztołt łodëg maku, ale peszné i dużé.
2837 9 | vrzose kvjitłë barzo gorą łodég. I mjoł provdę. Na Strumjanną
2838 39 | vjidzec beło, jak długji łodegji trovë trzęsłë sę ve vjatrze,
2839 44 | zemję stojoł słup, na jeden łokc vesokji i vjińcami wokrąconi.
2840 32 | łokjec a vesoką na połtora łokca z dużich kaminji zestavjoną.
2841 39 | zrobjiło, że le tikającë sę łokcami mogłasma sę doznac, że jesma
2842 20 | tam mokro. Vkoł bo je porę łokci cvjardigo i suchigo grądu.
2843 7 | moje kamiszkji szlë kuka lolu. Tej jô so vzął za cel pjec
2844 19 | zdrzącô ku mje z czornich lom v gnocannich licach — Smjerc,
2845 36 | a tej vë mje tu pjęscą łomjece żebra i besce mjeje bëlë
2846 33 | legnę, alem nje vjedzoł co? Łomoł jem so głovę zeblekającë
2847 4 | Ta noskvarnô Bezroga, co łonji v sklep sę zarvała, mô le
2848 26 | Vëmiszlej sobje z mjeskjimi lontrusami, ale nje ze mną!~Tero przëstąpjił
2849 6 | womakloł mje kark, kolana i łopatkji, tej mje zazdrzoł v zębë
2850 18 | przëboczom, zdołbe mje sę bëc łopskjim chłopem. Beł boso, na buksach
2851 41 | vezdrzoł. tak mje zemni pot na łosenje vëstąpjił. Tec tam drogą
2852 20 | Provdzevô gduńszczonka z łososem i płivającim złotem! Njech
2853 36 | wodpłocają. I tak wode łba do łba lotają te produktë żołcë, tińtu
2854 1 | mucha abo gzel vkoł njego lotalë.~— Szczescé, że Remus mô
2855 10 | ptoszku skovroneczku, vesoko lotosz. ~Povjedzże mje novjineczkę,
2856 24 | skrępovanimi v teł wobaji łotrzë. Pod tim iotrem, chturen
2857 34 | knjeji, chdzc zveczajno le łovc pjilovoł na dzekjigo zvjerza
2858 20 | wo topjelcach i wo dzevim łovcu, chturen sę taci po jezorze
2859 22 | przeprovadzëc naszigo Remusa przez łovcze wobjeże, a pon Bog cę zaru
2860 42 | ludzlva vëszła ku mje pjęknô łovczka, panna Klema z Vesokjich
2861 24 | pustkovjach i vsach. Worzą, seją, łovją, ale vłodze na svojich vodach
2862 33 | dużé vodë i bjołi brzogji, łovjącë wuchem dalekji pjanjé kura
2863 20 | Rebocë z nad jezora przë łovjenju zapolają jałovc i pol jezora
2864 29 | njiże vjid mój njosł a wucho łovjiło, ale dusza moja njesmjertelnô
2865 41 | tero spomnjoł wo pjękni łovjoczce z nadjezora Vdzidzkjigo,
2866 41 | bjiłë wod postaceji pjękni łovjoczkji, krolevjonkji jezora. Beło
2867 41 | beła i żodné kołovaża anji łoze sań nje vëcignęłëpo nji
2868 29 | jizbę vëbjeloną z dużim łożem za kratą żelazną i z krziżem
2869 32 | vigodë ludzkji a navetk łożkam nje vjidzoł. Ale dzevczę
2870 38 | szklełë dalij ze złoconich łożóv na scanje. Panna Slavjina,
2871 33 | czetac som. Jô go nji mogł lozovac, bo nopjęknjcszé słova i
2872 36 | dzelu pjekła służbę mają, lozują sę co dvje godzenë, bobe
2873 44 | vsóv: Gostomja, Skorzeva, Lubjani i rovno starigo mjasta Koscerznë.
2874 33 | njeszczestlevi. Ale czimu be nji mjoł lubjic po smjercë trelóv, kjej
2875 31 | trąbjic na przënętę notę lubjiczkovą. Bo taką moc jô v mojim
2876 1 | ale Remusa wona srodze nje lubjiła i rvała sę na lińcuchu jak
2877 2 | to beło kobjecesko, choc lubjiło vadzëc i njejeden roz mje
2878 27 | spravë: Jô vjem, że mje nje lubjisz, bo ve mje cknjesz Smętka.
2879 35 | godkę i vjarę vëzbelë.~Z Lubkova naju rebocë przevjezlë na
2880 17 | Ale nen wobleczoni za pana Luceper go ręką zatrzimoł i sę rzechotoł:~—
2881 7 | potemu verzasła sc cebje, jak Lucepera z pjekła. Straszkas domocigo
2882 36 | blizkjigo przijacelstva Luceprovigo — to le selna wod przodku.
2883 22 | Stracha ve młinje.~Ateros łuchej, co jô zrobjił, be cę retovac:
2884 44 | wobronje svobodë ti zemji, a ludek prosti, v njevolę vzęti
2885 43 | jakbe v njim ten dzivni ludk jesz przed chvjilą beł gospodarzeł
2886 44 | ku zgraji njesvjadomigo ludku, tańcującigo podług Smętkovi
2887 38 | kaszubskô, jak v povjostce ludovi zaklęti zomk, chturen vëbavjic.
2888 41 | Ale Czernjik pozdrzoł po ludzach i rzekł vëszczerzającë bjołi
2889 2 | Rovnak mje dzivno beło, że ludzena pustkovju chodzilë i svoję
2890 16 | cë patrzi jak tim, co po ludzkich plecach na konja sodają.
2891 19 | przevandrovac, żebe zańsc do ludzkjicli chat. Ale jô jem vjarë,
2892 36 | jich żegovjinë. Ko notera ludzkôju takô, żegeldziję, kjej co
2893 36 | nen czort, chturen sę pa ludzku zovje Derda. A som djobeł
2894 42 | zrobjiło, kjej z gromadë ludzlva vëszła ku mje pjęknô łovczka,
2895 37 | Głovczecach pastor starim ludzoin pravji co njedzelę kozanjé
2896 29 | kroku ale wobroceł strzelbę lufą v doł na znak że sę bronjic
2897 11 | Takjimi choroscami są parchë, ług, strzeleń, svjinjok, wobjeg,
2898 44 | zdrząci dvjema czornimi lukami navprost sebje. Vjelgji
2899 14 | czole napjisané, a z tvojich luoczu duch movji. Cuż cë rzekła
2900 29 | karze, chterną popichom luode vsë do vsë. Jakjim pravem
2901 14 | kole komina i vjęzła. Rzozô luognja z komina malovala ji skarnje
2902 14 | płomiń.~Ale Ormuzd bjołi nje luoprzestot soc svjętich prochóv na
2903 14 | żëcô. Tobjem be beł rod luostavjil napjisané dzeje naszigo
2904 5 | drogę. Anjim nje słuchoł na łupka, chturen znovu vrzeszczoł
2905 4 | jem vołoł:~— Będzë cecho, łupku! Tu nji ma njiżodnigo kleszcza,
2906 34 | poprovdze Njemc, bo vjeze luterskji biblije, chternimi spodzevô
2907 35 | godką, to vjarę mają Morcena Lutra i Wojca svjętigo nje wuznovają.~
2908 36 | vje, czebem strzod tile lutróv na sądze wostatecznim dovrzeszczoł
2909 24 | zplądrovoł i Klerikovji pod Luzinem zgnjité jajo v woczë cesnąL
2910 6 | vjilk jagnję skrodł, to kula lvóv, v chterną Danjela proroka
2911 6 | won, mali pastuszk jak jô, lvu vërvoł jagnję z gordzelë
2912 26 | krom tego nje będzesz sę łżą zastovjoł takjim poganom!~
2913 34 | njick nje vjem.~—Tero të łżesz, bratku — krziknął szandara. —
2914 4 | knopu głupą godką głovę mąceła. Bjejta lepji spac. Bo co
2915 17 | do naju godką naszą:~—Nje mąceta, ludkovje, vaszimu panu
2916 12 | zvoneczkóv zabrzęczało. Machivało pravą ręką, ceskającë skarupë
2917 3 | zabrzęczi. Vjidzisz, jak machivô pravą ręką, ceskającë skarupë
2918 19 | z pelnim mjeszkjem !~Pon machnąt ręką.~— Provdę mô! — Ale
2919 19 | storigo rodu.~Pon dzedzec machnoł ręką i zrobjił krzevą gębę.~—
2920 29 | V dzejach Kaszubóv Smętk machtô vszelką robotę złimi polcami,
2921 33 | Njech mje jegomosc nji mô za Mackové celę! Tobe beł szpos, żebc
2922 17 | cerplivoscë tile, co skora wosła Mackovigo. A ti not barzo z moją bjałką!
2923 34 | Rada! — zavołołTrąba. — Poj Macku dovjedz sę, jakji honor
2924 12 | będzema spjevała — movjił — le mądrą godkę korbała. A vjesz të
2925 13 | stvorzenjim nje wutrzimelë.—~Takji mądré godkji Mjichoł provadzeł
2926 16 | będze, kjej sę wuroczema mądrim slovem. Jô cę nje woszukoł,
2927 20 | przetrzimomë, jak to naju mądrô godka movji, że naszi bjedë
2928 37 | njich wuczą svoje dzecë mądroscë i dzirżkoscë wojcóv. Ale
2929 23 | zdaje, że të rągosz, të mądrzelo! — rzekł szandara wostro.
2930 21 | nama nje będze, bo Franck Magnus mô pełnę kobjołkę kjełbas
2931 40 | smjeszni i vjedno kumrë mająci v głovje, stanął połen statecznoscë,
2932 38 | zavjązanju mjiru wobdarovani majątkjem pod Rigą na Inflancech.
2933 19 | veznje svjat ~Vjeczni Nocë majestat!~Tak spjevoł Czernjik. Jô
2934 26 | polsku: Nasza rada mjeskô i majestrat v gromadze, to takji njebożné
2935 44 | na chternich młołë svjętą mąkę na wofjarę, bjerze je i
2936 28 | i ceszi sę na kloskji z makjem, chterne Marta na komjinku
2937 1 | kolędę: chleba, słonjinë i mąkji. Znani są też dżadë pod
2938 11 | zaczęło wobchodzëc i rękoma maklac po moji pjerzenje, jaż Gnjadi
2939 38 | stojoł ze szołmem na głovje, maklającë procem voli za mjeczem przë
2940 11 | v chałupje nokce, vjikę, makovjicę, belicę, rutę, pokrętnjik,
2941 39 | kożdi mol za nim njezbednim malarzem. Ale prożno. Gruńt sę tu
2942 33 | zavjesivszë dobrze nasze małe wokjennjice.~Przed spjikjem
2943 8 | podkorbjô. Ale żid Gaba le małimi, czornimi woczoma bleszczoł
2944 8 | gruńt. A jeden przëdom, malinkji, dlo knopa, co go będze
2945 13 | chłopë jak truse, bo z taką małoscą be jednak vłodze nad njemim
2946 9 | svjęceła sę njedzela. Słonuszko malovało cepłé płachce na zemji.
2947 19 | Beła ta głova jak snożo malovani gronk, z chternigo vëlelë
2948 1 | scanje vjisoł zegar z bestro malovanim blatem. Długji bjegas zibotoł
2949 13 | naszlë vse i pustkovjô. Małoże wonji naszim krzivdë nje
2950 3 | pręt. Na pręce sedzi głova małpë. I ju sę vali voz drabjinovi,
2951 43 | szło za mną cepłim vjidem, malującë krze jagód i boróvk i letkji,
2952 38 | vjidzoł v dnjach zeszlich malującigo.~Njigdem jesz takjigo wurzasu
2953 36 | rączką i całą tą vipravą malżeńską. A co vë, chturen vëmiszloce,
2954 16 | vodë. Vszescë wonji: bube, mame i zejde delëbe sę zabjic
2955 19 | stari chłop, co go pon wod mamutóv vëszkalovał. Beł też i Trąba.
2956 8 | tich ksążk mom jesz całi mańdel. A tobje, parobku — bos
2957 35 | Alem zato wuzdrzoł całe mandle żedóv v długjich ferezijach
2958 38 | ludzkjich psë jego łają, womonë manją, wostë go kolą...~Vcemnjicë
2959 3 | Njico Złego zaczęło go manjic i woprovadzac kołem. Ju
2960 35 | vjidzec ti jistni. Jak jô v mankolijach mjiłosnich chodzeł, tom
2961 21 | gorę nad drugjimi jak bob z marchvji i trzimoł przë gębje klarnetę
2962 28 | naprocem zegara chturen Jak Marcijannamovji, połikô czas. Wod czego
2963 27 | Pustk i storigo Mjichała i Marcijannę i pana szkolnigo z Lipna.
2964 6 | Tero jo sę dobroł prziczinë Marcijannenigo gorzu. Ale nobarżij żol
2965 7 | knop sę rozesmjoł smjechem Marië i rzekł:~—Żebe ze mje nje
2966 22 | veznę Nosvjętszi Pannë Mariji Matkji pas! Tej zakrzikną
2967 25 | nje vëdô, jaż ji nje dosz markji jedni za to njibe przëkarovanjé.
2968 43 | vszeskji moje zgrezotë i markotnosce, jakjimi napasł mje svjat
2969 38 | skarnji wodrzinała sę, jak z marmuru vëcętô. A jak ju stanęła
2970 23 | jich v gorę precz wod sprav marnich robocigo dnja.~ ~
2971 29 | ma wostatni Zoborskji tak marnje ze svjata zchodzema? — Gvoli
2972 37 | nogji przenjosłë dzirżkjim marszem, dzekji zvjerze cę wusmjerca,
2973 31 | vësunęlë naprzodk i szlë marszovim krokjem grająci przede mną
2974 17 | panji, co nji mogła czuc marszu muchë po woknje, pon vëbudovoł
2975 28 | wumęczoną i njemjerną duszę jak masc gojącô. Potcevi Trąba! Zaru
2976 33 | z njich spori kam cukru, masło, kjile kjełbas i bochenk
2977 35 | wuvożom, że krev nje je maslonka. Pjęknô wona je, ta panna
2978 6 | procovjito dlo naju bulev do maslonkji przez tjile lôt. A jô to
2979 22 | Vjitaj Janie z Bolesłava. Masz się stavjic przed Vacłava.
2980 39 | rovną vogę. Drugji na małim maszce rozpjął żogjel, vetchłszë
2981 22 | Remus! Boczë, ma tam mjimo maszerovac muszima vedle ni karczmë,
2982 22 | vëtrzeszczelë jak kompanjijô maszerovała ve vjes. Jak cę nje wuzdrzelë,
2983 12 | Vëszłë vrota ze stodołë i maszerovałë ku mje. Dużô kopjica sana
2984 22 | nje beło, ricerze naszi maszerovelö na vesokjich konjach v łiszczącć
2985 36 | svoje skrzepjice i jąl grac, maszerującë drogą, a jô derdoł slode
2986 20 | zchovelë v pjersach taką maszinę, co potrafji vszetko wobrachovac.
2987 39 | rozpjął żogjel, vetchłszë maszt v kobełę. Ledvo wod kraju
2988 1 | wokrętnijkóv to chłopë dużi jak masztë. Modri jego vamps vestrzod
2989 43 | vëgrzebała drzozgji z pod matecznigo krza i woddała go płominjom.
2990 29 | gromadze stoją. Pod nim matecznim krzem jô te drzozgji zakopję.
2991 29 | jô jesz roz pozdrzol ku matecznimu krzu.~Jedno vezdrzenjé,
2992 21 | rzekł:~—Abstinentia est mater sapientiae! Co znaczi: Żłopji
2993 23 | jak Bog żevi naju nańdze. Matinko Nosvjętszô! Poslëże svjętigo
2994 1 | vsë, tej won bodej mjoł mavjac:~— Zbjerom na pogrzeb!~Bo
2995 45 | deszczu i słuńca, tak lata mazałë v moji pamjęcë dovné chvjile
2996 8 | nji kręck pjętami stegnë maże, ~Żebes zmanjoni przez bjoli
2997 38 | vędra Vartisłavjiczóv...~Co mazoł pamjęc ricerskjich rodóv...,
2998 34 | przezvjiskjem Krauze. Gvesno won z Mazuróv, bo movji po polsku jich
2999 34 | movji po polsku jich godką mazurzącą: nje tu na zemji nas raj,
3000 44 | I nje konałë v wurzasu i męce ~Za vistąpk, chteren pravo
3001 25 | chvjilę jaką sechą gałąz abo mech, co bem v ti doce vëbłądzeł.~
3002 14 | sposobi. Bo kaminji czvjoro mechami wobrosłich i sicena dużô,
|